نام کتاب : نرو...این راه رفتن نیست

نویسنده : M~SAMI کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

مقدمه... 

اگر مانده بودي... 

تو را تا به عرش خدا... 

مي رساندم... 

اگر مانده بودي... 

تو را تا دل قصه ها... 

مي كشاندم... 

اگر با تو بودم... 

به شب هاي غربت... 

كه تنها نبودم... 

اگر مانده بودي... 

ز تو مي نوشتم... 

تو را مي سرودم... 

***

مانده بودي اگر نازنينم...!

فصل اول: 

بازگشت مبهم... 

- چند بار بگم... به من... نزديك نشو...!!

- باشه ماني جان... تو آروم... 

چشمام پر از اشك و نفرت شد... 

- تو رو خدا اين طوري صدام نزن... 

- آروم باش... چشم... نمي گم.

يه چند لحظه اي ساكت شد... دوباره ادامه داد:

- از وقتي برگشتي ناراحت و عصبي هستي... چرا بهم نمي گي مشكلت چيه؟ چرا تنها اومدي؟ اصلاً چي شد كه بي خبر اومدي؟ با من حرف بزن. شايد بتونم كمكت كنم... به خدا تو اين دو سه روز كه اومدي اصلاً كارامو نمي فهمم... سرگردونم... 

- آره... راست مي گي... من نبايد مزاحم تو مي شدم. از فردا مي رم دنبال خونه مي گردم... 

- ماندانا تو چرا اين جوري برداشت مي كني؟ من اصلاً منظورم اين نبود... فقط نگرانتم... تا وقتي مي رم و برمي گردم همش دلواپستم... 

اومد كنارم رو تخت نشست... ناخودآگاه ازش فاصله گرفتم... عصباني شد... دستاشو مشت كرد... با يه حركت دوباره بلند شد رفت جلوي آينه ايستاد... پشتش به من بود... سرمو انداختم پايين... صداي فريادش با شكستن آينه هم زمان شد...! قلبم ريخت...!!

- آخه لعنتي!! چرا چيزي نمي گي؟

با دلهره و وحشت رفتم سمتش... دستاش پر از خون شده بود... حالم دگرگون شد... همون جا كف اتاق ولو شدم... اومد كنارم... دو زانو رو پاهاش نشست... دستشو به سمتم دراز كرد... سريع واكنش نشون دادم... ازش دور شدم...!! با عصبانيت بهم خيره شد... سريع و خشن پاهامو گرفت و به سمت خودش كشيد... دستاشو آورد بالاتر... صورتمو تو دستاش قاب گرفت و با صداي بم و خشني گفت:

- تو چته؟ چرا ازم فرار مي كني؟ تو كه قبل از اينكه بري كانادا... اين طوري نبودي!! از من فرار مي كني!! خيلي احمقي... مني كه همبازي بچگيات بودم...!! آره لعنتي!! ازم مي ترسي!! جواب بده...!!

خيسيِ خونِ دستاشو كنار گونه هام احساس مي كردم... حالم بدتر شد... احساس ضعف شديدي داشتم... انگار در حال فرو رفتن تو زمين بودم... قدرت انجام هيچ حركتي رو نداشتم... يهو همه چي تيره و تار... و بعد به طور كل محو شد... چشمام روي هم افتاد... 

****

با خستگي و ضعف چشمامو باز كردم. صداي نفس هاي آرومي رو كنار گوشم مي شنيدم. اتاق تاريك بود... نمي تونستم واضح ببينم. سرمو به سمت راست چرخوندم... موهاي خوش حالت و قهوه اي و براقي رو در نزديكيم ديدم. آهي كشيدم... حالا يادم اومد كه چه اتفاقي افتاده!! خيلي وقت بود كه از نزديك نديده بودمش... دلتنگش بودم... كاش مي شد هيچ وقت نمي رفتم!! كاش همه چي خواب بود... 

"چه خواب وحشتناكي!!"

آخه چه طوري بهش بگم چه بلاهايي سرم اومده؟؟ واي! با خانوم جون چي كار كنم؟ اون اصلاً طاقت نمياره... مي ترسم تنها كسي رو كه از خونوادم برام مونده با حرفام از دستش بدم. 

سرش تكون خورد... حالا صورتش رو به طرفم برگردوند. مي تونم راحت و بدون هيچ دغدغه اي چهره اش رو ببينم... خسته به نظر مي رسيد. نگاهم به دستاش افتاد... هر دوشو پانسمان كرده... بغضم گرفت... دلم لرزيد... اون به خاطر من عصبي شد... چقدر من بي شعورم!! آخه چرا عصبيش كردم؟

قطره اشكي ناخودآگاه رو گونه ام سر خورد و تا زير گردنم سرازير شد... با صداي زنگ گوشيش از جا پريدم... 

طفلك هول شد... تو همون حالت گيجي دستش خورد به صورتم!! چشماش باز شدند.

دوباره دستش رو كشيد روی گونه ام... انگار فهميد خيسه... با دست ديگه اش چراغ خواب روي ميز عسلي كنار تخت رو روشن كرد... نور چشمامو مي زد براي همين بستمشون... 

- گريه مي كني؟؟

دوباره بهش نگاه كردم... ادامه داد:

- حالت خوبه؟ بهتري!!

گفتم:

- آره... خوبم... 

- جاييت درد نمي كنه؟

- نه!!

- تو كه منو كشتي دختر!! مي دوني چند ساعته بيهوشي؟؟

متعجب خيره شدم بهش... 

- الان ساعت پنج صبحه... يعني نزديك شش ساعته كه بيهوشي!! حالا خوبه كه خودم مثلاً دكترم!! وگرنه منم با ديدن اون حال تو... حتماً غش مي كردم؟!

لبخند كمرنگي زدم... بلند شد ايستاد و گفت:

- چيه! چرا داري بر و بر منو نگاه مي كني؟ پاشو... اگه حالت خوبه... بريم با هم وضو بگيريم نماز بخونيم.

شوكه شدم... آخه از وقتي رفتم كانادا تا همين الان... نماز نمي خونم... فكر كنم فهميد... لبخند آرومي زد:

- خيلی خوب... حالا نمي خواد سرخ و سفيد شي!! درسته رفتي خارج... ولي خارجي نشدي كه!!

همون طور ساكت بهش زل زده بودم.

- اي بابا!! تا حالا خوشگل نديدي!! جون مهراد اون جوري نگام نكن... 

دستشو برد زير چونه اش... با حالت بامزه اي ادامه داد:

- اين تن بميره... پاشو ديگه... 

لبخندم عميق تر شد... يه نگاه به لباسام انداختم... با همون بلوز و دامن بلند بودم... شالم باز شده بود... درستش كردم... ملافه رو زدم كنار... نشستم... ديدم همون طور ايستاده... سرمو بردم بالا... گفتم

- تو برو... من خودم ميام.

دستشو با دلخوري لاي موهاش كشيد... با نيم نگاهي دوباره... چرخيد به طرف در اتاق... قبل از اينكه بازش كنه، گفت:

- مواظب باش!!

****

- قبول باشه.

- ممنون.

آروم كنارم رو زمين نشست... 

- ماندانا؟

منتظر بهش چشم دوختم... 

- هنوزم نمي خواي چيزي بگي؟

نفس خسته و عميقي كشيدم... نگاهمو به دستام معطوف كردم... گفتم:

- هر وقت تونستم با خودم كنار بيام مطمئناً اولين نفري كه باهاش حرف می زنم... تويي مهراد!! بهم اجازه بده تا بتونم فكر كنم... همه موارد رو بسنجم... دلم مي خواد تو هم با صبوريات منو همراهي كني... 

بلند شدم و به طرف تختم رفتم... همون طور كه پشتم بهش بود، ادامه دادم:

- تو الان خسته اي... بهتره استراحت كني... تا چند ساعت ديگه بايد بري بيمارستان. منم مثل اين دو سه روز... خودمو يه جوري سرگرم مي كنم تا احساس تنهايي بهم دست نده... در ضمن... نگرانم نباش... بالاخره تو همين روزا بهت حرفامو مي زنم.

بلند شد... اومد سمتم... انگار مي خواست چيزي بگه... اما منصرف شد!! دست راستشو مشت كرد و لابلاي موهاش فرو برد... عقب... عقب... ازم فاصله مي گرفت و در لحظه آخر با لحن تلخي گفت:

- هر طور ميلته!!

و در رو محكم بست!!

****

از شدت ناراحتي و ناچاري خودمو محكم پرت كردم رو تخت. خيلي كلافه ام... اصلاً سردرگمم...! احساس مي كنم ديگه نمي تونم مثل قبل بشم... هدفام پوچ شد... يعني زندگيم رفته رو هوا!! به هيچ جا تعلق ندارم... به قول معروف... از همه جا رونده شدم...!!

پوووفي كشيدم... هنوز تو شوك اتفاقاتي ام كه به سرم اومده... پوزخندي زدم به تمام آرزوهام...!! هه هه...!! كي فكرشو مي كرد... من!!... يه بچه مثبت خرخون... جزء نفرات اول كنكور...! فقط يه قدم تا موفقيت... تا رسيدن به اون آرزوي چندين و چند ساله ام... فاصله بود. چرا همه چي خراب شد؟؟ واي!!... وقتي اون ذوق و شوقمو موقع قبوليم تو رشته مورد علاقه ام، يعني داروسازي... يادم مياد... دلم به حال خودم مي سوزه؟؟ تازه داشتم معني زندگي رو حس مي كردم...!!

درسته خونواده خوبي داشتم... اما هيچ وقت معني شادي و سر زندگي رو لمس نكردم. اونم فقط به خاطر رفتاراي پدرم بود. خونوادمون اون موقع... شش نفر بود... البته منهاي دو تا خواهرم كه ازدواج كرده بودند. چه ازدواجي؟؟ همش به خاطر پول و چشم و هم چشمي هاي پدر و مادرم صورت گرفت!

يلدا... خواهر بزرگم... كه عاشق تحصيل بود... به اجبار با يه پسر سي ساله ازدواج كرد... فقط براي اينكه پسر صميمي ترين دوست پدرم بود!! بعد از چند ماه رفتند دوبي.

لعيا... خواهر دومي هم... با يه مرد سي و دو ساله... كه زنش رو طلاق داده بود!! نامزد شد... اونم فقط به خاطر اسم و رسمي كه تو دوبي داشت، مورد قبول پدرم واقع شد...!!

واقعاً كه!! چه خونواده ي روشنفكري من دارم؟؟ هه هه!!... فقط... تنها برادرم تونست از زورگويي هاي پدرم... قسر در بره. به بهانه ادامه تحصيل، رفت مالزي.

من موندم و يه پدر و مادر فوق العاده ظاهربين...!! تازه ترم اولم تموم شده بود، با نمره هاي درخشان...! واسه خودم خوش بودم، شاد و سر حال. ولي شادي هام عمرشون كوتاه بود...!

****

با صداي باز و بسته شدن در متوجه شدم كه صبح شده. آهي از روي ناراحتي كشيدم و سرمو تو بالشت فرو كردم. دلم ديگه روشنايي روز رو نمي خواد، ديگه نمي خوام به تعداد روزاي پوچم اضافه بشه... آه!! لعنت به اين زندگي، لعنت به من، لعنت به فرهاد، به ديويد عوضي تر از خودش... يه دفعه با فرياد گفتم:

- كثافت... آشغال... بي شعور...!!

دوباره و دوباره بغضم شكست... بازم ناخودآگاه گفتم:

- لعنتي!! لعنتي!!

در اتاقم با شدت باز شد...!! تازه فهميدم چه گندي زدم!! دستامو جلوي صورتم گرفتم تا صدام خفه بشه.

- ماندانا! چي شده؟ چرا فرياد مي زدي؟ دستتو بردار ببينمت!!

دستاشو گذاشت رو دستام و به زور مي خواست از صورتم جدا كنه... نمي ذاشتم!! عصباني شد!! مچ دو تا دستامو گرفت و محكم كشيد... دردم گرفت...! بلند گفتم:

- آخ دستم... ديوونه چيكار مي كني؟؟ وحشي! برو گمشو! نمي خوام ببينمت! همتون عين همين! زورگو وعوضي! ازتون بدم مياد! تو هم كثافتي! مثل همونايي! تو يه هرزه اي! هرز... 

صورتم سوخت... چشمام سياهي مي رفت... از شدت و شوك سيلي خفه شدم. با چشماي به خون نشسته اش بهم زل زده بود. مات و مبهوت بودم... گرمي خون رو رو لبام حس مي كردم... دستمو كشيدم به لبام... با ديدن سرخي دستام... بازم اون حس انزجار بهم دست داد!! با حالت هيستيريك دستامو مي كشيدم به ملافه... لبامم پاك مي كردم... اينقدر كشيدم كه پوستش كنده شد!!

بلند شدم رفتم سمت رو شويي با مايع صابون افتادم به جون دستا و لبم...!! يه دفعه نفهميدم چي شد كه از زمين كنده شدم!!؟

مهراد بود... ازش ناراحت بودم... يعني از همه!! دست خودم نبود دلم مي خواست عقده هامو سر يكي خالي كنم...!! فرياد كشيدم:

- بذارم زمين ديوونه! ازت متنفرم! از همتون!

به حرفام اهميت نمي داد. داشت به سمت ديگه اي مي رفت... در اتاقشو با لگد باز كرد و منو انداخت رو تختش... احساس كردم معدم اومد تو حلقم... نامرد خيلي محكم پرتم كرد!!

رو صورتم خم شد... دست راستشو به حالت تهديد آورد بالا:

- صدات در نياد!! فهميدي؟! خفه مي شي!! اگه يك كلمه ديگه بگي من مي دونم و تو!!

احساس ترس و اضطراب شديد بهم هجوم آورد... يه لحظه حس كردم، فرهاده!!

لرزم گرفت... با صداي لرزون... تته پته كنان گفتم:

- فر... ها... د...!! نــه! تو رو خدا! من نمي تونم!! نه فرهاد!! خواهش مي كنم!!

قطرات اشك همون طور تند تند از چشمام مي باريد. وقتي ساكت شدم... اومد جلو دستاشو آورد بالا! فكر كردم مي خواد بزنه!!

گفتم:

- نه تو رو خدا نزن فرهاد!! باشه هر چي تو بگي!!؟... 

يكي تكونم مي داد:

- ماندانا جان!!؟ چي مي گي؟ فرهاد كيه؟ من مهرادم!! ببين!! به خدا كاريت ندارم!! نمي خواستم بزنمت!؟ فقط مي خوام آرومت كنم... داري مي لرزي!!

با شنيدن صداش انگار از يه جايي پرت شدم... فرهاد محو شد!! يه دفعه آروم شدم... ديگه نمي لرزيدم... قلبم ديگه تند نمي زد... واي خداي من چه آغوش مهربوني!! سال هاست كه رنگ و روي محبتو نديدم... چقدر بهش نياز داشتم... 

از حالت بي حركتي در اومدم... دستامو گذاشتم رو قلبش... چه آرامشي؟! خدايا اين آرامشو ازم نگير!! ناگهان چيزي به ذهنم رسيد!! سريع ازش جدا شدم... با حالت غمگيني گفتم:

- بهم نزديك نشو!!

ازش دور شدم... دلخوري رو تو نگاش مي ديدم... دستمو آوردم بالا و ادامه دادم:

- نه مهراد!! فكر نكن ازت مي ترسم... به خاطر خودت مي گم... اصلاً اون چيزي نيست كه تو فكر مي كني. منو ببخش. من امروز حرفاي زشتي بهت زدم. باور كن دست خودم نبود... نمي دونم چرا بعضي وقتا مي زنه به سرم؟! پوزخند تلخي زدم و گفتم:

- اينا همه اثرات غربته!!

نگاهشو با اندوه انداخت تو چشمام:

- ماندانا جان چرا به من نمي گي دردت چيه؟ اگه نتونم كاري برات انجام بدم... حداقل شريك غصه هات كه مي تونم باشم.

دستامو به شدت تكون دادم و گفتم:

- نه مهراد... باور كن نمي تونم!!

مهراد:

- ببين... من امروز با اين اوضاع و احوال ديگه نمي تونم برم بيمارستان... يعني فايده اي هم نداره... همش حواسم پيش توئه... مي ترسم بزنم يكيو بكشم!! پس خواهش مي كنم بهم بگو... الان بهترين فرصته... نذار دير بشه!! مي ترسم بلايي سر خودت بياري!!

اومد نزديكتر آروم دستامو گرفت:

- ماندانا خواهش مي كنم باهام حرف بزن.

سرمو انداختم پايين رفتم تو فكر... خودمم خيلي دوست داشتم با يكي درد و دل كنم... ولي آخه با چه رويي!! چه جوري بگم!!

مهراد:

- من مي رم صبحونه رو حاضر مي كنم... تو هم برو صورتتو بشور... بعد با هم حرف مي زنيم... باشه عزيزم!!

سرمو گرفتم بالا... نزديك پنج ساله كه ديگه نتونستم عزيزم گفتناشو بشنوم!!

مهراد:

- فهميدي چي گفتم؟؟

گفتم- آره... ولي من نمي تون... 

- ديگه حرف نباشه!! نمي تونم نداريم!! همين كه گفتم!!

بعد آروم چرخيد و دستاشو تو موهاش كشيد و با صداي غمگيني ادامه داد:

- ديگه نمي خوام دير بشه!؟ نمي خوام دوباره از دستت بدم؟!!

****

فصل دوم: 

حقایق تلخ

بعد از خوردن صبحانه با هم رفتيم داخل سالن پذيرايي. مهراد دقيقاً روي مبل رو به روم نشست و منتظر بود تا من حرف بزنم. ولي من از شدت استرس زبونم قفل شده بود سرمو انداخته بودم پايين و با انگشتاي دستم بازي مي كردم.

يه چند دقيقه اي كه گذشت مهراد سكوتو شكست:

- ماندانا جان من منتظرم چرا ساكتي؟

با صداي آرومي گفتم:

- نمي دونم از كجا شروع كنم؟ مي ترسم!!

- از چي مي ترسي؟ ببين سعي كن آروم باشي و به خودت مسلط... باور كن من هيچي نمي گم... خيلي راحت از هر جايي كه مي توني شروع كن.

سرمو مابين دستام گرفتم و به زانوهام تكيه كردم نفس عميقي كشيدم كه باعث شد سوزشي رو تو قفسه ي سينه ام احساس كنم! با صداي غمگين و لرزوني گفتم:

- همه ي بدبختياي من از وقتي شروع شد كه فرهاد اومد تو زندگيم. فكر كنم تو هم بايد يادت باشه. يه چند باري سر راهم سبز شد و حرفاي عاشقونه مي زد اما من بهش اعتنايي نمي كردم. تا اينكه بعد از دو هفته دوباره سر و كله اش پيدا شد. از كلاس اومده بودم خونه جلوي در خونه مون چند جفت كفش ناشناس ديدم با خودم گفتم شايد همكاراي بابان. رفتم تو خونه... با كمال تعجب ديدم يكي از مردها فرهاده!! تعجب كرده بودم. اين اينجا چي كار مي كنه؟؟ سريع براي اينكه ديده نشم از پله هاي كنار در رفتم بالا تو اتاق خودم. يه نيم ساعت بعد متوجه شدم كه دارن مي رن. رفتم كنار پنجره ي اتاقم. همين كه پرده رو كشيدم كنار... نگام با نگاه خيره ي فرهاد گره خورد... برام چشمك زد. چندشم شد سريع اومدم كنار. نمي دونم چرا از همون روز اولي كه ديدمش ازش بدم مي اومد. يه جورايي مرموز بود. ولي متأسفانه ظاهر فريبنده اي داشت. كه باعث مي شد دخترها تو اولين نگاه شيفته اش بشن. خلاصه... زياد نمي خوام وارد جزئيات بشم. چون واسه ي خودم خيلي سخت و زجر آوره... آخر شب... بعد از شام... بابا ازم خواست كه برم پيشش. چون كارم داشت. دلم نمي خواست برم. چون مي دونستم بازم مي خواد زور بگه! يعني اون به غير از زورگويي و غرق شدن تو پولاش چيز ديگه اي رو نمي ديد!! بالاخره با هر جون كندني كه بود رفتم پيشش. اولش يه كم مقدمه چيني كرد و از دانشگاه و كلاس و درس پرسيد... منم جواب مي دادم. يه دفعه گفت: «امروز مهمون داشتم اومده بودند براي تو خواستگاري!! به نظر من پسر خوب و با عرضه اي بود. با اينكه سنش كمه اما الان يه شركت بزرگ داره تو كانادا. با يه پسر خارجي شريك شده... وضع ماليش توپه توپه. پولاش از پارو بالا ميره. قرار شده فردا دوباره بياد كه همديگه رو ببينين. البته فكر كنم ديده باشيش. اسمش فرهاده!!» تا اينو گفت... برق سه فاز از كله ام پريد!! گفتم: «ولي پدر من هنوز تازه درسم شروع شده... مي خوام ادامه بدم... هنوز زوده براي ازدواج!!» عصباني شد از جاش بلند شد اومد سمت من... گفت: «حرف بي خود نزن از خداتم باشه يه همچين كسي اومده خواستگاريت. مي خوام درس بخونم... مي خوام درس بخونم... اين حرفا رو بريز تو كوزه آبشو بخور. همين كه گفتم فردا ميان. تو هم حق نداري بري كلاس. مي شيني خونه و خودتو براي اومدنشون آماده مي كني!! تازه... اصلاً بايد ببينيم اون تو رو مي پسنده يا نه؟؟» همه اين حرفا رو با پوزخند و تمسخر مي گفت. خيلي ناراحت بودم... اعتراض كردم: «ولي پدر من هنوز... » نذاشت حرفم تموم بشه با تشر گفت: «اون روي سگمو بالا نيار دختره ي چش سفيد!! همين كه گفتم!! از جلوي چشمام دور شو!!» با چشماي گريون از اتاقش اومدم بيرون و رفتم بالا. تموم شبو تا صبح گريه كردم. ولي حتي يه نفر نيومد بياد بپرسه چه مرگمه!! يه نفر نبود آب دستم بده!!

به اينجاي صحبتام كه رسيدم بغضم شكست. يه چند لحظه اي ساكت شدم. كه ليوان آبي مقابل چشمام قرار گرفت. سرمو گرفتم بالا. مهراد گفت:

- بخور... آرومت مي كنه.

آب رو گرفتم و يه نفس سر كشيدم. وقتي ليوانو دادم دستش، گفت:

- ادامشو بعداً بگو. الان حالت خوب نيس. 

سريع و عصبي گفتم:

- نه مهراد!! من همين امروز همشو مي گم. ديگه دوباره توانشو ندارم.

بعد بهش نگاه كردم و با پوزخندي تلخ گفتم:

- چي شد؟؟ جا زدي!! صبرت همين قدر بود!! تازه هنوز اولشه... من كه تا الان چيزي نگفتم. پس اگه بقيه شو بگم چيكار مي كني؟؟

- نه ماندانا جان... من جا نزدم. واسه خاطر خودت مي گم.

- نه ديگه... منو به حرف كشوندي... ديگه نمي خوام اين زندگي لجنمو دوباره مرور كنم.

- باشه بگو. فقط سعي كن آروم باشي.

- غصه نخور. اينقدر سختي كشيدم كه اينا در مقابلش چيزي نيس!!

نگاهش غمگين شد.

دوباره سرمو انداختم پايين... نمي تونستم تو چشماش نگاه كنم و حرف بزنم ادامه دادم:

- روز بعدش اومدند. وقتي باهاش حرف زدم سعي مي كردم منصرفش كنم. اما خيلي مصر بود!! البته بهتره بگم خيلي زرنگ بود!! هر بهونه اي كه مي آوردم سريع يه جواب براش حاضر و آماده داشت. انگار كه قبل از من خيلي جاها ديگه رفته بود خواستگاري!! البته به من كه همش مي گفت... عاشقتم و دوستت دارم... از اين چرت و پرتا ديگه... تازه براي درسمم گفت... اگه همين الان مداركتو بدي... خودم تا فردا سه سوته برات حلش مي كنم كه بياي كانادا درستو ادامه بدي!! خلاصه... بعد از اينكه رفتند. مامانم رفت تو گروه بابام. اينقدر گفتن و گفتن كه داشتم ديوونه مي شدم!! من اصلاً از فرهاد خوشم نمي اومد. خيلي مرموز بود. بابام مي گفت، رفته تحقيق، همه چي خوب بوده و از اين حرفا... مي دونستم دروغ مي گه. ولي هيچ كاري ازم برنمي اومد. هر چي من مخالفت مي كردم اونا بيشتر عصباني مي شدند. آخرشم به زور چند تا سيلي كه از بابام خوردم... رفتم پاي سفره عقد!!

تا چند روز اين قدر گيج بودم كه اصلاً نفهميدم كي رفتيم براي خريد لباس و آماده شدن براي جشن عروسي... ؟ فرهاد چون بايد زود مي رفت كانادا مجبور شديم سريع مراسمو بگيريم. دو روز بعد عروسيمون بايد مي رفتيم.

مسير رفتنمون خيلي مشكوك بود. در حالي كه فرهاد بليط هواپيما داشت اما تا مرز ايران رو تقريبا مي شد گفت كه زميني رفتيم. بين راه ها هم كه براي استراحت توقف مي كرديم اون با يه سري افراد ملاقات مي كرد. همه چيز از همون اول برام مرموز بود. اما دستم به جايي بند نبود! نه پدري داشتم كه دلم بهش خوش باشه! نه دوست و آشنايي!! من بودم و فرهاد!! مردي كه بعدها فهميدم به خاطر پول حتي حاضر شد از زندگيشم بگذره!!

بگذريم... تقريبا اواخر شب... البته به ساعت ايران... رسيديم خونه فرهاد! يه آپارتمان مجلل و باشكوه كه بعدها فهميدم تمام ساكنينش مرد هستند!! انگار مي شد گفت اون جا يه پاتوق بود واسه فرهاد و امثالش!!

فرهاد فقط دو هفته باهام خوب و مهربون بود... تمام عشقش همون قدر بود!! ولي دقيقاً روز پانزدهم... رفتارش عوض شد. انگار يه برنامه ريزي از قبل بود كه فرهاد بايد فقط تا چهارده روز به فكر زندگيش باشه... اما از اون به بعد بايد بره دنبال پول و ثروت!؟

****

دستامو به چشمام كشيدم و گردنم رو يه كم به چپ و راست حركت دادم. آخه تو اين مدت داشت خشك مي شد!! در همين حين صداي مهرادو شنيدم... 

- ماندانا جان مي تونم يه چيزي بگم؟

سرمو به معني آره تكون دادم.

- پدرت تو اون روزاي خواستگاري فرهاد هيچ حرفي در مورد من نزد؟

- نه... چه حرفي بايد مي گفت؟ اون فقط ورد زبونش شده بود فرهاد خان!

و بعد ادامه دادم:

- چه طور؟ مگه شما با هم صحبت كردين؟

آهي كشيد و گفت:

- آره من باهاش صحبت كرده بودم.

- در چه موردي؟

من من كنان پاسخ داد:

- در مورد... در مورد... تو!

- من؟؟

- آره يعني تو رو ازش خواستگاري كردم!

- خداي من!! نمي فهمم... چه طور ممكنه؟ اما اون اصلاً چيزي راجع به اين مسئله به من نگفت!

مهراد متعجب از روي مبل بلند شد و اومد نزديكتر كمي به سمتم خم شد و ناباورانه گفت:

- اين امكان نداره... من باور نمي كنم!!

پاسخي ندادم چون خودمم حيرت زده بودم. دستاشو با عصبانيت مشت كرد و با لحن اتهام آميزي به من خيره شد:

- داري دروغ مي گي!! چون وقتي من موضوعو به پدرت گفتم... گفت... دو روز ديگه بهت خبرشو مي دم و ازم خواست كه فعلاً حرفي در اين مورد به تو نزنم!! دو روز بعدشم با ناراحتي بهم گفت كه... تو جوابت منفيه و گفتي كه اصلاً قصد ازدواج نداري!! و خيلي حرفاي ديگه ام گفت... كه من غرورم بهم اجازه نمي ده اونا رو به تو هم بگم!! پس واسه من فيلم بازي نكن؟؟

با عصبانيت بلند شدم و مثل خودش رفتم رو در روش ايستادم و گفتم:

- من دروغ مي گم!! آره مهراد!! من دروغ مي گم! تو چشمام نگاه كن و بگو!!

هيچ حركتي نكرد... دوباره داد زدم:

- به من نگاه كن و بگو... لعنتي!! دلم خوشه! دارم با كي درد و دل مي كنم؟ كه حتي سر سوزني هم بهم اعتماد نداره؟؟

ازش فاصله گرفتم و ادامه دادم:

- از اون موقع من دارم چي مي گم؟ نگفتم پدرم فقط فكر منافع خودشه؟ نگفتم زورگوئه؟ نگفتم به زور كتكاش شدم زن فرهاد؟ يعني تو اين قدر ساده بودي كه سريع حرف بابامو باور كردي و خودتو كشيدي كنار؟؟ آخه من به تو چي بگم؟ تو كه مي دونستي پدرم با اقوام مادريش مشكل داره! مي دونستي كه مدت هاست با مادر تو... كه مي شه خاله مادر خودش... قطع رابطه كرده! فكركردي براي چي از شيراز اومد تهران؟ براي اينكه از اون ها فاصله بگيره!! واقعاً ساده اي مهراد!! بعد گناه خودتو پاي من مي ندازي؟؟

ديگه داشتم نفس كم مي آوردم... خودمو پرت كردم رو كاناپه و با صداي آروم تري گفتم:

- پدرم معلومه به من چيزي نمي گه!! چون تو... اولاً... پسر خاله مامانشي! دوماً... پدر من دنبال آدماي ثروتمنده... كه تو اون موقع فقط يه دانشجوي پزشكي بودي و تازه با كمك خونوادت به زور سرمايه ات مي شد صد يا دويست ميليون!! اما پدر من... يه آدم ميلياردر مي خواست كه تو اون آدم نبودي!! نمي خوام توهين كنم... فقط دارم افكار پدرمو برات باز مي كنم.

ساكت شدم... اما همچنان قلبم از حرفاي مهراد مي سوخت... اون بهم تهمت زد!! با افكار خودم اشكم سرازير شد. مهراد ساكت بود... معلومه!! چرا حرف بزنه... وقتي كه هيچ حرفي واسه گفتن نداره!! اما من خيلي حرف دارم...!! ميون گريه هاي آرومم گفتم:

- خيلي بي انصافي!! به من مي گي دروغگو!! من اگه بعد اين همه سال اومدم خونه تو... چون باورت داشتم. چون مي دونستم تو تنها كسي هستي كه حقو به من مي دي... تنها كسي هستي كه منو آروم مي كني... مرهم رو زخمام مي ذاري!! اما نه... مثل اينكه اشتباه فكر مي كردم! من ديگه جايي تو خونه ی تو ندارم!!

به سختي بلند شدم رفتم سمت اتاقم. رفتم داخل و خرت و پرتامو گذاشتم داخل چمدون. با خودم گفتم... چه سرنوشت شومي دارم!؟ هنوز نيومده، بايد برم!!

بعد از بستن چمدون، تلفنو برداشتم و با آژانس تماس گرفتم، گفت تا ده دقيقه ديگه مياد. منم از دري كه منتهي مي شد به مسير خروجي خونه... رفتم تو حياط منتظر شدم. صداي بوق ماشينو شنيدم... برگشتم عقب و نگاه سريع و غمگيني انداختم و رفتم سمت در حياط... 

صداي قدماي تندشو مي شنيدم اما اهميت ندادمو قدمامو تندتر كردم... طوري كه وقتي به در رسيدم به نفس نفس افتادم... رفتم بيرون... اما قبل از اينكه برسم به ماشين... ماشين حركت كرد و رفت!!

حيرت زده به جاي خالي ماشين خيره موندم!! صداي مهرادو شنيدم:

- من ازش خواستم كه بره.

با خشم به سمت راستم چرخيدم و تازه متوجه شدم... حياط يه در ديگه ام داره كه جلوتر از اين دري هست كه من اومدم بيرون!! از رو دست خوردن متنفر بودم!! اما خودمو نباختم و به سمت چپ دوباره چرخيدم و شروع كردم به دويدن... 

متأسفانه پام به سنگي گير كرد... تعادلمو از دست دادم و افتادم كنار جدولايي كه دو طرف كوچه بود!! همين كه افتادم درد بدي پيچيد تو قلبم!! ناچار شدم كامل رو زمين بخوابم.

يه چند ثانيه بعد مهراد بهم رسيد، نشست كنارم:

- ماندانا جان! خوبي؟ قلبت درد مي كنه؟ آره؟

از فشار درد نمي تونستم چيزي بگم. دو نفر اومدند نزديك و پرسيدند:

- چي شده آقا؟ كمك لازم ندارين؟

مهراد سرشو گرفت بالا:

- نه ممنون.

- مي خواين ببريمشون بيمارستان؟

- نه! خودم دكترم... نيازي نيست.

اونا ول كن نبودند... 

- پس چرا به دادشون نمي رسين؟ بنده خدا صورتش كبود شده!!

اون يكي ديگه گفت:

- خانومتون هستند؟

مهراد با چهره ي سرخ شده اي از خشم گفت:

- بله خانومم هستن!! سؤال ديگه اي ندارين؟!! مي خوام ببرمش خونه!!

اونا در حالي كه داشتند مي رفتند:

- چرا عصبي مي شي دكتر؟ اصلاً به ما چه؟؟

و بعدشم رفتند... سرشو آورد پايين تر با چشمايي كه نزديك بود باروني و تر بشه، گفت:

- ببخشيد!! به خدا شرمنده تم!! ديگه تكرار نمي شه!! فقط بذار كمكت كنم بريم خونه. حالت كه بهتر شد اگه حرفام قانع كننده نبود... هرچي تو بگي همونو انجام مي دم! باشه ماندانا جان؟؟

من در اون لحظه و با اون حالم توان مخالفت رو نداشتم... هر چند كه چشماي لبريز از احساسش قفلي شد به لبام!!

سعي كردم بلند شم اما نشد!! مهراد دستشو آورد نزديكم و با لحن شرمگين و محتاطي گفت:

- اجازه هست دستتو بگيرم؟؟

دست از سعي و تلاش برداشتم و با كمكش رفتيم داخل خونه... 

****

- خيلي وقته ناراحتي قلبي داري؟

ياد اون شب نفرت انگيز تو ذهنم شكل گرفت كه باعث شد قطره اشكي از چشم چپم جاري بشه...!!

- نمي خواستم ناراحتت كنم معذرت مي خوام.

آهي سوزناك كشيدم و گفتم:

- قلبم از وقتي اون اتفاق وحشتناك افتاد دچار ناراحتي شد. يعني اون شب به معناي واقعي كلمه، نابود شدم... شكستم!!

با صداي مضطربي، آروم پرسيد:

- چه اتفاقي؟

- طاقتشو داري بگم؟

- ماندانا!! خواهش مي كنم بگو!! داري منو مي ترسوني!!

روي تخت نيم خيز شدم نگاهمو به سمت مخالف مهراد معطوف كردم... دستام خود به خود تو هم گره خوردند... حتي مرور اون شب مثل جون كندن برام مي مونه!! چه برسه اتفاق واقعيش!!

بعد از یه نفس عميقي گفتم:

- بهت گفتم كه فرهاد حتي حاضر شد از زندگيش براي پول بگذره! درسته؟

- آره گفتي... 

- اون شب اون اتفاق افتاد!

- واضح تر بگو خواهش مي كنم... 

معلوم بود خيلي پريشونه!! انتظار رو بيش از اين جايز ندونستم... 

- اون شب فرهاد خيلي عصبي و خسته برگشت خونه. به من گفت... مهمون مهمي داره... بهتره خودمو آماده كنم. ازش پرسيدم: «من ديگه چرا بايد باشم؟» گفت: «حرف اضافي نزن برو آماده شو!» منم ديگه چيزي نگفتم و رفتم آماده شدم... يه لباس ساده و پوشيده اي تنم كردم و منتظر روي تخت اتاقم نشستم. بعد از يه ساعت مهمونش اومد... از صحبتاشون فهميدم مهمونش يه مرد خارجيه!! متعجب شدم... آخه اون هيچ وقت دوست نداشت من بيام پيش مهموناي خارجيش!!

يه نيم ساعتي گذشت اومد بالا تو اتاقم... اشاره كرد كه برم باهاش پايين. وقتي رفتم پايين و توسط فرهاد بهم معرفي شديم متوجه شدم اسمش ديويده. باديدن من، چشماش برق خاصي زد، طوري كه مشمئز شدم... 

****

با درد قلبم صحبتم ناتموم موند.

مهراد با نگراني گفت:

- اگه اذيتت مي كنه نمي خواد بگي!!

دستمو تو هوا تكون دادم:

- نه خوبم... بذار بگم مهراد... بلكه فشار غصه روی قلبم كم بشه!؟

- باشه عزيزم... فقط اول اين قرصو بذار زير زبونت بعد ادامه بده.

قرصو گذاشتم زير زبونم و بعد از مكثي، گفتم:

- زياد نمي تونم با جزئيات بگم چون مي ترسم حالم بد بشه و حرفام ناتموم بشه.

- باشه هر طور راحتي بگو.

يه ساعت اول هيچ اتفاقي نيفتاد تا اينكه فرهاد بهم اشاره كرد... همراهش برم تو اتاق كارش!! وقتي در اتاقو بست... با كلي من من و تته پته گفت: «ببين ماني... من يه مشكلي دارم كه فقط با دستاي تو باز مي شه!!» متعجب خيره شدم بهش!! ادامه داد: «من كلي پول به ديويد بدهكارم اون يه شرط گذاشته... كه اگه قبولش كنيم از پولش مي گذره.» حيرت زده گفتم: «چه شرطي؟!» سرشو انداخت پايين و ادامه داد: «اون از تو خوشش اومده... ازم خواسته كه امشبو بذارم بري پيشش.» گيج و گنگ بهش خيره موندم و آروم گفتم: «خب!! يعني چي!؟» پشت به من كرد: «اون شرطش توئي؟!» گفتم: «نمي فهمم منظورت چيه؟» سريع و تند گفت: «اون دوست داره يه امشبو براش معشوقه باشي!!» زانوهام سست شد و پخش زمين شدم... با بهت و ناباوري گفتم: «چي؟؟» به روم خم شد... دستشو به علامت ساكت باش، گذاشت رو بينيش و گفت: «ببين ماني... كار سختي نيست... فقط همين امشب!! خواهش مي كنم قبول كن!! تو بد مخمصه اي افتادم!!»

دستمو بردم بالا و محكم كوبيدم تو صورتش!؟ با خشم گفت: «منو مي زني!!؟ نشونت مي دم!!» همون دستمو گرفت محكم پيچوند... فريادي از روي درد كشيدم... هم زمان در اتاق باز شد و ديويد اومد تو... به فرهاد با زبون فارسي گفت: «چي كار مي كني احمق!؟ پاشو گمشو بيرون!!»

فرهاد خيلي سريع از جاش بلند شد و رفت!! اومد روبروم نشست... ناخودآگاه رفتم گوشه ديوار... لبخند مستانه اي زد و گفت: «نترس عروسكم!! كاريت ندارم... قول مي دم بهت خوش بگذره!!» احساس بي پناهي و ضعف، انجام هر حركتي رو ازم سلب كرده بود... 

****

با صداي فرياد مهراد... به خودم اومدم... فرياد مي زد:

- لعنتي! كثافت! آشغال! مي كشمش! هر دوشونو مي كشم!!

صورتم از اشك خيس بود... قلبم هنوز درد داشت... مهراد كنترلي رو رفتارش نداشت... هر چي كه دم دستش مي رسيد مي شكست!؟ نمي دونستم چي كار كنم؟ هم ترسيده بودم هم نگران... بلند گفتم:

- بس كن مهراد!! محض رضاي خدا آروم باش!؟

- آخه چه طوري؟؟ چرا اين بلاها سر تو اومد؟ تو كه برام الهه ي پاكي هايي!! آخه... چرا؟... چرا؟... چرا!!؟

- نمي دونم! فقط تمومش كن!! خواهش مي كنم!!

يه كم بهم خيره شد و بعد با حالت شرمگيني گفت:

- منو ببخش! اصلاً دست خودم نبود! يه لحظه وضعيت تو رو فراموش كردم.

چيزي نگفتم و فقط چشمامو بستم... يه چند دقيقه اي به سكوت گذشت و اين سكوتو من با صداي خسته و غمگينم شكستم.

- مهراد جان خواهش مي كنم بذار اين ماجرا رو هر چه زودتر تمومش كنم. لطفاً خودتو كنترل كن و حرفامو قطع نكن... باشه!!

نفس صدا داري كشيد و با صداي گرفته و خش داري گفت:

- باشه عزيزم... من آرومم... ادامه بده.

- اون شب برام سياه ترين شب زندگيم بود. تنهايي رو بيشتر از هميشه احساس كردم. فقط مي تونم بگم كه اگه الان اينجام و تونستم از اون جهنم فرار كنم... فقط و فقط لطف خداوند بود!! هر چند كه من اون روزا خيلي ازش دور بودم... ولي بازم خدا تنها پناه تنهاييم بود!! اون شب من از ديويد و فرهاد ضربه بدي خوردم. فرهاد به خاطر اون سيلي كه بهش زدم تنهام گذاشت و خودشو با مشروب سرگرم كرد. ديويد هم از زور خوشحالي نمي دونست چكار كنه!! منم فقط مثل بيد مي لرزيدم. هر چي اون بهم نزديك مي شد... من فاصله مي گرفتم. آخر عصبي شد... شالمو كشيد. با اين كارش توجهش به موهام جلب شد!! دستشو آورد جلو تا لمسشون كنه... اما من فقط تونستم دستشو گاز ضعيفي بگيرم!! 

آتيشي شد!! دستشو مشت كرد... مي خواست بزنتم... اما منصرف شد!! با يه حركت سريع و خشن... از زمين بلندم كرد و رفت سمت اتاقاي بالا. در يه اتاقي رو باز كرد... منو انداخت رو تخت. اينقدر دست و پا زده بودم كه پاهام بي رمق شده بود. با نگاه كردن اطرافم متوجه شدم تو اتاق خودمم. مي خواستم بلند شم... اما اون سريع و محكم نشست رو پاهام... خم شد به سمتم و گفت: «هي خوشگله!! فكر فرار رو از سرت بيرون كن! چون هيچ كس منتظرت نيست. شوهر خوش غيرتت حسابي مست كرده!! پس بي خيال فرار شو و بذار خوش باشيم!!»

صورتشو آورده بود نزديك صورتم... از بوي دهنش فهميدم خودش هم حسابي مسته. از فشار ترس و غصه به هق هق افتاده بودم... دستمو آوردم بالا و گفتم: «خواهش مي كنم به من كاري نداشته باش!! بذار برم!!» لبخند كريهي زد: «چرا عزيزم؟ نمي ذارم بهت بد بگذره!!» عصبي شدم و گفتم: «خفه شو عوضي!!» نيم خيز شدم و ادامه دادم: «اصلاً توي عوضي... چرا همچين شرطي گذاشتي؟؟ اين همه زن و دختر!! چرا من لعنتي؟؟ چرا؟؟» هولم داد... محكم افتادم. دستاشو گذاشت روي يقه لباسمو كشيد!! با اينكه مست بود... ولي زورش زياد بود!! لباسم خيلي راحت پاره شد!! چشمامو بستم.

گفت: «مي خواي بدوني چرا اومدم سراغ تو... زن زيباي شرقي؟؟ چون شوهر كثيفت اون موقعا كه وضعش بهتر بود... با نامزد منم همين كار رو كرد!! من اون موقع با خودم عهد كردم انتقاممو از فرهاد بگيرم!! مي دوني چه بلايي سر نامزدم اومد؟؟ مي دوني؟» محكم تكونم مي داد!! چشمامو باز كردم... لباشو آورد نزديك صورتم و ادامه داد: «فرهاد وقتي اون شب با نامزدم بود حسابي مست بود... اون قدر اذيتش كرده بود كه الان چند ساله تو تيمارستانه!! اينارو مي فهمي!! آره؟؟ اصلاً واسه خاطر انتقام از فرهاد... براش به پا گذاشتم!! رفتم زبون فارسي شماها رو ياد گرفتم!! كاري كردم كه فرهاد تا گردن بره زير قرض و بدهي!!» گفتم: «چرا به پليس چيزي نگفتي؟؟» پوزخند ي زد: «يعني نمي دوني چرا؟؟» با بهت خيره شدم بهش!! يه چند لحظه اي همون طور بي صدا بهم زل زد و گفت: «حيف تو واسه فرهاد!! چقدر ساده اي!!» دوباره ادامه داد: «واسه اين كه ما كارمون خلافه!! اگه مي رفتم پيش پليس... اول از همه... خودم گرفتار مي شدم!! حالا فهميدي؟»

بدون هيچ حرفي خيره شدم به نقطه ي نامعلومي!! دستامو رها كرد و رفت از روي ميز كنار يه شيشه سياه رنگي برداشت و محتويات درونشو يك نفس سر كشيد!! برگشت سمت من و شيشه رو انداخت كنارم و با صداي سست و بي حالي گفت: «نمي خوام هيچي از امشب يادم بمونه!! نمي خوام يادم بياد كه به نامزدم خيانت كردم!!»

دوباره خم شد و صورتمو تو دستاش گرفت... با خنده ي بي اساسي ادامه داد: «مي دوني اسمش چيه؟؟» و بيشتر رو صورتم خم شد، چشماش نيمه باز و خمار شده بود:ا«سمش مارياست!! خيلي نازه... » و بعد دوباره خنده ي وحشتناكي كرد و گفت: «ولي تو از اون خوشگل تري!!» بهم حمله ور شد... خشك شده بودم... نمي دونستم چيكار كنم!! 

دستامو رو سينه اش مي زدم و هولش مي دادم... اما خيلي سنگين بود!! نمي خواستم به هدفش برسه!! اطرافمو نگاه كردم... با ديدن بطري مشروبش... چشمام برق زد... دستامو از زير بدنش رد كردم و بطري رو گرفتم تو دست راستم. سرش پايين بود... دستمو با آخرين توانم آوردم بالا و محكم كوبيدم به سرش!! اما هيچي نفهميد!! داشت به كارش ادامه مي داد!! خيلي ترسيدم... موندم چيكار كنم؟؟ تو دلم خدا رو با صداي بلند صدا زدم... 

جرقه اي تو ذهنم درخشيد!! شيشه رو زدم لبه تخت... از وسط نصف شد... با ترس و لرز تو پهلوش فرو كردم!!

دستاش شل شد... خونش سرازير شده بود... اينقدر مست و لايعقل شده بود كه محكم افتاد رو زمين!! سريع بلند شدم... لباسامو مرتب كردم. فقط يه فكر تو ذهنم بود... فرار!!

***.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.*

فصل سوم: 

رهایی

يه مانتو و شال پيدا كردم و پوشيدم. در كمدمو باز كردم، كيف پول و مداركمو كه هميشه در دسترس مي ذاشتم، سريع برداشتم... با جعبه ي جواهراتم. هر چند كه حالا مي دونستم اين پول و جواهرات حرومه!! ولي چاره ي ديگه اي نداشتم!! به سمت در اتاق رفتم. اما لحظه ي آخر... دستي، مچ پامو گرفت و كشيد!! جيغ كشيدم و افتادم. بازوم در اثر برخورد با خرده شيشه هاي روي زمين زخمي شد. ديويد سعي مي كرد خودشو بندازه روم... اما حالا من از اون قوي تر بودم!! با كفشام زدم تو صورتش. پامو رها كرد... بلند شدم... 

اما اون لعنتي!! نصف ديگه شيشه رو به سمتم پرتاب كرد. نتونستم جا خالي بدم، چون با پاهاش، پاهامو محاصره كرده بود!! شيشه رفت تو بازوم و زخمش عميق تر شد!! با ديدن خون دستم بي حال شدم! ولي سعي كردم كه نيفتم. اما نشد و محكم افتادم روي ديويد!!

داد كشيد و گفت: «لعنتي سوختم!! گمشو برو كنار!!... » و با دستاي خونيش هولم داد كنار. دوباره بلند شدم و اين دفعه خيلي سريع از اتاق اومدم بيرون!! تو راه پله آخري آهسته رفتم پايين و با نگاهم دنبال فرهاد بودم.

ديدمش، روي يكي از كاناپه ها به حالت رقت باري خوابش برده بود!!

خدا رو شكر كردم و سريع از اون خونه ي جهنمي خارج شدم!! سوار آسانسور شدم... آخه خونه ما طبقه دهم بود. تو آينه با ديدن سر و وضعم شوكه شدم!! شالمو از سرم بازكردمو صورتمو دستامو پاك كردم. بعدشم محكم روي زخم بازوم بستم. كيفمو طوري گرفتم تا بازوم ديده نشه. 

به طبقه همكف رسيدم. نگهبان با ديدنم چشماشو ريزكرد!!... آخه تا حالا منو بدون شال و روسري نديده بود!! وقتي رسيدم بهش... با يك لبخند زوركي و با زبون انگليسي دست و پا شكسته م... خودمو معرفي كردم. اونم تا فهميد... من همسر فرهادم... بهم اجازه خروج داد!! منم از خدا خواسته سريع رفتم داخل خيابون. با ديدن آسمون كه رو به روشني مي رفت... متوجه شدم نزديك صبحه. نمي دونستم كجا برم؟؟ چيكاركنم؟؟ هيچ جا رو بلد نبودم!! همون طور پياده رفتم...!! ديگه هيچ رمقي برام نموند... يه جا نشستم. 

هوا ديگه روشن شده بود و تك و توكي از مردم و ماشينا در حال رفت و آمد بودند. سرمو انداختم پايين و چند لحظه چشمامو بستم. خدايا حالا چيكار كنم؟ كجا برم؟ چه جوري برگردم ايران؟ سرمو آوردم بالا. نگاهم به ساختمون رو به روم افتاد، كه روي يكي از طبقاتش يه تابلو بود... با خط فارسي و انگليسي نوشته بود (وكيل پايه يك دادگستري... خانوم روژان پژويان)!! خوب كه دقت كردم متوجه شدم در دفترشون بازه!!

نور اميدي به قلبم تابيد!! با خوشحالي و سراسيمه رفتم سمت دفتر. اصلاً متوجه خيابون نبودم... فقط نگاهم اون جا بود. تا اينكه با صداي بوق گوش خراش ماشيني توجهم به سمتش جلب شد. سريع خودمو كشيدم كنار.

راننده با عصبانيت پياده شد... اومد سمتم. قبل از اينكه چيزي بگه، گفتم: «ببخشيد. حواسم نبود.» با تعجب نگاهم مي كرد... با خودم گفتم... چقدر احمقم!! اينكه فارسي بلد نيست!! براي همين دوباره خواستم به انگليسي بگم كه اون گفت: «اوه خداي من!! شما ايراني هستيد؟» متعجب از لهجه ش خيره شدم بهش!! باورم نمي شد كه يه همزبون پيدا كردم!! ولي با يادآوري خاطره تلخ ديويد... به خودم لرزيدم و ازش فاصله گرفتم. 

رفتم داخل دفتر. روی تابلو نوشته بود، طبقه پنج... اتاق چهارده... سريع رفتم داخل آسانسور. قبل از اينكه در بسته بشه، يكي درو نگه داشت و به سرعت داخل شد!! ترسيدم و رفتم گوشه ي آسانسور... از گوشه چشم نگاهي بهش انداختم... همون رانندهه بود!! دكمه پنج رو فشرد. با خودم گفتم... چه شانسي!! با هم، هم سفريم!!

بعد از چند ثانيه سكوت، صداشو شنيدم. با لحن نگران و متعجبي پرسيد: «اوه خانوم!! شما زخمي هستين؟ دستتون داره خون مياد!؟» به سرعت بازومو نگاه كردم، شالم حسابي خيس بود و راههايي از رد خون رو آستين مانتوم به راحتي ديده مي شد! حسابي تابلو شده بودم!! دستمو گذاشتم رو بازوم و چيزي نگفتم... ولي باز همون حس بي حالي بهم دست داد!! به ديواره آسانسور تكيه كردم.

يه لحظه كوتاه نگاهش كردم... ديدم هنوزم داره نگام مي كنه. سرمو انداختم پايين. بالاخره به طبقه پنج رسيديم.

با هم اومديم بيرون!! و متأسفانه با هم رفتيم سمت اتاق چهارده!! متعجب بهش زل زدم!! فكر كنم از نگاهم سؤالمو خوند، چون با لبخند محوي گفت: «اينجا محل كارمه.» و در زد و وارد شد... 

بهم گفت: «بفرماييد!» من داخل شدم. نمي دونم به خاطر حساسيتم به خون، يا خستگيم بود كه همون دم در سرم گيج رفت و بيهوش شدم!!

****

با صداي زنگ خونه هر دومون از جا پريديم! مهراد كلافه پوفي كشيد و گفت:

- اين ديگه كيه؟

در حالي كه به سمت در مي رفت، آروم گفت:

- بر خرمگس معركه لعنت!!

صداي باز شدن در و پس از اون صداي گريون پسر بچه اي رو شنيدم:

- سلام آقا مهراد. تو رو خدا كمكم كنين. پدرم حالش خوب نيست...!

مهراد جواب داد:

- آروم باش الان ميام.

پسر بچه تشكر سريعي گفت و رفت. مهراد اومد سمت اتاقم قامتش تو چارچوب در نمايان شد با خستگي گفت:

- شرمنده ماندانا جان! مجبورم تنهات بذارم.

- اشكال نداره. زودتر برو... حتماً حالش خيلي بده.

سرشو آروم تكون داد و رفت. سعي كردم اين مدتي كه نيست يه كم بخوابم. با بستن چشمام... تصوير الياس تو ذهنم پررنگ شد... چقدر دلم براش تنگ شده!! يعني الان كجاست؟ چيكار مي كنه؟ كاش يه شماره ازش داشتم... باز خوبه حداقل اون ايميلمو گرفت!! وگرنه ديگه هيچ خط ارتباطي با هم نداشتيم.

بعد از مدتها لبخندي رو لبام نشست... الياس واقعاً مهربون بود. حتماً بايد برم يه سر به ايميلم بزنم شايد يه خبري ازش باشه؟! 

به پهلوي چپ چرخيدم... اينقدر فكر و خيال كردم تا كم كم چشمام گرم شد و خوابم برد... 

****

نمي دونم چقدر گذشت كه صداي تلفنو از تو هال شنيدم. اولش خواستم بي محلي كنم اما هر كي بود ول كن تلفن نشد! با خواب آلودگي و گيجي خودمو به تلفن رسوندم. هم چنان زنگ مي زد! گوشي رو برداشتم:

- بله بفرماييد؟

اول صدايي نيومد... اما بعدش گفت:

- الو مهراد جان... خودتي؟

قلبم فشرده شد... صدا، صداي خانوم جونم بود...!

نتونستم جواب بدم... گوشي رو گذاشتم و همون جا كنار ميز تلفن روي سراميكا نشستم... سرمو تكيه دادم به ميز. براي چندمين بار تو اين دو سه روز چشمام باروني و خيس شد! برگشتم به حال و هواي كودكيم... 

اون موقعا همش خونه خانوم جون بوديم. تا وقتي پيش اون بوديم من خوشبخت ترين دختر روي زمين بودم...! آخه خيلي دوستم داشت... ولي از وقتي پدرم با خانوم جون مشكل پيدا كرد ديگه هيچ وقت نديدمش... فقط بعضي وقتا تلفني با هم صحبت مي كرديم. تازه سيزده سالم شده بود كه براي هميشه برگشتيم تهران... و از همون سال بدبختي و تنهاييم شروع شد!! تو افكار خودم بودم كه متوجه صداي چرخيدن كليد توی قفل در و بعد باز شدنش توسط مهراد شدم.

نتونستم سريع خودمو جمع و جور كنم!... چون مهراد با ديدنم عكس العمل في الفوري نشون داد. اومد نزديكم گفت:

- چي شده؟ چرا اينجا افتادي؟

در حالي كه سعي مي كردم لبخند بزنم گفتم:

- چيزي نيست... حالم خوبه... تلفن زنگ مي زد... تا اومدم، قطع شد... بهتره زنگ بزني... احتمالاً شماره اش رو تلفن افتاده...!

قانع نشد! همون طور مشكوك تو صورتم خيره بود... دوباره ادامه دادم:

- باور كن! چيزيم نيست... 

و از جام بلند شدم. باحالت تأكيدي گفتم:

- اون طوري نگام نكن. پاشو زنگ بزن...!

و به سمت آشپزخونه تغيير مسير دادم... در يخچال رو بازكردم و بي هدف زل زدم به محتوياتش!! پس از چند لحظه صداشو شنيدم كه با لحن شادي گفت:

- سلام خاله جون خودم... خوبين... ؟

- ... 

- نه نبودم... چه طور مگه؟

- ... 

- نمي دونم! شايد اشتباه گرفتين!

- ... 

با خنده گفت:

- خاله جون داشتيم؟!... نه، من اگه خواستم ازدواج كنم... اول شما رو در جريان مي ذارم.

- ... 

- نه ديگه... هنوز قصد ندارم... 

و صداشو نازك كرد:

- آخه مي خوام درسمو ادامه بدم!!

و خنديد... 

- ... 

- خدا نكنه. چشم حتماً!

- ... 

- جانم!!

- ... 

- جدي مي گين؟؟ كي مي رسين؟؟... 

بطري آبي كه دستم بود، رها شد روي زمين! با برخوردش به پايه فلزي صندلي داخل آشپزخونه، صداي بلندي ايجاد شد. مهراد گوشي به دست اومد داخل آشپزخونه و با استفهام به صورتم نگاه كرد؟؟

چيزي نگفتم، در يخچال رو بستم و نشستم روي صندلي. هنوز داشت صحبت مي كرد... 

گفت:

- باشه... چشم... شما هر وقت نزديك فرودگاه بودين... به من خبر بدين سريع خودمو مي رسونم.

- ... 

- چشم... چشم... فعلاً خداحافظتون.

- ... 

- قربونتون برم... مواظب خودتون باشين.

گوشي رو قطع كرد. روي صندلي مقابلم نشست و با لحن آروم و مهربوني گفت:

- چيزي شده؟

سرمو به علامت منفي تكون دادم. باخنده گفت:

- زبونتو موش خورده!!

سرمو آوردم بالا و نگاهمو به چشماي شوخ و مهربونش سپردم... لبخند كوتاهي زدم:

- نه.

- پس چرا يه ساعته خودتو اينجا مخفي كردي؟ صداي يخچال بيچاره رو هم كه در آوردي!!

و خنديد... راست مي گفت... اينقدر در يخچالو باز گذاشته بودم كه آلارم اخطارش هنوز روشن بود!!

- نمي خواي چيزي بگي؟

- چي بگم؟

- نمي خواي بپرسي كي پشت خط بود؟ كي مي خواد بياد؟ ها!!؟ يا برات مهم نيست؟

- نمي دونم... خودت بگو!

- يعني تو اصلاً گوشي رو جواب ندادي ديگه؟؟

- واي مهراد!! چقدر بازجوئي مي كني! خوب خودت بگو!

لبخند شيطوني زد و گفت:

- مژدگوني مي خوام...!

لبخند زدم:

- نمي خواد... خودم مي دونم كي بود!

- ديدي آخر اعتراف كردي!!

- خيلي بدجنسي!! فقط مي خواستي ازم حرف بكشي؟

با حالت جالبي سرشو تكون داد:

- اوهوم!

با كمي مكث گفتم:

- قراره بياد اينجا؟

- آره... نزدیک ساعت هشت شب مي رسه.

از جا پريدم:

- هشت شب؟

- آره! چرا هول كردي؟

- آخه... من... چه طوري... 

جمله ام رو نيمه تموم رها كردم. مهراد با صدايي كه آرامش رو به قلبم منعكس مي كرد گفت:

- نگران هيچي نباش... خانوم جون مهربونتر از اين حرفاست كه ازت دلخور باشه... بعدشم خودم آماده اش مي كنم... تو فقط سعي كن آروم باشي.

گفتم:

- آخه اون طاقت نمياره!! اگه بفهمه كه من جدا شدم... 

- به اين چيزا فكر نكن... بذار بياد... بعداً! راجع بهش صحبت مي كنيم... الانم ديگه موقع ناهاره من مي رم يه چيزي بگيرم.

همون جا بي حركت ايستاده بودم! با لبخند آرومي نزديكم شد:

- از چي مي ترسي!؟ من كنارتم...!

****

فصل چهارم:

1. ترس

تو اتاقم پشت پنجره نشستم و خودمو درگير افكارم كردم... اين كه چه طوري با خانوم جون رو به رو بشم؟ چه طوري قانعش كنم؟ اگه خانوم جون بدونه من تهرانم... مي ترسم كم كم پدرم و بقيه پيدام كنن!! اما من نمي خوام دوباره برگردم پيش پدرم...! اون حتماً منو دوباره مجبور مي كنه كه با فرهاد ادامه بدم... مطمئناً فرهاد به خاطر اين كه منافعش از جانب من آسيبي نبينه، خودشو پيش پدرم محبوب مي كنه...! چون من با مداركي كه دارم براش يه تهديد محسوب مي شم... 

صداي در زدن منو بخودم آورد، گفتم:

- بيا داخل مهراد.

در رو باز كرد و داخل شد.

- خوبي؟ چيكارمي كني سه ساعت تو اتاقت؟!

- هيچي... همين طوري نشستم.

- باز داري فكر و خيال مي كني! مگه من نگفتم نگران نباش... ها!!

چيزي نگفتم... 

- ببين ماندانا... مي دونم تو گذشته سختي زياد ديدي اما اين دليل نمي شه كه به همه چي بدبين بشي! در ضمن تو قرار بود همه اون اتفاقات رو برام بگي... اما متأسفانه صبح نصفه موند... هنوز تا ساعت هشت زمان زياد داريم... مي شه بقيشو بگي؟

- خودمم دلم مي خواد بگم و تمومش كنم اما مي ترسم خانوم جون بياد... 

- اولاً ترس نداره... ثانيا خانوم جون هر وقت بخواد بياد قبلش خبر مي ده نگران نباش... ثالثاً ادامشو بگو ديگه...!

- يه جوري حرف مي زني انگار مي خوام قصه بگم!!

چيزي نگفت فقط زل زد تو چشمام!

- چيه؟ چرا زل زدي به من؟!

بلند شد و ايستاد بعد از مكثي گفت:

- باشه اصرار نمي كنم هر طور خودت دوست داري!!

و به سمت در رفت...! ماتم برد!! باعجله رفتم راهش رو سدكردم:

- ناراحت شدي مهراد؟ باوركن شوخي كردم!!

چند لحظه بدون حرف نگاهم كرد منم نگاه مبهوتم رو به نگاهش سپردم. دوباره گفتم:

- نمي خواي چيزي بگي؟

با تندي حرفمو قطع كرد و گفت:

- تو بهم اعتماد داري؟

متعجب گفتم:

- چي؟

بلندتر گفت:

- تو... به من... اعتماد داري يا نه؟

گنگ تر از قبل گفتم:

- منظورتو نمي فهمم!! چرا همچين سؤالي مي پرسي؟؟

سوالمو بي جواب گذاشت و با چشماي خشمگين خيره شد بهم...! خسته از نگاه سرد و خشمگينش گفتم:

- چرا اين طوري مي كني؟ من كه چيزي نگفتم! اصلاً چي باعث شده ازم اين سؤالو پرسيدي؟

- چرا هي مي پيچوني؟ تو جواب بده تا منم بگم چرا پرسيدم...! هر چند كه چشمات داره داد مي زنه كه به من بي اعتمادي...!

چشمام از زور تعجب گرد شد...! گفتم:

- چرا همچين فكري مي كني؟ كي گفته من بهت بي اعتمادم؟

و با دلخوري اضافه كردم:

- اگه بهت اعتماد نداشتم نمي اومدم اينجا پيش تو...! در ضمن اين شما بودي كه به حرفام شك كردي! به همين زودي يادت رفت!

- پس اگه اعتماد داري چرا اينقدر تو گفتن ماجراهاي گذشته ات ترديد داري؟ چرا فكر مي كني خانوم جون اگه بياد همه چي بهم مي ريزه؟ چرا دردتو بهم نمي گي؟ چرا نمي گي چه طوري اومدي ايران؟ علت اينكه روز اول اون قدر داغون بودي چي بود؟

خيلي عصباني بود...! اومد نزديك تر... ناخودآگاه يك قدم فاصله گرفتم...! پوزخند تلخي زد و ادامه داد:

- چرا از من فرار مي كني؟... فرهاد بهت خيانت كرده... چرا من بايد تاوان پس بدم؟؟

يه چند لحظه اي ساكت موند و دوباره به حرف اومد:

- تو مگه از فرهاد جدا نشدي؟

سرمو تكون دادم... 

- پس چرا ازش مي ترسي و خودتو اينجا زندوني كردي؟

كلافه گفتم:

- بسه مهراد! تمومش كن! بذار منم حرف بزنم... 

گفت:

- بفرما بگو... بسم الله... 

رفتم نشستم رو صندلي كنار پنجره و گفتم:

- من اصلاً نمي دونم تو چرا حرفو به اينجا كشوندي؟!... اما محض اطلاعت مي گم من نه به تو بي اعتمادم و نه ازت مي ترسم...! دليل اينكه ازت دوري مي كنم چيز ديگه است... شايد بعدها گفتم...! اما فرهاد درسته از هم طلاق گرفتيم اما به زور تهديد و شرط و شروط... من يه مداركي رو ازش دزديدم كه اگه برسه دست پليس هم براي اون دردسر درست مي شه هم براي پدرم... اينكه خودمو مخفي كردم به خاطر پدرمه...! چون اگه پيدام كنه نمي ذاره يه آب خوش از گلوم پايين بره...!

ساكت شدم. يه چند لحظه اي بي حركت موند بعد اومد كنارم دستشو گذاشت رو تكيه گاه صندلي، كمي خم شد و گفت:

- اونم تو رو تهديد كرده؟

- آره!

- چه تهديدي؟ ازت مدركي داره ؟

گفتم:

- مدركش... ديويده!!

- يعني چي؟!

با تته پته گفتم:

- اون شب كه من، ديويدو زخمي كردم... اون... از شدت خونريزي تموم كرد...!! چون تا نزديكاي ظهر فرهاد خواب بود... 

با استرس گفتم:

- اما من نمي خواستم بميره! همش تقصير خودش بود!

سرمو گرفتم بالا و با چشماي اشكي و خيسم گفتم:

- اگه فرهاد پيدام كنه منو به پليس اون جا تحويل مي ده...! چون حتماً اثر انگشتام جا مونده...!

مستأصل و درمونده بلند شدم و رو به روش ايستادم و ادامه دادم:

- باوركن مهراد!! من بي گناهم! من... من... نمي خواستم... نمي خوام... برم زندان...!

با بدني لرزان به شونه هاش تكيه كردم و هق هق كنان مي گفتم:

- نمي خوام برم زندان...!

مهراد هنوز تو شوك بود...!! خواستم ازش فاصله بگيرم كه سرمو تو آغوشش گرفت و گفت:

- هيـــس! آروم باش... 

و با صداي بغض آلود گفت:

- من نمي ذارم... من نمي ذارم... من نمي ذارم...! غصه نخور عزيزم...!

ناگهاني منو از خودش جدا كرد و گفت:

- اصلاً از كجا مطمئني كه فرهاد راست مي گفته؟ شايد خواسته اذيتت كنه! اگه ديويد مرده بود حتماً خبرش تو روزنامه ها يا تلويزيون پخش مي شد! تو عكسشو ديدي؟

نگاه سرگردونمو به چشماش سپردم... دوباره به حرف اومد:

- بيا بريم اون جا بشينيم... 

و با دستش به سمت ديگه اشاره كرد... هم زمان كمكم كرد تا راه برم...! چون پاهام به طرز دردناكي خشك شده بود!! با هم روي مبل ها نشستيم.

مهراد:

- دوباره مي پرسم تو مطمئني كه فرهاد راست گفته؟

دستامو تو هم گره كردم و با شك و ترديد گفتم:

- نمي دونم! يعني من هيچ خبري مبني بر اينكه ديويد مرده باشه نشنيدم! اما اون خيلي مطمئن حرف مي زد و تهديدم مي كرد!

- پس با اين اوصاف من حدس مي زنم فرهاد دروغ گفته!

- اما آخه اون چه طوري اون قدر راحت و مصمم حرف مي زد؟

- به خاطر سيرت شيطاني شه!

- نمي دونم... ولي در هر حال نمي تونم ترس قاتل بودنمو از خودم دور كنم!!

با لحن آروم و نوازشگري گفت:

- نبايد بترسي... اون هيچ كاري نمي تونه انجام بده. يعني اگه بخواد پاي پليسو وسط بكشه خودش زودتر گير مي افته!

پوزخندي زدم:

- پليس فقط به مدرك و شواهد نگاه مي كنه... كاري به شغل فرهاد و گروهش نداره... جور كردن مدرك و شاهد واسه فرهاد مثل آب خوردنه!

- بهه همين سادگيام كه مي گي نيست... بعدشم فكر نكنم ديويد اون قدر آدم ضعيفي بوده باشه كه با يك ضربه ضعيف تو بميره! فكر خودتو درگير نكن... حالا هم پاشو برو يه كم استراحت كن تا موقعي كه خانوم جون مياد سرحال باشي... 

بدون گفتن حرفي راهي اتاقم شدم... 

****

دو ساعتي هست كه دارم مثلاً استراحت مي كنم! ولي مگه با اين افكار پريشون مي تونم راحت باشم؟ نمي دونم كي از شر اين فكر و خيال راحت مي شم؟ تا كي بايد حتي از سايه خودم هم بترسم؟ خدا كنه روژان تا حالا تونسته باشه اطلاعاتي بدست بیاره!!

با يادآوري اسم روژان سريع بلند شدم و به سمت در رفتم... بايد تا فراموشم نشده يه سر به ايميلام بزنم... تا دستم دستگيره در رو لمس كرد... صداي زنگ بلند شد!! قلبم از حركت ايستاد! بعد از چند لحظه فهميدم صداي گوشي مهراده!! سرمو تكون دادم و از حالت خودم خندم گرفت...! صداي زنگ گوشي رو با زنگ در اشتباه گرفتم! با همون لبخند مضحك در اتاقو باز كردم كه با چهره ي متعجب مهراد رو به رو شدم!! اولش از اين برخورد غيرمنتظره ترسيدم... اما بعد به حالت عادي برگشتم.

مهراد با لحن پر خنده اي گفت:

- چه جالب! مي خواستم در بزنم... بعد با شيطنت ادامه داد:

- چي شده كه خانوم خانوما لبخند مي زنه!؟

با يادآوري لحظه قبل دوباره لبخند زدم...! مهراد متعجب پرسيد:

- نه بابا! تو خنده هم بلد بوديو ما نمي دونستيم!... 

دستاشو با حركت خنده داري تو هوا حركت داد:

- به حق چيزاي نديده!!

خنده ام پررنگ تر شد... گفتم:

- چيزي نيس! هنوز رسماً ديوونه نشدم! ولي در آينده اي نه چندان دور شايد شدم!

مهراد:

- ديگه اومدي نسازيا! بيا بريم تو سالن بايد باهات حرف بزنم... پس چرت و پرت نگو!

دستمو كشيد... عملاً به سمت سالن هولم داد! وقتي نشستيم گفت:

- مي دوني الان كي زنگ زد؟

- نه! كي؟

- خانوم جون!

- چه طور مگه؟ چيزيش شده بود؟

- نه بابا! زنگ زده بود كه بگه امروز نمياد.

- چرا؟

- اين قدر تو حرفم نپر دختر!!

با خنده سر تكون دادم! چشماش گرد شد:

- الان ميام!

- كجا؟

- مي رم برات اسپند دود كنم!

- بشين بابا! خودتو لوس نكن! ادامه سخنرانيتو بگو... 

- بذار برم الان ميام ادامشو مي گم.

با لحن جدي گفتم:

- بشين مهراد! مسخره بازي در نيار!

قيافه ترسيده به خودش گرفت و گفت:

- باشه! چشم! چرا مي زني؟

- بفرما!

- جونم برات بگه... كجا بوديم؟... 

وقتي ديد جدي ام... خودشو جمع و جور كرد و با تك سرفه اي مصلحتي گفت:

- خانوم جون قراره آخر هفته همراه مهرناز بياد!

متعجب گفتم:

- مهرناز!!

- واقعاً يادت رفته مهرناز كيه!؟

يه كم فكر كردم و بعد با شوق گفتم:

- واي راست مي گي! مهرناز قراره بياد؟... 

ولي با به ياد آوردن وضعيتم شوقم پريد! مهراد با خنده گفت:

- چي شد؟ چرا پنچر شدي؟

- هيچي!!... خوب حالا چرا با مهرناز؟

- چون كه براي تعطيلات آخر هفته قراره بياد پيش من... بعداً مي فهمه كه خانوم جون هم مي خواسته بياد... كه ديگه اين جوري شد... قراره با هم بيان.

- مهرناز مگه كجاست؟

- تو دانشگاه پرديس كيش داره درس مي خونه.

- اِاا... چه خوب! چي مي خونه؟

- دندون پزشكي!

- واي چه عالي! ترم چنده؟

- واي دختر! چقدر سؤال مي كني؟ من چه مي دونم؟

- نمي دوني! مگه مي شه! مثلاً خواهرته!!

- شوخي كردم... فكر كنم سال آخرشه...!

- خوش به حالش! اگه منم مي تونستم درسمو ادامه بدم... الان ارشد بودم...!

با ملايمت گفت:

- واسه درس خوندن هيچ وقت دير نمي شه... اصلاً اگه بخواي من خودم از فردا مي رم دنبال كاراش.

پوزخند زدم:

- نه بابا! تو اين هير و ويري درس خوندنو ديگه كجاي دلم بذارم!؟... راستي مهراد جان مي تونم از لپ تاپت استفاده كنم؟

هم زمان با لبخندي بر لب:

- چرا كه نه... حتماً!

- ممنون.

- خواهش مي شه... الان برات ميارمش.

فوري گفتم:

- مي خوام ايميل بزنم... نتت وايرلسه؟

خنديد:

- آره بي سيمه! حالا اجازه مي فرمايين برم... 

صداي تلفن صحبتشو قطع كرد.

- من مي رم جواب بدم تو خودت برو اتاقم... رو ميزه.

- باشه مرسي.

برگشت يه نگاه عجيبي بهم انداخت و گفت:

- ايشاالله به هم... 

ادامه نداد و گوشي تلفنو برداشت. من هم راهي اتاقش شدم. با روشن كردن سيستمش با كادر پسورد روبرو شدم! خندم گرفت... پسره ي... پسورد گذاشته بعد مي گه برو خودت روشنش كن.!! 

هنوز داشتم غرغر مي كردم كه وارد اتاق شد. طلبكارانه بهش نگاه كردم... چشماشو با تعجب بهم دوخت... بعد از چند ثانيه فهميد چرا طلبكارم! اومد نزديك تر و يه دستشو گذاشت پشت صندليم و هم زمان كه مي خواست رمز رو با دست ديگش وارد كنه با لحن بامزه اي گفت:

- خيلی خُب حالا! بيا اينم از اين... چه قيافه ايیم واسه من مياد!

جوابشو ندادم. دوباره گفت:

- از وقتي تو رفتي... اين رمز دار شده!

متعجب پرسيدم:

- چي؟

لبخند كم رنگي زد:

- هيچي بي خيالش... 

سريع وارد آيديم شدم. با ديدن اينباكس پر از ايميلاي جديد مخم سوت كشيد!! از اون همه، نُه تاش از وكيلم بود و بقيه شم از الياس. هول شدم... آخه الياس چرا اين همه فرستاده؟ هشتاد تا!!

مضمون ايميلاي روژان وكيلم اين بود... فرهاد در به در دنبالمه! نوشته بود كجايي؟ مواظب خودت باش در مورد ديويد هم نوشته بود كه هيچ خبري ازش نيست و نوشته كه فكر كنم زنده است!

يه كم خوشحال شدم ولي به خاطر فرهاد ناراحت شدم... چرا دنبالمه؟ ديگه چي از جونم مي خواد؟

صداي مهراد وسط افكارم پارازيت انداخت:

- روژان كه وكيلته... ولي اين سامي كيه؟

سريع گفتم:

- بعداً برات تعريف مي كنم.

پيام هاي الياسو باز كردم... هر چي بيشتر مي خوندم بيشتر خجالت زده مي شدم! فكر كنم صورتمم حسابي ملتهب شده باشه! درسته كه همه پيامها انگليسي بود ولي مطمئنم كه مهراد خيلي راحت مي تونه بخونه!... براي همين سريع واسه روژان پيامي مبني بر اينكه كجام و چي كار مي كنم، نوشتم و ارسالش كردم و بعد از چند لحظه از ياهو خارج شدم. لپ تاپو بستم. سرمو انداختم پايين... 

بعد از لختي سكوت پرسيد:

- چي شد؟ چرا اين قدر برافروخته شدي؟

و بعد با لحن پرتمسخري ادامه داد:

- فقط از غم و غصه هات گفتي! من ساده رو بگو چه زود باورت كردم!! هه هه... پس اين مدت همچينم بهت بد نگذشته!!... چرا بد بگذره! وقتي يه نفر بوده كه اين قدر قربون صدقه ات بره...! ها!! چيه! چرا جواب نمي دي؟ خوب واسه خودت خوش گذروندي! اصلاً مي دوني چيه؟!!... هرچي كشيدي حقت بوده!!

با اين حرفش انگار تو قلبم خنجر فرو كردند...! دستمو گذاشتم رو قلبم و خم شدم رو صندلي... نشست پايين پام و با تمسخر گفت:

- واسه من فيلم بازي نكن!!

اشك تو چشمام تبديل به قطره هاي لغزون رو صورتم شد... نگاه غمگين و بارونيمو به چشماش دوختم و گفتم:

- زود قضاوت نكن! بازم داري تهمت مي زني!

- هه هه! باز چه داستاني مي خواي به هم ببافي!!

معترض و ضعيف گفتمک

- مهراااددد!

- چيه چرا داد مي زني!

با زحمت اشك صورتمو پاك كردم و با كمك گرفتن از صندلي رفتم روي كاناپه نشستم. فكر كنم رنگم خيلي پريده بود! چون مهراد موضعشو عوض كرد و گفت:

- بازم قلبت درد مي كنه!

در حالي كه دراز مي كشيدم... با كنايه گفتم:

- آره! اما نه از بيماري... بلكه از بي وجداني!!

كلافه و مستأصل نگاهشو به چشمام دوخت... بعد از مكثي گفت:

- مي رم قرصتو بيارم... 

به نيم دقيقه نكشيد كه برگشت با يه ليوان آب و يه قرص قرمز رنگ. بعد از خوردن قرص براي چند لحظه چشمامو بستم و گفتم:

- سامي... همون مرد جووني بود كه توي اون روز بخصوص جلوي دفتر وكالت ديدمش!! البته اسم اصليش الياسه ولي خودش سامي رو بيشتر دوست داره، مخفف ساميار. در ضمن خواهرزاده وكيلمه! يعني خانوم روژان پژويان!

چشمامو باز كردم با كنايه و تأكيد گفتم:

- اونا از من و تو به دين و عقايد و اعتقادات ايراني و اسلامي شون پايبندترند! فقط دست تقدير و روزگار براشون هجرت به كانادا رو مقدر كرده!

نگاهشو ازم گرفت و آروم گفت:

- پس اون ايميلا... 

- مقصر منم كه اون بهم علاقه مند شده؟؟ خدا شاهده من هيچ وقت رفتاري نكردم كه به خودم جذبش كنم! يعني اون قدر ذهنم مشغول و درگير بود كه جايي واسه فكركردن به الياس رو نداشتم!! من فقط اونو به چشم يك وكيل قانوني مي ديدم كه گاهي وقت ها كمكم مي كرد نه چيز ديگه اي!

- خب پس يعني اين عشق و علاقه يك طرفه است؟

- صد در صد! شك نكن! درسته به عنوان يك دوست، خيلي دوسش دارم ولي نمي خوام اونو هم مثل خودم بدبختش كنم!

- پس چرا بي خيالت نشده؟ چرا اينقدر راحت و خودموني بهت پيام داده؟

- نمي دونم!! من همون جا هم كه بودم بهش گفتم قصد ازدواج دوباره ندارم. تازه اون از تمام بدبختيام خبر داره! البته به جز يكي كه به هيچ كس نگفتم... در ضمن اون حرف خاصي نزده بود كه تو اين قدر شلوغش كردي!؟

برافروخته و عصبي نشست رو به روم و در حالي كه چشماش از خشم برق مي زد گفت:

- اِاا... حرف خاصي نزده بود! پس اينكه نوشته بود «دلم برات تنگ شده... كجايي! چرا بي خبر رفتي؟ دلم چشماتو مي خواد...! يه روز كه صداتو نمي شنوم برام جهنم مي شه؟! نبينم گريه كني! چشمات باروني بشه!!»... بسه يا بازم بگم...!

مي دونم حرفم اشتباه بود ولي توقع اين برخورداشو نداشتم با ناراحتي گفتم:

- تقصير من نيست! اون هيچ وقت رو در رو اين حرفا رو نمي زد! شايد اين پياماشم از رو دلخوري باشه!!... خواهش مي كنم بس كن! سرم داد نزن... خودت تا حالا به كسي اين حرفا رو نزدي؟! تا حالا عاشق نشدي؟ الياسم همون طوريه! اون يه عاشقه! يه عاشق پاك!! اما من لياقتشو ندارم! چون مثل اون پاك نيستم!... 

بلند شدم كه به اتاق خودم برم... مچ دستمو گرفت...! دستش خيلي داغ بود!! دستم سوخت... آروم دستمو بيرون آوردم و برگشتم بهش نگاه كردم... يه چند ثانيه اي تو سكوت بهم خيره شديم... 

اين سكوت پر از فرياد رو صداي مهراد در هم شكست!

- كدوم احمقي گفته كه تو پاك و زلال نيستي؟

نگاه معناداري كردم يعني خودت... 

- معذرت مي خوام... عصبي شدم... يه چيزي گفتم تو به دل نگير...!

نگاهم دلخور شد... فقط يه چيزي گفتي...!

- مي دونم حق با نگاهته! حرفاي زشت و ناپسندي زدم! ولي تو خودتو بذار جاي من! اگه بعد پنج سال اوني كه خيلي دوسش... 

كلافه نگاه ازم گرفت و ادامه داد:

- تو رو خدا اون طوري نگام نكن!! با نگاهت محكومم نكن!!

دوباره تو چشمام زل زد:

- ببخش!!

از لحنش دلم لرزيد... نمي دونم تو صداش چي بود كه نگام مهربون شد؟ گفتم:

- باشه! ولي دفعه ي آخرت باشه كه زود قضاوت مي كني!!

نفسي از سر آسودگي كشيد و گفت:

- نوكرتم به مولا...!

****

2. عطر كودكي

انگار روزها و ساعت ها با من لج كردند! هر چقدر كه من دوست داشتم ديرتر بگذره اما ساعت ها... نه! با هم مسابقه گذاشتن! امروز روز موعد ديدار من با خانوم جون و مهرنازه! نمي دونم چرا اين همه بي قرارم؟ دست و دلم مي لرزه! نه از ترس... بلكه از شوق ديدار. الان كه با خودم فكرمي كنم... ده سال از آخرين ديدارمون گذشته! ده ساله كه آغوش پر مهرشو نداشتم! واقعاً چه طور تونستيم از همديگه دور باشيم؟ واي از دست روزگار و اتفاقاتش كه اين همه بينمون فاصله انداخته!! خودمم از اين همه انس و الفت با خواهر مادربزرگم حيرت زده ام! واقعاً چرا من خاله ي پدرمو حتي از مادرم... از مادربزرگام... بيشتر دوستش دارم؟ يا حتي مي تونم خيلي رك بگم! من فقط خانوم جون رو دوست دارم و بقيه رو از رو اجبار تحمل مي كنم! برام سؤاله چرا؟؟

ولي متأسفانه تو اين همه سال نتونستم جوابي براش پيدا كنم! از افكارم و سؤالام خسته شدم... سعي كردم كه فكرمو مشغول انتخاب لباس براي اين ديدار فوق العاده كنم. رنگ نارنجي خوش رنگ رو براي انتخاب لباس در نظر گرفتم... آخه خانوم جون عاشق اين رنگه! مخصوصاً تو تن من! بالاخره يك كت و دامن نارنجي پيدا كردم... با تركيب رنگ كرمي و عسلي. واقعاً عاليه!! يك شال قهوه اي روشن كه بيشتر به نارنجي مي زد رو هم برداشتم. يادش بخير اين لباسا رو همراه الياس خريدم... سليقه اش حرف نداره!

خودمو تو آينه برانداز كردم، خوب به نظر مي رسم اما چهرم رنگ پريده س! در اين مدت خيلي ضعيف و رنجور شدم... سعي كردم با لوازم آرايش يك شادابي مصنوعي به چهرم ببخشم! با تركيب سايه هاي روشن و نارنجي، يه سايه به رنگ غروب درست كردم و پشت پلكام كشيدم. از آينه فاصله گرفتم و نگاه آخر رو به خودم انداختم الان بهتر شدم! در همين لحظه صداي مهراد اومد... 

- ماندانا حاضري؟ الان مي آن... زود باش!

جواب دادم:

- آره حاضرم نگران نباش.

- پس بيا بيرون ديگه موندي تو اتاقت كه چي بشه؟

درو باز كردم و اومدم بيرون... 

- چقدر غر مي زني اومدم ديگه!

بعد از اينكه سر تا پامو خوب كنكاش كرد، گفت:

- اُه! ماي گاد! وري وري نايس!... چه خبره خانوم؟ مي خواي خانوم جونو روونه ي بيمارستان كني؟!

- اِاا... مهراد زبونتو گاز بگير! خدا نكنه! مگه چي كار كردم؟

- تازه مي گي چي كار كردي؟ اگه يه كم خودتو دقيق تر تو آينه مي ديدي متوجه منظورم مي شدي!

- لطفاً فلسفي صحبت نكن! واضح حرفتو بگو كه منم بفهمم.

صداشو با يه سرفه ي دروغكي صاف كرد و اومد جلوتر... 

- عارضم به خدمتت كه اگه يه مقدار... از بستني شكلاتيارو هم استفاده مي كردي، مي شدي يه دسر فوق العاده براي بعد ناهار...!!

بعد گفتن اين حرف آروم آروم عقب گرد رفت و صداي قهقهه اش سكوت فضاي سالن رو منفجر كرد! من هم با اينكه خندم گرفته بود اما خودمو كنترل كردم! فقط براش چشم غره اومدم!! پايان خنده ي مهراد با شنيدن زنگ خونه هم زمان شد!!

ضربان قلبم ناخودآگاه افزايشي شد! تمام بدنم از فشار استرس داغ شد! مهراد يه نگاه به من انداخت و با آرامش گفت:

- تو همين جا تو اتاقت بمون تا خودم بيام پيشت!

فقط تونستم سرمو تكون بدم...! مهراد رفت. من هم آروم آروم به سمت پنجره ي اتاقم رفتم. با باز شدن در توسط مهراد اولين نفري كه وارد شد... آرامش كودكي هام بود!! با ديدنش سر تا پام پر از شور و اشتياق شد! ناخودآگاه به سمت در اتاق عقب گرد كردم!

سريع از پله ها به سمت درب حياط پرواز كردم!... هيچي نمي ديدم! فقط خانوم جون جلوي چشمام بود! رفتار و حركاتم دست خودم نبود... خيلي دلتنگش بودم! حالا كه مي بينمش، مي فهمم واقعاً دلم براش تنگه!!

نزديكش كه شدم... خودمو تو آغوشش انداختم و بناي گريه سر دادم!! بدنم دچار لرزش بود!! بي چاره هنوز تو شوك بود! چون هيچ واكنشي نشون نداد اما بعد از چند ثانيه... كه برام يه عمر گذشت! دستاي پر مهر و نوازشگرش رو،. روی سرم حس كردم. بيشتر تو آغوشش فرو رفتم. فكركنم يه نيم ساعتي رو تو همون حالت بوديم! كه بالاخره با صداي شاد يه دختر جوون به خودم اومدم. عطر تنشو با يه نفس عميق به ريه هام كشوندم و آروم ازش جدا شدم.

- مهراد! اين دختر خانوم خوشگل كيه كه منو تحويل نمي گيره؟

قبل از اينكه مهراد چيزي بگه، خود خانوم جون جواب داد:

- ماندانا ي من!!

اون دختر جيغ كشيد و اومد سمتم و گفت:

- واي خداي من! ماندانا تويي؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود!؟

لبخندي همراه با اشكام زدم و به آغوش دوست داشتنيش فرو رفتم... در همون حال با بغض گفتم:

- منم همين طور! خواهري خوشگلم... خيلي دلتنگت بودم!!

با خنده زد به پشتم و گفت:

- آره! تو كه راس مي گي! واسه همين نيم ساعته منو مچل خودت كردي!؟

با اين حرفش هر چهار نفرمون خنديديم... يه دستمو به بازوي خانوم جون حلقه كردم و دست ديگمو به بازوي مهرناز آويختم.

مهراد گفت:

- منم كه بوقم!!

با خنده برگشتم پشت سرمو نگاه كردم... مهراد با دو تا چمدون بزرگ داشت هلك هلك مي اومد!

گفتم:

- شرمنده دو تا دست كه بيشتر ندارم!!

خانوم جونم گفت:

- خب خاله جان مگه مجبوري! يكي شو ببر! بعد دوباره بيا يكي ديگشو ببر!

مهراد خنديد:

- خيلي ممنون از راهنماييتون! مستفيض شدم!

دلم به حالش سوخت! از مهرناز و خانوم جون جدا شدم و تا خواستم چمدونو بگيرم دستشو آروم عقب كشيد و با محبت گفت:

- نمي خواد عزيزم... شوخي كردم.

سرشو آورد پايين تر:

- چقدر خوبه كه هميشه خوشحال باشي! اين برق خوشحالي تو چشمات داره منو آتيش مي زنه!!

قلبم از حركت ايستاد! متعجب نگاش كردم! گفت:

- برو تا بيشتر از اين نسوزونديم!!

آروم و با شتاب و بدني گر گرفته به سمت خانوم جون برگشتم!! نمي دونم چرا تصوير فرهاد و ديويد تو ذهنم شكل گرفت؟؟ غمگين شدم خواستم دوباره دستمو دور بازوش حلقه كنم اما منصرف شدم! سرمو انداختم پايين و باهاشون هم قدم شدم. اشك چشمام تمومي نداشت!!

يه دفعه دستي در آغوشم كشيد و با صداي پر از بغضي گفت:

- ماندانای من بسه ديگه!! اينقدر اشك نريز من طاقتشو ندارم!!

جوشش اشكام بيشتر شد!

- ماني من! گريه نكن! نبينم چشماي دخترم غمگين باشه!

جواب ندادم... 

- ماني جان! محض رضاي خدا ديگه گريه نكن!!

تند و عصبي از آغوشش بيرون اومدم و گفتم:

- ماندانا!! منو ماندانا صدام بزنيد!

متعجب گفت:

- اما... آخه تو هميشه دوست داشتي كه من صدات بزنم ماني...!

- خواهش مي كنم ديگه نگين! من ماندانام...!!

****

مهرناز:

- خاله شما چه طوري ماندانا رو شناختين؟ آخه من كه نتونستم!

خاله نفس عميقي كشيد و گفت:

- اول از رنگ موهاش اما بعد با ديدن چشماش.

مكثي كرد و ادامه داد:

- نمي دونم به سرش چي اومده كه چشماش ديگه مثل قبلنا نمي تابه! ديگه ازشون آتيش نمي باره!

لبخند كوتاهي زد و مجدداً ادامه داد:

- مي دوني! من هميشه با ديدن خورشيد... زماني كه مي خواد طلوع كنه... ياد چشماي ماني مي افتم! تا حالا توجه كردي مهرنازم؟

- نه زياد! ولي از فردا بيشتر دقت مي كنم.

وقتي وارد سالن شدم خاله و مهرناز صحبتاشونو قطع كردند. خاله گفت:

- كجا رفتي عزيز دلم؟ بيا اينجا پيش خودم كه ديگه طاقت دوريتو ندارم.

لبخند مصنوعي زدم و كنارش نشستم. مهرادم همون لحظه با يه سيني شربت رسيد. مهرناز با خنده گفت:

- الهي قربونت برم از وقت شوهر كردنت داره مي گذره! بايد به فكر باشيم وگرنه ممكنه با اين همه هنرمندي رو دستمون بمونيا!

مهراد در حالي كه سيني رو روي ميز قرار مي داد جواب داد:

- تو فعلاً بهتره به فكر خودت باشي! داري از بيست و شش رد ميشيا!

- خيلي بدجنسي! من تازه اسفند مي شم بيست و شش ساله... بعد تو از الان داري اينو مي گي!

- اوووه! حالا انگار تا ماه اسفند چقدر مونده! همش دو ماه ديگه.

قبل از اينكه مهرناز اعتراض كنه خاله گفت:

- بچه ها بس كنيد ديگه! سرم رفت!

ديگه چيزي نگفتند و خودشونو با شربت مشغول كردند. من هم ليوان شربتمو برداشتم و چند جرعه نوشيدم. سكوت دلگيري بر فضا حاكم شد. نمي دونم چرا از اين سكوت مي ترسیدم؟ دوباره ليوانو به لب هام نزديك كردم كه صداي مهرناز سكوت رو شكست... 

- راستي ماندانا از شوهر خوش تيپت چه خبر؟ نيومده ايران!؟

شربت به گلوم پريد كه باعث شد به سرفه بيفتم! خاله ضربه آرومي به كتفم زد اما بازم سرفه ام قطع نشد! مهراد با سرعت يه ليوان آب برام آورد. نمي تونستم آبو بخورم! نفسم بالا نمي اومد! مهراد اومد پشت سرم نشست و دو طرف كتفمو گرفت و با ضربه نسبتاً محكمي كه زد راه نفسم باز شد! بي حال و بي حس افتادم تو آغوشش.

خاله با چشماي نمناك و مهربونش اومد پايين مبل دستامو گرفت تو دستاش و گفت:

- چي شدي قربونت برم؟من كه ديگه داشتم پس مي افتادم!

دستامو بوسيد و سرمو آروم تو بغلش گرفت. يه چند لحظه اي تو آغوشش بودم كه مهراد با صداي گرفته اي گفت:

- اجازه بدين همين جا دراز بكشه... هنوز رنگ صورتش كبوده!!

بعد اين حرف بلند شد... خاله هم همزمان روي مبل نشست و من سرمو رو زانوش گذاشتم. چشمم به مهرناز افتاد كه يه گوشه ي كاناپه با چشماي سرخ مچاله شده! با صداي ضعيفي گفتم:

- خواهري گلم! نبينم اشكتو! چيزي نيست... خوبم.

بعد آروم رو كردم به مهراد و ادامه دادم:

- از وقتي اومدم اينجا جز دردسر و ناراحتي كار ديگه اي انجام ندادم!

اخمي كرد و گفت:

- بعداً صحبت مي كنيم فعلاً استراحت كن!

مهرنازم اومد كنارم و گونمو بوسيد. دستشو گرفتم تو دستام از سردي دستاش شوكه شدم گفتم:

- آروم باش عزيزم... ببخشيد كه ترسوندمتون!

خاله:

- نه عزيزم اين چه حرفيه؟ اتفاقه ديگه... پيش مياد!

****

شب كه مي خواستيم بخوابيم خيلي دوست داشتم برم پيش خاله (خانوم جون) بخوابم اما به دلايلي خواسته ام رو زير پا له كردم! و بعد از گفتن شب بخير و خداحافظي، تنهايي به سمت اتاقم رفتم. رو تخت ولو شدم. خيلي خسته ام... خسته از اين همه مخفي كاري! خسته از اين ناديده گرفتن خواسته هام!! از خودم... از زندگي... از خاطراتم... اَه ه ه!! لعنتي!

دلم مي خواد سرمو بكوبم به ديوار! تا كي اين راز رو تو سينه ام مخفي كنم؟ به خدا دلم پوكيد! ديگه چقدر هراس؟ چقدر احتياط؟ چرا هيشكي پيدا نمي شه تا دردمو بگم؟ چرا نمي تونم به كسي رازمو بگم؟... خدايا كمكم كن!... تو رو قسم مي دم به اون بنده اي كه از همه بيشتر دوستش داري... كمكم كن! نذار تو تنهاييام اسير بشم! نذار محكوم بشم به گناه... گناه نكرده! خدايا!!

هنوز داشتم تو دلم فرياد مي زدم كه صدايي توجهمو به خودش جلب كرد...! انگار از اتاق كناريم بود... فكركنم مهرنازه... گوشمو به دريچه كولر نزديكتر كردم... صداي مهرناز بود داشت با خنده با يكي صحبت مي كرد... 

***

- تازه امروز اومديم... 

- ... 

- آره جات خالي... كاش تو هم بودي.

- ... 

- نمي دونم... همه كارها رو مهراد انجام داد.

- ... 

- واه!! مگه تا حالا بهت نگفته بودم؟

- ... 

- خيلی خوب! حواس پرت! دوباره مي گم... مهراد برادرمه ديگه!

- ... 

- اي بابا! گفتم ديگه قبلاً!

- ... 

- توی تهران داره درس مي خونه... يعني درسش تموم شده... اما براي فوق دكتراش داره پروژه آماده مي كنه.

- ... 

- چه مي دونم؟ تو هم چه سؤالا مي پرسي!؟

- ... 

- يه آزمايشگاه مجهز و شيك داره... يعني كلا خونه اش يه قسمت جدا داره براي كارهاي پزشكيش!

- ... 

- چه عجب! يادتون اومد آقا!... راستي يه چيزي... امروز بعد سالها خواهرمو ديدم... البته خواهر واقعي نه! دست خواهري داديم.

- ... 

- يه چند سالي كانادا بوده تازه برگشته.

- ... 

- واه! اسمشو مي خواي چيكار؟

- ... 

- بايد بدونم يا نه؟!

- ... 

- خيلي پررويي! حالا چند شب ديگه يه مهموني داريم به مناسبت تولد خاله ام... تو رو هم دعوت مي كنم.

- ... 

- اي بابا! چه گيري دادي؟ مي خواي چيكار؟

- ... 

- خيلی خوب! چرا ناراحت مي شي؟ اسمش مانداناس...!

... 

- الو... الو... الو شاهرخ... شاهرخ... چرا قطع شد؟

***

با حالي گيج و گنگ نشستم روي تخت! يعني شاهرخ كيه؟ چرا اسم من براش مهمه؟ واي نكنه شاهرخ همون دوست فرهاده!!؟ نه بابا! مهرناز كجا؟ شاهرخ كجا؟ آخه مهرناز چرا از من گفت؟ نمي خوام كسي از اومدنم خبر داشته باشه...! 

سرمو تو بالش فرو كردمو آروم ناليدم:

- خدايا كمكم كن! تنهام نذار!

****

با بي حوصلگي مشغول كتاب خوندن بودم... بيرون از اتاقم سر و صداي مهرناز مي اومد... قراره با مهراد براي خريد بره پاساژ يكي از دوستاي مهراد. منم مي خواستم براي خاله هديه اي تهيه كنم اما راستش از بيرون رفتن وحشت داشتم! هه هه!! انگار فرهاد اون بيرون شمشير به دست منتظر من وايساده! چه توهماتي دارم من! كتاب رو بدون اينكه چيزي ازش بفهمم بستمو گذاشتم رو ميز. با سستي و رخوت به طرف پنجره رفتم... هم زمان كه نگاهم به كوچه معطوف شد احساس كردم سايه ي سياهي به سرعت از مقابل چشمام عبور كرد! تپش قلبم خود به خود تند شد!

با دقت بيشتري اطراف كوچه را كنكاش كردم اما هيچ سايه ي سياهي نديدم! از پنجره فاصله گرفتم و همين كه مي خواستم برگردم... صداي كوبيدن شدن در اتاقم باعث شد از جا بپرم! با رنگ و رويي پريده و پاهايي لرزان به سمت در رفتم و قبل از اينكه دستم دستگيره رو لمس كند... مهرناز رو به رويم ظاهر شد!

نفس حبس شده ام را آزاد كردم و با سستي روي نزديك ترين مبل نشستم. مهرناز با نگراني گفت:

- چرا رنگت پريده؟

دستم رو از روي قلبم برداشتم و با لبخندي كم حال گفتم:

- چيزي نيست عزيزم يه كم ترسيدم همين!

- واي ببخشيد! دست خودم نيست! عادت دارم محكم در بزنم!

- اشكال نداره حالا چي كار داشتي؟

غرغركنان گفت:

- يعني چي كه با ما نمياي؟ چيه همش تو اتاقتي؟ پاشو بريم بيرون یه دوري بزنيم يه حال و هوايي عوض كنيم.

سرمو انداختم پايين:

- نمي شه عزيزم! خودتون برين... به مهراد گفتم كه چه كادويي براي خاله از طرف من بگيره بنابراين ديگه لازم نيس كه من... 

- من اين حرفا حاليم نمي شه! پاشو زود، تند، سريع حاضر شو!

با شيطنت گفت:

- قراره مهمون مهراد باشيم! پس پاشو دوتايي بريم كه مهرادو كچل كنيم! آخ چه كيفي ميده!

- مهرناز... عزيزم... گفتم كه نمي شه! توام برو تا ديرتون نشه.

- اي بابا يعني چي؟

مهرادم وارد اتاق شد و در جواب مهرناز گفت:

- عزيزِ من چرا اذيتش مي كني؟ بذار راحت باشه... در ضمن ناهار از بيرون مي گيريم و دور هم مي خوريم حالا بسه ديگه بيا بريم.

مهرناز ديگه چيزي نگفت و با اخم و دلخوري خداحافظي كرد. بعد از اينكه رفت، مهراد گفت:

- مواظب خودت باش... اگه چيزيم لازم داشتي باهام حتماً تماس بگير! باشه؟

- ممنون... باشه حتماً! شما هم مواظب خودتون باشين.

- فعلاً.

با رفتنشون من هم براي اينكه از تنها بودن در اتاقم وحشت نكنم! به سمت پذيرايي رفتم و مقابل تلويزيون روي مبلي ولو شدم! بي هدف زل زدم به تلويزيون! نيم ساعت بدون وقفه خيره به تلويزيون بودم. با احساس تشنگي از جا بلند شدم. قبل از اينكه به آشپزخونه برسم، صدايي از بيرون توجه ام رو به خودش معطوف كرد! 

مسيرم رو به سمت تراس تغيير دادم... روي لبه تراس ايستادم و با تمركز بيشتري اطراف حياطو نگاه كردم. يه لحظه حس كردم نوري به صورتم منعكس شد!... مثل فلش دوربين! دوباره به گوشه ي حياط زل زدم... در كسري از ثانيه صداي برخورد چيزي به در و بعد از آن صداي ماشيني كه پرسرعت از جا كنده شد رو شنيدم! با سرعت و اضطراب به طرف در دويدم... سريع در رو باز كردم و به وسط كوچه رفتم... ماشين رفته بود!! آهي كشيدم و برگشتم... 

نگاهم با درخشش چيزي روي زمين... تيز شد! نشستم. يك چيزي شبيه گيره بود! ولي مخصوص كراوات بود! اين مدلشو زياد ديدم... چون فرهاد كلكسيون كراوات و متعلقاتش رو بود!! اما فرهاد هيچ وقت بدلي استفاده نمي كرد! پس نمي تونه مال اون باشه!... آشفته از جام بلند شدم... پس مال كيه؟؟

****

دو روز از اون اتفاق مي گذره و من هنوز نتونستم بفهمم كه چه كسي وارد خونه شده؟ هر چند احساسم بهم مي گه روزهاي سخت و عذاب آور در راهه! به هيچ كس چيزي نگفتم! هه هه!! چه فايده داره؟ جز اينكه بي خودي ناراحت و نگرانشون مي كنم.

سعي كردم افكار منفي رو از ذهنم دور كنم! امروز مثلاً بايد خوشحال باشم! تولد خاله جونه! طفلك وقتي فهميد مي خوايم براش جشن بگيريم كلي خجالت زده شد... ولي مهراد و مهرناز متقاعدش كردند! 

يك ساعته نگاه زل زده ام بين آينه و لباساي رو تختم در نوسانه... به اصرار مهرناز مجبورم يه لباس شب پر زرق و برق بپوشم! پوشيده س... ولي خيلي جلب توجه مي كنه! هرچي به مهرناز مي گم... بابا! خودم كلي لباس دارم! گوش نمي كنه! اون روز كه رفتند خريد يه لباسم واسه من خريده. سايزمون تقريبا يكيه! از حق نگذرم خيلي قشنگه! ولي از جلب توجه و زرق و برقش متنفرم!! رنگش سرخابيه كه با نارنجي و رنگهاي لايت ديگه تركيب شده. بلنديش تا مچ پامه و آستيناشم سه ربع و با طرح هاي چند لايه. اما تا دلت بخواد تزئينات و ريزه كاري داره...! دور يقه، سر آستين، كمربند...!

با اكراه از روي تخت برداشتمش و پوشيدم! يه لحظه خودمو نشناختم... يعني واقعاً اين منم؟ من؟؟ مني كه اين همه سختي كشيدم؟!

با تعجب خيره شدم به خودم! چه طوري جون سالم به در بردم؟ چي شد كه تونستم دوباره برگردم ايران؟ يعني اين مانداناس؟ نه...!! ماندانا ديگه وجود نداره!! همون شب مرد! پرپر شد! اين يكي ديگه س! آره...! درسته!!... ماندانا مرده!!... مرده... مرده...!

نفهميدم چي شد كه تصوير تو آينه تكه تكه شد؟! 

 نگاهم افتاد به شیء توی دستم... اصلاً نفهمیدم کی و چه طوری اینو کوبیدم تو آینه؟... بیچاره بُرس!... ولی خوب شد که حداقل دستام خونی نشد... از خون متنفرم!! متنفرم!! متنفرم!!

- ماندانا! عزيزم چرا داد مي زني!؟

تصوير تكه تكه ی مهراد تو آينه ی نگاهم شكل گرفت... فقط گفتم:

- برو بيرون! چيزيم نيست.

- با خودت چي كار كردي؟ زخمي شدي؟

با خشم به سمتش چرخيدم و گفتم:

- برو بيرون! مگه نمي شنوي!

با لحن تندي ادامه دادم:

- اصلاً كي به تو اجازه داد بياي داخل؟... همين طوري سرتو انداختي مثل... مثلِ... اَه ه ه... برو بيرون تا بقيه هم نفهميدند...!

دستشو مشت كرد و عقب عقب به سمت در رفت... لحظه ي آخر با يك حركت تند چرخيد و همزمان مشتشو به در كوبيد و با يه نيم نگاه تند در رو محكم به هم زد! طوري كه از جا پريدم!

صداي خاله و مهرنازو مي شنيدم كه مي پرسيدند... چي شد؟ صداي چي بود؟ صداشون از طبقه پايين مي اومد... ديگه نفهميدم مهراد چي جواب داد؟!!

چرخيدم بسمت آينه... از ديدن خودم حالم به هم مي خورد... واسه همين سريع يه شال و يه جفت صندل پاشنه دار مشكي برداشتم و پوشيدم... از اتاق خارج شدم!

قبل از اينكه كسي ببينم... خودمو تو دسشويي انداختم و بدون نگاه كردن به آينه... دست و صورتمو با آب سرد شستم.

با كشيدن چند تا نفس عميق... از اتاقك بيرون اومدم.

****

3. احساس خطر

وسط راه پله ها... چشمم به نگاه حيرت زده يه نفر گره خورد... آروم... آروم از پله ها اومدم پايين. دستم هنوز روی حفاظ فلزي پله ها بود... هر دومون همون طور بي حركت بهم خيره مونديم... دستي مردانه، قوي و خشن! روي شونه ام قرار گرفت... اينو از فشاري كه به شونه ام وارد كرد احساس كردم. برگشتم... چشماي قهوه اي خوشرنگ شكلاتيش عصبي و غمگين بود... صداشو از لا به لاي دندوناي بهم فشرده ش شنيدم... 

- چيه؟ يه ساعته زل زدين به هم؟!

دستمو آوردم بالا... گذاشتم رو دستش... تا از زياد شدن لحظه به لحظه ي نيرو و فشارش كم كنم... با زبون چشمام بهش گفتم... دستتو بردار! شونه ام شكست!

دستشو شل كرد اما برنداشت! با صداي آرومي گفتم:

- نمي دونم چرا نسبت بهش احساس خوبي ندارم؟

- مي شناسيش؟

- نه! اما ازش مي ترسم!

با ملايمت شونه ام رو نوازش كرد... 

- چرا ترس؟! نبايد بترسي! اون قراره فاميل بشه با ما.

- فاميل؟

- آره... مهرناز اونو به عنوان نامزدش معرفي كرده.

- اسمش چيه؟... يعني منظورم... 

- چرا دست و پاتو گم كردي؟... آروم باش... بهت قول مي دم كه هيچ ترسي وجود نداره!... 

حرفاش آرامش دهنده بود ولي من نمي تونم اين احساس بد رو از خودم دور كنم!

- معرفي نمي كني مهراد جان؟

- اوه، ببخشيد! چرا حتماً!

دستشو دور شونه ام حلقه كرد و با لبخند دست چپشو به سمت اون اشاره كرد و ادامه داد:

- ايشون شاهرخ خان... نامزد مهرناز جان!... ايشون هم... 

آروم منو به خودش فشرد:

- ايشون... ستاره سهيل... ماندانا خانوم!

اينقدر از شنيدن اسمش شوكه بودم كه متوجه دستش نشدم! به منظور دست دادن با من دستشو آورده بود جلو... ولي من همون طور گيج و گنگ خشك شده بودم!

با صداي تقريباً نگران مهراد به سمتش نگاه كردم... نمي دونم از نگاهم چي خوند كه سريع از شاهرخ عذرخواهي كرد و با گفتن ماندانا حالش خوب نيس! به سمت تراس رفتيم. روي يكي از صندلي هاي چوبي نشستم... در حالي كه دستام تو دستاي مهراد قرار داشت... 

مهراد:

- چت شده؟ چرا اين قدر يخ كردي؟

- خوبم مهراد... ببخش كه ترسوندمت... نمي دونم چه مرگم شد؟... ولي... فقط... فقط... اينو مي دونم كه نمي تونم به شاهرخ اعتماد داشته باشم...! راستش... راستش... 

نفس نفس مي زدم... بازم قلبم درد مي كرد... مهراد در حالي كه آروم پشتمو نوازش مي كرد:

- آروم... آروم... خواهش مي كنم اينقدر خودتو اذيت نكن...! برات خوب نيس... قرصت همراته؟... 

سرمو تكون دادم!

- پس يه لحظه تنهات مي ذارم... مي رم از اتاق كارم ميارم... باشه!؟

با صداي ضعيفي گفتم:

- باشه... 

مهراد از پنجره بازي كه پشت سرمون بود... خودشو انداخت تو خونه... فكر كنم به خاطر اینکه كسي مزاحمش نشه از پنجره رفت داخل! دو دقيقه بيشتر نشد كه اومد. قرصو ازش گرفتم و انداختم تو دهانم و با چند جرعه آب قورتش دادم. مي خواستم سرمو بذارم رو ميز... كه مهراد مانع شد...!

منو كشيد سمت خودش و گفت:

- نبايد خم بشي... ممكنه بيشتر به قلبت فشار بياد...!

به بازوش تكيه كردم و چشمامو بستم... دو سه دقيقه بدون هيچ حرفي سپري شد... احساس كردم صورتشو آورده پايين مقابل چشمام... يه كم مكث كرد و آروم پرسيد:

- بهتري... ؟

چشمامو نيمه باز كردم:

- آره... خوبم!

- حالا مي تونم بپرسم... از چه لحاظ از شاهرخ مي ترسي؟

آروم ازش جدا شدم... 

- نمي تونم درست بگم از چه لحاظ؟... فقط احساس مي كنم مرموزه...! يه جوريه...! يعني احساسم درست مثل اولين باريه كه... با... با... فر... فرهاد رو در رو شدم...!

- شماها اينجايين؟ سه ساعته دارم دنبالتون مي گردم!

مهرناز بود... يه كم كه اومد جلوتر با لحن نگراني گفت:

- چي شده عزيزم؟ چرا رنگت پريده؟

لبخند نيمه جوني زدم:

- چيزي نيس... خوبم... نگران نباش... الان ميايم پيشتون.

- باشه پس زودتر بياين... 

این حرفو گفت و سریع به سالن برگشت.

- مي توني بلند شي؟

- آره.

بلند شدم و ايستادم.

- در مورد اون قضيه نگران نباش! من تحقيق مي كنم!

- باشه... مرسي.

- اوه... اوه... چه لفظ قلم!

خنديدم.

- آها... اين شد... حالا بريم.

****

تا آخر مهموني حواسم به شاهرخ بود... رفتارشو زير نظر داشتم... هر چي بيشتر مي گذشت... متأسفانه بيشتر پي به شباهتش با فرهاد مي بردم... همون لحن گيرا و جذاب... همون اظهار عشق و علاقه پر شور... ولي در عين حال... مرموز و زرنگ... اين وسط... دلم به حال مهرناز مي سوخت... اگه ثابت بشه شاهرخ آدم كلك بازيه...!

با شنيدن صدايي... به پشت سرم چرخيدم... احساس كردم بدنم منجمد شد... نگاهش خيلي سرد و مرموزه...! تا ديد دارم بهش نگاه مي كنم... با خونسردي و بي اعتنايي آشكاري گوشي شو كه رو ويبره بود و داشت زنگ مي زد... پاسخ داد و هم زمان مسيرشو به بيرون از سالن تغيير داد!

خيلي كنجكاو بودم بفهمم داره با كي حرف مي زنه؟ آروم بلند شدم و سعي كرم خيلي ريلكس و بدون جلب توجه به سمت خروجي تراس برم... از همون پنجره اي كه مهراد ازش استفاده كرده بود... زير نظرش گرفتم... خوب كه دقت كردم. متوجه شدم داره با لهجه ي سليس آمريكايي صحبت مي كنه...! و همچنين خيلي هيجان زده است...! اينقدر غرق در مكالمه ش بودم كه... نفهميدم چي شد...! صداشو از فاصله نزديكي شنيدم!... شديداً غافلگير شدم... زبونم بند اومده بود...! با تمسخر تو صورتم خم شد... 

- يك خانوم متشخص... هيچ وقت فال گوش نمي ايسته...!

سرشو ازم دور كرد... دوباره با كنايه گفت: 

- اما اشكال نداره... من از خانوماي متشخص فالگوش... خوشم مياد...! مخصوصاً تو... عزيزم...! 

همراه با جمله آخرش... يك چشمك زد و وقتي مي خواست بره... دوباره چرخيد... دستشو با حالت خاصي به لب هاش نزديك كرد و بوسيد... دستشو مشت كرد... آورد بالاتر و آروم بازش كرد... با فوت كردن برام بوس فرستاد...!!

دوباره به طور كامل چرخيد و از ميدان ديدم خارج كرد. تموم اين لحظات... احساس ترس... ضعف... گيجي و گنگي رو داشتم... دستام يخ زده بود... كلافه دستامو كشيدم به صورتم... انگار مي خواستم حتي غباري از اون بوسه رو صورتم نمونه...! حتي يه اتم... يه ذره...!

آروم لب پنجره نشستم... با خودم گفتم... ديگه مطمئنم اين يه ريگي به كفشش داره! وگرنه چرا اون حركات رو انجام داد؟

حالت وسواس بهم دست داد... چندين بار دستمو به صورتم كشيدم... و... بازم فكر كردم... فكر... فكر... از تمام اين افكار... فقط به يه جمله رسيدم... بيچاره مهرناز!

****

توان اينكه دوباره با اون رو به رو بشم رو نداشتم... واسه همين از پله هاي مشرف به حياط رفتم پايين... دنبال يه جاي دنج مي گشتم... حياط خونه ي مهراد مستطيل شكله... با دو باغچه... يكي سمت راست... يكي سمت چپ و راه بينشون با شش تا لامپ پايه اي محاصره شده... محوطه باغچه ها رو به صورت پارك در آورده... چند تا درخت بيد و درختاي هميشه بهار و همچنين پنج، شش تا نيمكت طرح چوب كه نماي تنه ي درخت رو داشتند، فضاي باغچه ها رو در بر داشت... 

من رفتم روي نيمكت سومي از باغچه ي سمت چپ نشستم... چون اون قسمت كم نورتر بود... يه چند دقيقه اي رو با صداي جيرجيرك ها و هوهوي باد سر كردم... كم كم سرماي فضا... تو وجودم رخنه مي كرد... دستامو دورم حلقه كردم بلكه بتونم خودمو گرم نگه دارم... توي گير و دار درگيريم با سرما... يه صداهايي توجهمو جلب كرد... چشمامو بستم تمركز كردم... عادتمه... وقتي مي خو ام روي چيزي متمركز بشم چشمامو مي بندم... 

انگار صدا از پشت ديوار مي اومد... صحبت كردن چند نفر تو ماشين... پچ پچ هاشون خفيف بود... اما در يك لحظه صداي موزيكشونو بلند كردند...! طوري كه از جا پريدم! در يك لحظه كه چشمامو باز كردم... متوجه شدم يه نفر وارد حياط شد... داشت با موبايل حرف مي زد... مسيرش خروجي حياط بود... 

بله! رفت بيرون! يعني اينا كي هستن؟... چرا شاهرخ هي مي ره و مياد؟... اينقدر كنجكاو شدم... كه سرما يادم شد! ولي ديگه نمي خواستم مثل چند دقيقه پيش گرفتار بشم! همون جا پشت يكي از درختا مخفي شدم... 

شاهرخ اومد داخل... دستش يه نايلون آبي رنگ بود... محتوياتش شبيه چند تا خودكار بود... ولي ظريف تر... خوشبختانه يا بدبختانه! چشماي تيز بين و دقيقي دارم... يكي از خودكارا رو درآورد... انگار مي خواست تستش كنه... اوه!! خداي من!! خودكار نيست...! شبيه... يه... سرنگه...!!

مي خواد چي كار؟ نكنه به مهرناز آسيب برسونه!! قلبم اومده بود تو دهنم! نمي دونستم بايد چي كار كنم!؟ دوباره رفت به سمت ساختمون خونه...! ضعف و ناتواني رو كنار گذاشتم و با قدم هايي نامطمئن وارد سالن شدم... با نگاهي به دور و برم متوجه شدم شاهرخ و مهرناز نيستند!! هراسون و مضطرب با چشم دنبال مهراد بودم... پيداش كردم... ولي از شانس بدم پشتش به من بود! داشت با يه نفر هم سن و سال خودش حرف مي زد... گمونم يا دوستشه يا همكارش... چاره اي نبود! رفتم جلو... پشت سرش ايستادم... هم صحبتش متوجه من شد... اشاره نامحسوسي به مهراد زد... مهراد برگشت... با ديدن من لبخند گرم و مهربوني زد... در حالي كه با اشاره از دوستش عذرخواهي مي كرد... اومد نزديكتر... با لحن ملايم و گيرايي پرسيد:

- كاري داشتي؟

با زدن همين يه جمله تازه فهميدم براي چي اومدم؟ خيلي غيرمنتظره دستشو گرفتم و كشيدم يه گوشه... مهراد تعجب كرده بود... با صداي هيس مانندي گفتم:

- شاهرخ و مهرناز كجان؟

متعجب سرشو تكون داد:

- نمي دونم!

قلبم ريخت... 

- ببين مهراد... من الان شاهرخ رو ديدم كه با يه نايلون اومد تو خونه... داخل نايلون چند تا سرنگ بود... مي ترسم بلايي سر مهرناز بياره...!

- چي مي گي تو؟ من نمي فهمم!

- بعداً توضيح مي دم! الان بايد بريم دنبال اون دو تا... 

- آخه... 

- بيا مهراد! تو رو خدا! دل تو دلم نيست...!

- باشه... باشه... بريم... 

- پايين كه نيستند! بايد بالا رو بگرديم... 

رفتيم طبقه ي بالا... پنج تا اتاق بود با سه تا سرويس بهداشتي...! تك تك اتاقا رو باز كرديم... اما هيچكي نبود! اتاق آخري رو كه دستگيرشو تكون داديم... ديديم قفله!... فكركنم رنگ از رخسار هردومون پريد...! هيچ صدايي هم نمي اومد... هنوز تصميم داشتيم در بزنيم... كه... در اتاق با شدت باز شد...!

مهرناز بود... مهراد بخودش اومد پرسيد:

- چرا در قفل بود!؟

- هيچي! داشتم لباس عوض مي كردم! واسه همين درو قفل كردم! الانم تا فهميدم دستگيره در تكون خورد... ترسيدم! زود درو باز كردم...!... چه طور مگه؟ چيزي شده؟

- نه... نه... فقط با شاهرخ كار داشتم...!

- شاهرخ... ؟ شاهرخ كه اومد ازت خداحافظي كرد...!

- خداحافظي؟... كي؟؟

- يادت نيست!؟ اومد گفت جايي كار داره بايد زودتر بره...!

مهراد يه كم فكر كرد:

- آره... آره يادم اومد... واي چقدر من گيجم!

ناگهاني گفتم:

- ولي من خودم ديدم كه رفت بيرون... دوباره برگشت سالن!

- حتماً اشتباه ديدي! وگرنه با همه خداحافظي كرد...!

ديگه چيزي نگفتم... فقط هر لحظه گيج تر مي شدم...!!

مهرادم ساكت بود... 

مهرناز گفت:

- اگه كاري ندارين... زودتر بياين پايين... مي خوايم شام بخوريم... 

من با همون حالت گنگي گفتم:

- باشه!

مهرناز رفت پايين... مهراد با حالت طلبكارانه اي به من خيره شد...!

- خب! چه توضيحي داري كه بدي؟

- باوركن مهراد! من خودم ديدم كه اومد تو سالن!

... تمام چيزي كه ديدم براش تعريف كردم... بعد از تموم شدن حرفام اومد نزديكتر و دستاشو گذاشت دو طرف صورتم. 

- ببين عزيزم... تو از وقتي برگشتي به همه چي مشكوك شدي... درسته... حق داري... ولي گاهي وقتا ترس و اضطراب باعث مي شه آدم اشتباه كنه...!

با ناراحتي دستاشو كنار زدم.

- يعني مي خواي بگي من دروغ مي گم! اشتباه مي كنم! يا شايد ديوونه شدم! و زده به سرم! آره!!

- نه! چرا بي خودي به خودت برچسب مي زني؟ من منظورم اينه كه... 

دستمو به نشونه ي قطع كردن حرفش آوردم بالا. 

- نه! ديگه هيچي نگو! نمي خوام چيزي بشنوم!... من از خدا مي خوام كه اين چيزا اشتباه باشه و هيچي مهرنازو تهديد نكنه!! اما اگه حتي يه درصد از حرفام درست باشه اون موقع ديگه واويلا!! ديگه هيچ كاري از دستمون برنمياد!!

دستمو كه بالا برده بودم... گرفت و بوسيد! و با آرامش گفت:

- تو آروم باش! بسپرش به من! من تحقيق مي كنم... اصلاً نگران نباش!

احساس كردم جاي بوسه ش رو دستم... ملتهب شد! سوخت!... هيچ تمايلي به پاك كردنش نداشتم...!

- حالا بريم پايين... شام سرد مي شه.

****

فصل پنجم:

شاهرخ

- تو از شاهرخ چي مي دوني؟

- اوووم... خُب مي دونم كه خودش يه مدتي تو كيش زندگي مي كنه و اين كه دو تا شركت داره... البته به صورت سهام، شريكه... يك شركتش تو دوبي و يكي ديگه تو كانادا داره... ديگه اين كه... پدر نداره... مادرش و بقيه ي اعضاي خانواده اش مقيم امريكا هستن... به نظرم در مورد خانواده اش حقيقتو نگفته... يعني احساس مي كنم خودش بچه ي طلاقه و پدر و مادرش هر كدوم جداگانه تشكيل خانواده دادند... همين ديگه... 

- چه طوري با هم آشنا شدين؟

- خيلي اتفاقي! من رفته بودم مطب يكي از استادام براي يه كاري... تو اتاق انتظار شاهرخ رو ديدم... وقتي اجازه ي ورود داد... من رفتم داخل... بعد چند دقيقه اي يه تلفني به استادم شد كه باعث شد بيرون اتاق بره و در همون جا مثل اين كه شاهرخ رو مي شناسه و تعارفش مي كنه بياد داخل... استاد ما رو به هم معرفي كرد... اون جا فهميدم كه شاهرخ پسر يكي از دوستاي استادمه كه چند سالي خارج از ايران زندگي مي كرده... مي دوني واسه ي معرفي من به شاهرخ چه كلاسي گذاشت!

لبخندي براي اين همه هيجان مهرناز زدم...!

- گفت كه من يكي از بهترين دانشجوهاشم! با رتبه ي عالي! تازه اينم گفت كه قراره به زودي بورسيه شم!

- الان چند وقته لفظاً نامزدين؟

- خب تقريباً دو ماه بعد از روز آشناييمون... رسماً ازم خواستگاري كرد و منم بعد از مشورت و فكر كردن جواب مثبت دادم... تقريباً پنج ماهه نامزديم.

- تو اين مدت رفتار بخصوصي نداشته يا ازت تقاضاي مشكوكي نكرده؟

- ماندانا چرا مثل بازپرسا مي پرسي! چيزي شده؟

- نه فقط مي خوام بدونم... اشكال داره از نامزد خواهرم اطلاعاتی داشته باشم!

- نه! اشكال نداره... فقط سؤالاتت يه جوريه!

- باشه. هر طور راحتي. من ديگه چيزي نمي پرسم.

- اِاا... قهر نكن ديگه!

- قهر چيه عزيزم! مگه بچه ام!

- الهي فدات شم! به خدا يه دونه اي!

- خدا نكنه عزيز دلم!

- راستي يه چيز ديگه نگفتم!

منتظر چشم دوختم به صورتش كه از فرط شادي و هيجان سرخ شده بود!

- شاهرخ گفته منو مي بره كانادا! گفته مي تونم درسم رو هم اون جا ادامه بدم!

انگار از يه بلندي پرت شدم پايين!... هنوز تازه داشتم اميدوار مي شدم... داشتم خودمو تنبيه مي كردم به خاطر شك و ترديدم... به خاطر تهمت زدن... به خاطر... واي خدايا...!

- ماندانا! چي شد؟ خوبي؟ چرا جواب نمي دي؟... مهراد... مهراد... تو رو خدا زود بيا! حال ماندانا اصلاً خوب نيست!

صداها رو مي شنيدم اما توان هيچ حركتي رو نداشتم... چشمام خود به خود بسته شد... بيهوش نبودم... 

- چي شده؟ چي كارش كردي؟... ماندانا! ماندانا!... فشارش پايينه!... كمك كن بذاريمش رو كاناپه!

- ... 

- زود باش ديگه! به جاي گريه كردن يه كم كمك كن!

با كمك دستاي مهراد و مهرناز رو كاناپه پهن شدم... هر چي مي خواستم بگم... من خوبم... نگران نباشيد... ولي هيچ صدايي از لب هام بيرون نمي اومد... 

- ببين چي كار كردي هم قلبش ضعيف مي زنه! هم فشارش افت كرده!

- به خدا چيزي نگفتم نمي دونم... 

- فقط ساكت شو! نمي خوام صداتو بشنوم!

صداي گريه ي مهرناز دورتر مي شد... لحن سرزنش وار خاله به گوشم نزديك تر مي شد:

- اين چه طرز حرف زدنه!... 

- خواهش مي كنم خاله! هيچي نگين! بذارين بفهمم دارم چيكار مي كنم!

همه ساكت شدند... فقط صداي نفس هاي مضطرب مهراد مي اومد... نمي دونم يهو چي شد كه درد بدي تو معده ام پيچيد... باعث شد حالت تهوع بگيرم... بدون اينكه كنترلي روي كارم داشته باشم... دهانم ناخودآگاه باز شد و مايعي داغ و تلخ از معده م به گلوم هجوم آورد... بعد از اون احساس كردم دهانم مزه ي خون گرفت... 

صداي نگران خاله و مهرناز رو شنيدم:

- يا فاطمه ي زهرا!!

بعد از اون ديگه هيچي نفهميدم... 

****

با احساس سوزش تو معده م چشمامو باز كردم... تاري ديدم باعث شد دوباره چشمامو بسته و باز كنم... 

- بالاخره بهوش اومدي!

با ضعف و سستي پرسيدم:

- چي شده؟... من كجام؟... 

- چيزي نيست... حالت بد بود... آوردمت تو اين اتاق... چون از لحاظ پزشكي مجهزه... الان بهتري؟ جايت درد نمي كنه؟

- خوبم... فقط معده م خيلي مي سوزه... 

چهره ش گرفته شد... نمي دونم چرا؟! آهي كشيد... خم شد سرمم رو تنظيم كرد... آروم دستمو گرفت و فشار خفيفي داد وگفت:

- حس مي كني؟

با ابهام نگاهش كردم... 

- مي توني دست و پاتو تكون بدي؟ مي خوام مطمئن باشم... چون... چون... 

با حالت كلافه و مضطربي خيره شد تو چشمام... 

- حالت خيلي بد بود... تقريباً سنكوب كرده بودي... حالا مي توني؟

دست و پا و انگشتامو حركت دادم... كمي از گرفتگي صورتش كاسته شد... با صداي تقريباً خوشحالي گفت:

- خوبه... خدا رو شكر... 

با بي حالي كه داشتم جملات و كلمه هارو كشيده بيان مي كردم... 

- خيلي خسته م... 

- حق داري... فشار زيادي رو تحمل كردي... الان برات يه غذاي خوشمزه كه دستپخت خاله جونه برات ميارم... 

داشت از اتاق خارج مي شد كه صداش زدم:

- مهراد!

فكر نمي كردم بشنوه! آخه خيلي ضعيف گفتم! سريع برگشت پيشم... 

- جانم! چيزي لازم داري!

قطره ي اشكي روي گونه م چكيد... آشفته و نگران اشكمو پاك كرد...! با ناله گفتم:

- مهرناز...!

دستشو آروم گذاشت رو سرم... با تشويش گفت:

- بعداً در موردش حرف مي زنيم... الان بايد استراحت كني...!

- اما... 

خم شد... سرمو بوسيد... 

- هيس!... الان نه!

با كمي مكث نگاهشو از چشمام گرفت و رفت... 

****

- آخه من به تو چي بگم دختر؟ چرا خودتو اذيت مي كني؟ مطمئن باش من نمي ذارم مهرناز خودشو بدبخت كنه! مگه الكيه! مثلاً برادر بزرگشم!... ديگه نشنوم در اين مورد خودتو ناراحت كني! در ضمن خودم تحقيق كردم... فهميدم كه يه ريگي تو كفششه! چون از هر كدوم از همسايه ها يا همكاراش و دوستاش چيزي مي پرسيدم... جواباي متفاوتي مي شنيدم... 

- خب... با مهرناز صحبت كردي؟

- خوبه همين الان گفتم تو كاريت نباشه! بازم حرف خودتو مي زني!

- خواهش مي كنم مهراد! من نگرانشم!

- چشم... چشم... همين الان مي رم باهاش حرف بزنم... خوبه!

- آره... عالي یه...!

- باشه... پس من رفتم... تو فعلاً استراحت كن.

****

سر و صداهايي كه از اتاق مهرناز مي اومد بيشتر و بيشتر مي شد... گاهي گريه ي مهرناز رو هم مي شنيدم... در اتاقم به شدت باز شد و مهرناز با صورتي خيس از گريه در آستانه ي در ظاهر شد... 

- چرا؟ چرا رفتي همه چيزو به مهراد گفتي؟ چه طور تونستي اين همه دروغ بگي؟ مگه من چي كار كردم؟ اين بود ادعاي خواهريت...!

مهراد هم با شتاب و مضطرب پشت سرش نمايان شد... سعي داشت مهرنازو كنترل كنه... اما اون همين طوري هر چي دلش مي خواست بهم مي گفت... منم هاج و واج خيره موندم بهش... فريادهاي مهرناز خاموش شد... با سيلي برادرش!... آنقدر شدت ضربه ش زياد بود كه ناخودآگاه دستم رو گذاشتم رو گونه م...! يه چند لحظه اي ساكت و شوك زده تو جاش موند... اما لحظه ی آخر... 

- خيلي حسودي!... حسادت چشماتو كور كرده!... حسود!... حسود!... حسود!... 

- مهرناز! گمشو تو اتاقت! تا يكي ديگه نزدمت...!

نگاه غمگين و ماتم زده اش روي چهره ي برادرش ثابت موند... 

- تو هم شدي مثل... 

- دهنتو ببند!!... بيرون!!

****

فصل ششم: 

تلخ و شيرين

از پله ها پايين رفتم تا لحظاتي را كنار خاله بشينم... در پاگرد دوم بودم... كه صداي عصبي مهراد به گوشم رسيد... مي خواستم به سمت اتاقش برم... اما منصرف شدم و رفتم پايين... 

- چه عجب! شما افتخار دادي از اتاقت بياي بيرون!

با لبخند كمرنگي بر لب گفتم:

- بايد منو ببخشيد... اين روزها حال خوبي ندارم.

دستمو تو دستاي پر مهرش گرفت... 

- چرا عزيزم!

- راستش احساس مي كنم يه چيزي گم كردم... احساس مي كنم خيلي تنهام... 

چشمام به سوزش افتاد... آماده ي باريدن!

- خاله!... من دلم واسه ي بچگيام تنگ شده... واسه ي لعيا... يلدا... حتي واسه ي شاهين هم دلم تنگ شده... ازشون خبري ندارين؟

سرمو تو آغوشش گرفت... نفس عميقي كشيد... 

- چي بگم؟ بي خبر نيستم... اما... 

- اما چي؟... اتفاقي افتاده؟... خواهش مي كنم بگين!

همراه با بوسه اي روي موهام كه كمي از شال بيرون بود، گفت:

- نه دخترم... نگران نباش... حالشون خوبه... فقط پدرت... 

- خاله چرا نصفه مي ذارين جمله هاتونو؟

- پدرت... به تازگي ورشكست شده... يعني يه نفر سرشو كلاه گذاشته... الانم مدتيه كه زمين گير شده... 

قلبم ريخت... درسته كه پدرم باعث بدبختيم بود... اما بازم پدرم بود! دوست دارم هميشه محكم و پا برجا ببينمش... 

- چرا زمين گير؟... الان كجاست؟... 

- به خاطر اون كلاهبرداري و ورشكستي پدرت... كلي طلبكار براش پيدا شده بود... اونا هم وقتي فهميدند پدرت پولي نداره... ازش شكايت كردند... دو ماه تو زندون بود تا بالاخره با ضمانت شوهر يلدا آزاد شد... الانم يه چند وقتي با يلدا زندگي مي كنند... چون تمام مال و اموال و هر چي ملك و املاك داشت همه توقيف شد... 

- يلدا مگه برگشته؟

- آره يكسال هست كه اومدند ايران... البته به اصرار يلدا... مي خواد موقع زايمانش پيش مادرت باشه... 

از خوشحالي زبونم بند اومد...!

- يلدا بارداره؟!

- آره عزيز دلم!

- واي چقدر عالي... خيلي دلم مي خواد ببينمش... يلدا از شوهرش راضي يه؟

- آره خدا رو شكر... نمي دونم چي شده كه اينقدر باربد خوب شده؟... البته لعيا و كوروش هم خيلي با هم خوب شدند... 

- واقعاً خوشحال شدم... هميشه غصه مي خوردم واسه شون... لعيا چي؟... نمياد ايران؟... 

- چرا... قراره بعد از عيد سال ديگه بي آن!

- براي هميشه؟

- نمي دونم!

- الان پدرم و يلدا اينا كجا زندگي مي كنند؟

- شيراز... به خاطر اين كه خونواده ي باربدم اونجان.

- چه خوب!... يه كم از خودتون بگين... كجايين؟... چي كار مي كنين؟... 

- من با خونواده ي مهراد اينا زندگي مي كنم... تو شيراز... 

- با پدرم برخورد داشتين تا حالا؟

- آره عزيزم... پدرت خيلي عوض شده!... اگه ببينيش شايد نشناسيش!

- يعني چي شده؟

- راستش به پدرت حمله شده... از طرف همونايي كه سنگشونو به سينه مي زد!... 

- حمله! چه طوري!؟

- تو محل كارش بوده... داشته سوار ماشينش مي شده كه يكي بهش تيراندازي مي كنه!... خدا رو شكر به قسمت حساس بدنش نبوده... به پاش خورده... 

- تيراندازي! آخه براي چي؟

- هنوز حتي خودشم نفهميده كه دقيقاً از طرف كي و به خاطر چي بوده؟

- اين اتفاق قبل از رفتن به زندان بوده؟

- نه بعدش!

- آخه اون موقع كه پدر ديگه هيچي نداشته؟... البته شما گفتين تو محل كارش بوده؟

- خب شركتشو دوباره راه اندازي كرد به كمك باربد... 

با خنده ي تلخي گفتم:

- مزيت داماد پولدار همينه ديگه!!

- راستي تو اين همه منو تخليه ي اطلاعاتي كردي!... خودت نمي خواي چيزي بگي!... 

هول كردم!... يعني مهراد هيچي نگفته!... نمي دونم چي كار كنم؟ 

در حال پيدا كردن جوابي مناسب بودم كه... مهراد و مهرناز از پله ها اومدند پايين... 

- به به خاله و نوه ي خواهري خلوت كردند!

خاله:

- آره ديگه كلي غيبت كرديم!

مهراد با خونسردي گفت:

- بدون غيبتم مگه مي شه!

- مهرناز... دخترم چرا ايستادي؟ بيا بشين.

- آخه خجالت مي كشه!

- از كي؟

مهراد با كنايه ي آشكاري گفت:

- خودش مي دونه!... اومده عذرخواهي!... 

مهرناز:

- من... من... ماندانا منو ببخش... دست خودم نبود... آخه من... شاهرخ رو خيلي دوست دارم... هيچ وقت فكر نمي كردم... با من همچين كاري كنه!... فكر نمي كردم... از من به عنوان يه... طعمه!... استفاده... 

جمله شو ناتموم رها كرد و با صورتي خيس از اشك... با قلبي شكسته... دوان دوان از پله ها رفت بالا... 

از جا بلند شدم تا برم دلداريش بدم... اما مهراد مانعم شد... 

- بذار تنها باشه!

بدون مخالفت دوباره به آغوش گرم خاله پناه بردم... 

****

مهرناز و خاله قراره امروز برگردند شيراز. البته مهرناز بايد مي رفت دانشگاهش... ولي به توصيه ي مهراد... نبايد يه مدتي رو تنها بمونه! شاهرخ از زندگي مهرناز خارج شد... ولی تلخي زهرش تو قلب مهرناز ماندگاره... 

چقدر وداع و دوري سخته؟... چقدر زود گذشت؟... هر چند كه گاهي وقتا تلخ بود... گاهي وقتا شيرين... اما بالاخره گذشت... تموم شد... نمي دونم چرا احساس مي كنم اين اولين و آخرين ديداره؟... دست و پام مي لرزه... نمي تونم براي خداحافظي پيش برم... اما تا بوده همين بوده... حسرت خوردن... تنها موندن... جدايي... دوري... غم و شادي... كوتاهي عمر شادي ها!... 

با شنيدن صداي پر مهر خاله ي مهربونم به زمان حال برمي گردم... 

- ماندانا... عزيزم... 

با بغض مي گم... 

- جانم خاله جان... اومدم... 

در رو كه باز مي كنم... با دو تا چشم عسلي مهربون... اما غصه دار رو به رو مي شم... 

بغضم مي شكنه... 

- خاله... نرو... 

صداش مي لرزه... 

- عزيز دلم چرا اين طوري مي كني؟... بازم ميام... بازم همديگه رو مي بينيم... اصلاً براي عيد شما بياين شيراز؟!... باشه مهراد جان... 

- من حرفي ندارم... اگه خودش بخواد... هر جا بگه مي برمش!... 

- خب بيا اينم از مهراد... پس ديگه اشك نريز... 

اشكامو پاك مي كنه... لرزش دستاشو حس مي كنم... ناخودآگاه يه كم خم مي شم و دستاشو مي بوسم... آشفته و پريشون منو تو بغلش مي گيره... 

- اين طوري نكن!... دست و دلم برای رفتن سست مي شه... 

تو آغوش خاله نگاهم با چشماي مهراد گره مي خوره... انگار مي خواد چيزي بگه... دستشو مي ذاره رو سينه ش و به خاله اشاره مي كنه... تازه فهميدم چي مي گه!... آروم سرمو تكون مي دم... با لبخند پاسخ مي ده... 

از آغوش خاله بيرون مي آم... اشكامو پاك مي كنم... يه لبخند مي ذارم رو لب هام... 

- هر وقت رسيدين حتماً بهمون خبر بدين... 

- باشه عزيز دلم... 

به سمت مهرناز مي رم... 

- فداي خواهري گلم بشم اينقده نازه!... 

خودشو تو آغوشم ميندازه... آروم تو گوشش زمزمه مي كنم... 

- بايد خدا رو شكر كني كه مهراد رو داري... البته اول خدا بعد مهراد... وگرنه خدايي نكرده سرنوشت تلخي در انتظارت بود... با اين كه ازت كوچك ترم... ولي تجربه م از تو بيش تره... پس به جاي غصه خوردن... هميشه شكر گزار خدا باش و اميدت فقط و فقط به خدا باشه... 

- خوشحالم كه شماها بودين و هستين... خيلي دوستتون دارم... 

- ما هم دوستت داريم... مواظب خودت و خاله جون باش... 

مهرناز جلوتر از ما به سمت در رفت... مهرادم با يكي از چمدونا پشت سر من و خاله جون داشت مي اومد... خاله جون ايستاد... منم منتظر شدم... 

- چرا ايستادين؟

خاله دست مهراد و من رو گرفت و با صداي هيس مانندي گفت: 

- من بهتون اطمينان دارم كه دست از پا خطا نمي كنين... ولي تو در و همسايه خوب نيست... در دروازه رو مي شه بست اما دهان مردم رو نه... 

- منظورتون چيه؟!... 

- يا به هم محرم بشين!... يا از هم جدا زندگي كنين... 

اين من بودم كه با گيجي گفتم: 

- اما اين امكان نداره!... 

- چي امكان نداره؟... ببين دخترم من راه رو بهتون نشون دادم... ديگه خود دانيد!... 

مهراد:

- نگران نباشين... به همين زوديا حلش مي كنيم!... 

- خاله جان چرا نمياين پس؟... 

- اومديم قربونت برم... 

من تا آخرين لحظه هيچي نفهميدم... فقط متوجه شدم آن قدر وسط كوچه ايستادم تا ديگه هيچ اثري از ماشين مهراد نموند!... 

با برخورد چيزي به شكمم از حالت بهت بيرون اومدم... 

- ببخشيد خانوم... 

صداي پسر بچه اي بود... در حالي كه با ترس توپش را از جلوي پايم بر مي داشت... با شرمندگي عذرخواهي مي كرد... 

بالاخره قفل زبانم باز شد... لبخندي به صورت سرخ و سفيدش زدم... 

- اشكالي نداره عزيزم تقصير خودمه كه وسط كوچه وايسادم!... 

صورتش به خنده باز شد و عقب عقب از من فاصله گرفت... 

دستي به صورتم كشيدم و وارد خانه شدم... در رو محكم بستم... از صداش خودمم ترسيدم!... 

****

داشتم اتاقارو مرتب مي كردم كه تلفن زنگ زد... چه شماره ي عجيبي! يعني كيه؟ با خودم گفتم شايد از شهرستان باشه... بعد كلي اين پا و اون پا كردن... گوشي رو برداشتم... 

- بله؟

- حالا كارت به جايي رسيده كه سوژه هاي منو مي پروني!

صداي عصباني يه مرد خشمگين بود... خيلي برام آشناس... 

- چي شد!... مُردي؟

سعي كردم به خودم مسلط باشم... 

- اشتباه گرفتين!

خواستم گوشي رو بذارم... 

- نه خيلي هم درست گرفتم... من شماره ي منزل دكتر مهراد اسفندياري رو گرفتم و تو هم ماندانا بهارلو هستي! درسته؟

كتابي كه تو دستم بود رها شد اگه دستمو به ميز نمي گرفتم صد در صد زمين مي خوردم... گوشي رو به گوشم چسبوندم... بريده بريده با صدايي كه به زور شنيده مي شد، گفت: 

- تو كي هستي؟

خنده ي ناهنجاري زد... 

- مراسم معارفه رو مي ذارم براي يه وقت ديگه... ولي بدون بد مي بيني!... 

صداي آزار دهنده ي بوق كشيده ي تلفن باعث شد گوشي از دستم رها بشه!... 

خدايا اين كي بود؟... 

****

- ماندانا... ماندانا... كجايي دختر!... بيا كمكم كن... اي بابا پس كجاست؟... اينجا چرا اين قدر به هم ريخته س؟ ماندانا!!... 

- چيه! چرا اين قدر داد مي زني؟

- كجا بودي؟... ده دفعه صدات كردم!... 

- تو اتاقم!... كجا مي خواستي باشم؟... 

- صدات چرا اين طوريه؟... سرما خوردي!... 

- نه... يعني نمي دونم... 

- صبر كن!... كجا ميري؟... 

- بله! ديگه چيه؟!

- نه معلومه يه چيزيت هست!... 

- چي مي گي؟

شونه مو محكم گرفت... 

- چرا اين طوري مي كني؟

- تو چته؟

- هيچي! به خدا هيچي نيست!

- دروغ مي گي... سرتو بگير بالا!... ببينمت!... 

داد زد:

- به من نگاه كن!... 

با دادش اشكام جاري شد... 

- چي شده؟!... بيا بشين ببينم... 

نشستيم... 

- هيچي... فقط دلم براشون تنگ شده!... 

- نرفته!... دلت تنگ شد!

- آره... خيلي خنده داره!... 

جدي شد... 

- نه!... خنده دار نيست... اين كه منو احمق فرض مي كني خيلي خنده داره!

خود به خود گريه م قطع شد!... هر دومون ساكت شديم... 

- اينجا چرا به هم ريخته س؟... 

- هيچي... خوردم... 

- خواهش مي كنم لطفاً به من دروغ نگو!... قشنگ تعريف كن بگو چي تو رو اين همه پريشون كرده؟!... 

نفس كلافه اي كشيدم... تو دلم گفتم... نمي شه سرشو كلاه گذاشت... خيلي زرنگه!... 

- دقيقاً نيم ساعت بعد از این که شما رفتين... يكي زنگ زد... شماره ش خيلي عجيب بود... نمي خواستم بردارم! ولي گفتم شايد كسي كار مهمي داشته باشه... 

و بعد ادامه ي مكالمه رو گفتم: 

- نشناختيش؟

- خيلي برام آشنا بود... اما... نه!... 

به سمت تلفن رفت... دريافتي ها رو چك كرد... گوشي همراه خودشو درآورد و بعد از گرفتن شماره اي منتظر شد... 

- سلام دلاور... خوبي... 

- ... 

- اي بابا... راس مي گي... حالا سر فرصت هست از خجالت دلت در ميام... غرض از مزاحمت... اين شماره اي كه مي گم مي توني بگي از كجاست!؟ يا چه طور شماره اي يه؟... 

- ... 

- آره قربون آدم چيز فهم... پس بنويس... چون طولانيه!

- ... 

- خب چي شد استاد!

- ... 

- آها... خب... ممنونتم... فعلاً.

سريع گفتم:

- چي گفت؟

- مي گه از يه سيستم خاصه... ولي گفت از ايرانه... يعني ممكنه تو تهران باشه!... 

- آخه... 

- خودتو درگير نكن... هر كي بوده خواسته اذيتت كنه!... 

خنده م گرفت!... 

- تو چرا اين قدر خونسردي؟!

- چي كاركنم عزيزم!؟ پاشم بزنم دو دستي تو سرم و زاز زار گريه كنم!... 

اين قدر جدي گفت كه باورم شد!... ولي بعد از تجسم مهراد تو اون حالت! خنديدم... 

با نگاه و لحن خاصي گفت: 

- خنده... فقط خنده ي تو... 

دوباره ادمه داد... 

- اينا رو ولش كن... بريم سر اصل مطلب... 

- اصل مطلب؟!

- آره ديگه!... 

مرموز و سر خوش شده بود!

- چي تو كله ته؟

- بال و پر دادن به پيشنهاد خاله جووون!... 

پيشنهاد خاله جون؟!... منظورش چيه!؟

- نگرفتي مطلبو؟!

- خب! حالا منظور!

- يعني تو مخالفي؟

- با چي؟!

دستشو تقريباً محكم زد تو پيشونيش!

- اي بابا چه قدر تو گيجي!... با پيشنهاد... 

حرفشو قطع كردم... 

- بله فهميدم!... با كدوم قسمتش؟

- خب معلومه!... مگه چند تا قسمت داشت!؟... محرم شدن!

يخ كردم!... 

- نخير... دو قسمت داشت... من با قسمت دومش موافقم!... 

- يعني چي! چرا هر چي فكر مي كنم قسمت دومش يادم نمياد!

اينا رو با گيجي آشكاري مي گفت: 

- اشكال نداره! من يادت ميارم... قسمت دومش اين بود... بايد از هم جدا زندگي كنيم!... من از اولم قصدم همين بود... قرار نبود تا... 

- شما غلط مي كني!... من همچين اجازه اي بهت نمي دم!

- يعني چي؟ درست حرف بزن!

- همين كه گفتم!

- من مخالفم... داري زور مي گي!

- اون روي سگمو بالا نيار!

- مثلاً بالا بياد چي مي شه؟!

يقه ي لباسمو با خشونت گرفت... چند ثانيه تو چشماي هم زل زديم... در آخرين لحظه همون طور كه ازم فاصله مي گرفت... 

گفت: 

- لعنتي! آخه چرا با من بحث مي كني؟... 

دستشو مشت كرد و محكم زد به سينه ش... 

- من نمي ذارم!... مگه از رو نعش من رد بشي!... 

- من اگه برگشتم... به خاطر اينكه نذارم كسي بهم وابسته بشه... نيومدم كه دوباره اشتباه كنم... نمي خوام وابسته بشم... منم نمي ذارم كه تو... 

- چرا نمي خواي!؟... چرا نمي ذاري!؟... اصلاً... من قول مي دم وابسته نشي... 

بعد انگار چيزي يادش اومد... 

- نمي تونم... نه نمي تونم قول بدم... چرا لج بازي مي كني!؟... 

- مهراد خواهش مي كنم بفهم... دركم كن... باور كن نمي شه... نمي خوام... 

- خيلی خُب... مي خواي چي كار كني؟

- مي رم يه خونه مي گيرم... يا اصلاً مي رم هتل... دنبال كار مي گردم... 

- چي واسه ي خودت تز مي دي!... هتل!... خونه!... كار!... ديگه چي!!... 

- هر چي به غير از محرم شدن!!

- باشه!... پس بمون!

- نمي شه!... 

- چرا نشه؟... تو اين مدت كه هستي خطايي ازم سر زده؟... چيزي گفتم؟... 

- نه... نه... ولي خاله!... 

- خاله چي؟ خودم راضيش مي كنم... نگران نباش... 

- ببين... من گفتم از اولم قرار نبود كه براي هميشه بمونم... 

- از اول هيچ قراري نبود... هيچ قراريم نگذاشتي... پس بي خود بحثو نپيچون... 

با ناله گفتم:

- درست نيست كه من تا هميشه سربارت باشم... بايد رو پاي خودم بايستم... شايد... شايد بخواي ازدواج كني... شايد همسرت نخواد كه من... 

- تمومش كن! به اندازه ي كافي عصبيم كردي... ديگه بدترش نكن... در ضمن حرف از كار نزن... كاراي دانشگاهتو انجام دادم... از چهارشنبه كلاسات شروع مي شه... مي توني بري... 

- كي ازت خواستم كه برام اين كارو انجام بدي؟... من ديگه هيچ ذوق و شوقي واسه ادامه تحصيل ندارم... يعني ديگه علاقه اي ندارم... خيلي وقته كه ديگه از همه چي بريدم!... 

- براي چي بريدي؟!... مگه دنيا به آخر رسيده!... خوبه خودت اين همه مهرناز رو نصيحت مي كني! اون وقت خودت به حرفات اعتقاد نداري!... 

- قضيه ي من و مهرناز با هم خيلي فرق داره... 

- درسته!... ولي تو هم خدا رو شكر از بحران گذشته خارج شدي... الان آزادي!... مي توني دوباره از نو شروع كني!... 

- چي رو شروع كنم؟... زندگي من خيلي وقته تموم شده!... 

مهراد كلافه نشست رو مبل... منم از فشار شوك هاي كه بهم وارد شده همين طور مثل بيد مي لرزم... نگاهي به من كرد... 

- بيا بشين... رنگت شده گچ ديوار... 

انگار منتظر همين حرف بودم... چون خيلي راحت سر خوردم و افتادم رو كاناپه... 

- الان مي رم يه چيزي ميارم كه بخوري... خودمم نياز شديد به آب قند پيدا كردم!... 

در حالي كه مي رفت به سمت آشپزخونه خيلي آروم گفت:.

- من نمي دونم مشكل اصلي تو چيه؟؟

****

فصل هفتم: .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

توفيق اجباري

من ملك بودمو فردوس برين جايم بود... 

آدم آورد در اين دير خراب آبادم!... 

به اصرار و توپ و تشر مهراد تصميم گرفتم برم دانشگاه! با استدلال مهراد كه مي گه... هنوز هيچي عوض نشده!... مي توني تغييرش بدي!... مي توني پيروز بشي!... ماندانا بايد بشكني!... بشكن اين طلسمو!... از يه جايي شروع كن... 

اما به نظر خودم... من شكستم!... خيلي وقت پيش... مي شه اين تكه هاي شكسته رو به هم پيوند داد!... درسته! هيچي عوض نشده... دانشگاه... همون دانشگاه پنج سال پيش... رشته... همون رشته ي مورد علاقه م!... ادامه تحصيل... روياي پنج سال پيش...!

اما... من!... من اون دختر پر جنب و جوش پنج سال قبلم؟!... نه! من عوض شدم... از اوج بلندي ها سقوط كردم... تموم تنم خُرد شده... 

من كي ام؟... چي ام؟... چي شد كه به اينجا رسيدم؟... نه!... نااميد نيستم... اما از هر جا شروع كنم خيلي زود مي رسم به آخرش!!... 

يه مقنعه ي مشكي!... مانتوي مشكي! ساده... كفش... كيف... شلوار... مشكي!... مشكي!... مشكي!... 

فقط صورتم تو اين سياهي ها خيلي خودنما شده!... سفيد... پژمرده... مات... چشماي به قول خاله جون... مثل خورشيدم... بي فروغه!! پس چرا مهراد مي گه هيچي عوض نشده؟!... با كشيده شدن دستم از آينه غبار آلود تصويرم كنده مي شم و به دو تا چشم قهوه اي درشت مهربون و غمگين... پر رمز و راز دوخته مي شم!... 

- چرا اين قدر لفتش مي دي؟... كلاست ساعت هشت شروع مي شه!... فقط بيست دقيقه وقت داريم!... 

شونه مي اندازم بالا... 

- بريم!!

تند و شتاب زده... با دست پر قدرتش سوار ماشين مي شيم... هم زمان با استارت... سوناتاي مشكي مهراد از جا كنده مي شه!!... 

****

روي آخرين صندلي در سمت چپ كلاس مستقر مي شم... نگاهم بي تفاوت... بي هدف... به رو به رو دوخته مي شه... نگاه هاي چند نفر رو احساس مي كنم... اما دريغ از يه نيم نگاه!... بعد از چند دقيقه ی طاقت فرسا بالاخره استاد تشريف فرما مي شن!... بدون فوت وقت شروع به تدريس مي كنه... اونم چه درسي!... شيمي دارويي!... يه زماني عاشقش بودم!! ولي الان؟!... 

بدون حتي يه ذره توجه! زل مي زنم به مانيتور بزرگ وسط كلاس... يه لحظه دستم لرزيد و خودكاري كه لابلاي انگشتام پيچ و تاب مي خورد... رها شد و افتاد رو زمين... بدون اينكه حتي نگاه كنم ببينم كجا افتاده!... بي تفاوت تر از قبل محو تصاوير مي شم!!... يه دفعه دستي از پشت سرم... دقيقاً بالاي شونه ي چپم نمايان شد... اصلاً نمي دونستم چرا؟ براي چي؟ به كل حواسم پرت بود!... در كسري از ثانيه! دست مجهول! خودكاري رو به آرومي روي دسته ي صندليم قرار داد... اين كارش باعث نزديكيش به من شد... يه لحظه فقط عطرشو حس كردم... مخلوطي از رايحه ي تلخ و شيرين و اما سرد!... 

با خسته نباشيد استاد حواسم جمع شد... اما حتي حس و حال اينكه از جام بلند بشمو نداشتم!... سرمو گذاشتم رو دستام و چشمامو بستم... از ذهنم گذشت... رايحه ي اين عطر... يا ادكلن مثل حس حضور الياسه!... 

همون لحظه دوباره رايحه ش پيچيد!... بي اختيار سرمو بلند كردم... نگاهِ توهم زده م از حضور الياس!... با چشماي تيره ي يه پسر... مواجه شد... پوزخند زدم!... ولي اون در مقابل پوزخند من... لبخند زد!!... 

****

مزخرف ترين روز... چند ساعت وقت هدر دادم... براي چي؟... براي كي؟... كه چي بشه؟... كيفمو مثل يه شیء اضافه از رو شونه م پايين آوردم و محكم كوبيدم به ديوار محوطه بيرون دانشگاه!! تو دلم چند تا بد و بي راه به زمين و آسمون گفتم!

سرمو با اخمي كه مي دونستم هر لحظه غليظ تر مي شه آوردم بالا...! اوف! اين ديگه كيه؟ دم به دقيقه جلو راهم سبز مي شه!... 

مهراد بيا ديگه! گرمه! دارم مي سوزم... اواخر دي ماه! وسط برف و بارون! گرممه!... 

- خانوم! مي تونم چند لحظه از وقتتون رو بگيرم!

از جا پريدم... با ترس برگشتم... پشت سرم ايستاده... اينو ديگه كجاي دلم بذارم؟

با لحن تند و تيزي گفتم:

- چيه!!؟

لبخند گرمي به روم پاشيد... انتظار يه همچين برخوردي رو نداشتم... لحن سردمو با لبخندي گرم خنثي كرد!

- شما خانوم بهارلو هستين... درسته؟!

چشمام خود به خود گرد شد... ضربان قلبم رفت رو هزار... گرم تر شدم... آشفته شدم... بدون اين كه چيزي بگم دو قدم رفتم عقب... كيفم از دستم رها شد... 

دستاشو آورد بالا و با لحن آرومي گفت:

- نترسين! من برادر دوست آقا مهرادم! راستش چون تقريباً واحدامون يكيه... آقا مهراد ازم خواست... يعني شما رو سپرد دست من... آه... نه... يعني ازم خواستند كه مراقبتون باشم...!

حرفش رو با نفس كشيده اي تموم كرد.

يه كم آروم تر شدم... ولي از دست مهراد عصباني!!... 

مگه من بچه م! اصلاً چرا بهم چيزي نگفت؟ از كجا بدونم داره راست مي گه؟ انگار متوجه شك و ترديدم شد... گوشي شو درآورد... يه شماره اي گرفت... صفحه ي گوشي رو مقابل چشمام بالا آورد... 

- اين شماره ي آقا مهراده... درسته؟

مردمك چشمام دو دو مي زد... تار بودن... بعد از كلي مكث سر تكون دادم... 

اونم با آرامش تماس رو برقرار كرد... نزديك گوشم گرفت... نمي تونستم دستمو بيارم بالا... فهميد!

- اشكال نداره... شما صحبت كنين... 

واي خداي من چه قدر آرومه... يه لحظه اخم به صورتش نمياره!

- سلام مهراب جان!

نفسمو تو گوشي فوت كردم... 

با لحن بدي گفتم:

- سلام! شما گفتين آقا مهراب مراقبم باشند؟

- اِاا... ماندانا جان تويي عزيزم! آخ شرمنده... صبح اينقدر عجله داشتم كه فراموش كردم بهت بگم... چيزي شده؟

- ديگه چي مي خواستي بشه! فكر كردي من بچه م! تو... 

حرفي كه مي خواستم بزنم با درك حضور مهراب خان! فراموشم شد... 

گوشي رو قطع كردم و دادم دستش... 

- خب... چي شد؟

- هيچي.

- نگفت كه نمي تونه بياد دنبالتون؟

- يعني چي؟

- همراه من بياين من مي رسونمتون... 

- چرا؟

لبخند زد:

- گفتم كه نمي تونند بيان دنبالتون... 

- آخه... 

با آرامش گفت:

- هنوزم شك دارين؟

- نه!

- پس سوار شين لطفاً... 

خيلي آروم و مؤدبانه در سمت راست راننده رو باز كرد... من هم به ناچار نشستم!... براي بستن در كمي مكث كرد... رفت همون جايي كه قبلاً بوديم و با كيفم برگشت...! خوبه حداقل حواسش هست وگرنه من كه كلاً از ماجرا پرتم!!

****

احساس عذاب وجدان داشتم... كاش اين قدر بد صحبت نمي كردم!... صدامو صاف كردم... با شرمندگي گفتم:

- من بابت برخوردم واقعاً عذر مي خوام... يه كم عصبي بودم قبلش... در هر حال ببخشيد... 

تو دلم گفتم... فقط يه كم عصبي بودي؟... آخي!... الهي بميرم واسه ي خودم!... 

نيم نگاهي به چهره ي مظلومم انداخت... با آرامش گفت:

- خواهش مي كنم خانوم... اين چه حرفيه؟... برخورد شما كاملا طبيعي بود... 

يه كم مكث كرد... 

- مسيرو درست مي رم؟

به اطراف نگاهي انداختم گفتم:

- بله درسته... انتهاي خيابون كه رسيدين بپيچين سمت چپ... 

خونه ي مهرادو خيلي خوب بلد بودم... آهي كشيدم... اونم متوجه شد... يه نگاه كوچولو بهم انداخت... نگاهمو به رو به روم دوختم... ياد اون شب باروني و سرد كه تنهايي، بدون همراه، بدون پناه... خودمو به خونه ي مهراد رسوندم... همش با خودم اين ترس رو داشتم، نكنه نباشه؟ نكنه رفته باشه؟ ولي نمي دونم از شانسم بود!... يا لطف خدا!... با اولين زنگ... آيفونو جواب داد!... 

- خب حالا كجا برم؟

هول شدم... آب دهنمو به سختي قورت دادم... تند و شتاب زده گفتم:

- خونه ي مهراد تو كوچه ي فرهان هست... فرهان شانزده.

- چه جالب!... ما فرهان بيست و پنجيم... 

- راستي شما چه طور منو شناختين؟

- مهراد خان گفتند... خيلي راحت مي شناسي!... چون با همه فرق داره!... 

متعجب زده زل زدم تو چشماش... 

- يعني اين قدر تابلو ام!!... 

با صورت پر خنده اي گفت:

- نه... من كي همچين حرفي زدم؟... آقا مهراد از لحاظ سادگي و متانت شما گفتند... 

خدا بگم مهرادو چي كار كنه؟... معلوم نيس ديگه چيا بهش گفته؟... فكرمو به زبون آوردم... 

- ديگه چي گفتند؟

- ديگه... اينكه شما ترم دوميد و با من هم رشته ايد... همين!

- يعني شما هم ترم دوميد... آخه... 

با شرمندگي حرفمو قطع كردم... دختر چقدر تو پررويي!

- ادامه بدين... چرا ناتموم گذاشتين؟... 

- هيچي! حرف خاصي نبود... 

- درست فكر كردين... منم به خاطر يه سري گرفتاري ها نتونستم ادامه بدم... برنامه ي سربازي... البته من درسمو تو يك رشته ي ديگه تموم كردم... رشته ي داروسازي رو به خاطر علاقه م انتخاب كردم... 

- مجبور نيستين برام توضيح بدين!... قصد كنجكاوي نداشتم!... 

- خواهش مي كنم خانوم... بالاخره دو نفر كه قراره به مدت چند ترم با هم رفت و آمد داشته باشند... بايد با هم بيشتر آشنا بشن... 

يعني چي؟؟... 

- يعني اينكه قراره هر روز من مزاحم شما باشم!!... 

با لحن كلافه و تلخي ادامه دادم:

- من به مهراد گفته بودم علاقه اي به ادامه تحصيل ندارم!... اون كه وقت نداشت چرا بي خودي رفت دنبال كاراي دانشگام؟... 

ماشينو متوقف كرد... يعني رسيديم... سرمو گرفتم بالا... آره نزديك خونه ايم... 

دستگيره ي در رو گرفتم و بدون نگاه كردن بهش... 

- خيلي ممنون زحمت كشيدين... ديگه لازم نيس خودتونو به زحمت بندازين... چون منصرف شدم... 

همين كه خواستم دستگيره رو فشار بدم... قفل اتوماتيك به صدا دراومد... 

با عجز به سمتش نگاه كردم... 

- اولاً! شما مزاحم نيستين... گفتم كه خونه هامون به هم نزديكه... ثانياً! آقا مهراد به خاطر اينكه شما مخالف بودين از من خواستند كه با شما برم و بيام... و ثالثاً! من فردا راس ساعت هفت و چهل و پنج دقيقه جلوي منزل منتظرتونم!... در ضمن فكر نمي كنم هنوز رسيده باشيم!... منزلتون پلاك چنده؟

بدون فكر و ناخودآگاه گفتم:

- سي و دو!

يك دقيقه ي بعد رو به روي خونه نگه داشت... 

- چرا مهراد گفته من مخالفم؟

- شما رضايت مي دادين كه آقا مهراد از بيمارستان كه مسيرش از دانشگاه خيلي دوره و پر ترافيك... هر روز بياد دنبالتون؟

- نه!

خنديد... 

- پس حرفي باقي نمي مونه!... فردا رأس ساعت حاضر باشين!

- اما من ديگه نمي خوام... منصرف شدم... 

- چرا؟ دلتون مياد... رشته ي به اين خوبي... تو بهترين دانشگاه تهران... خيليا آرزوشو دارند!... اصلاً به غير از اينا... زحمتاي آقا مهرادو مي خواين هدر بدين؟... 

سكوت كردم... 

- فردا منتظرتونم... 

زير لب گفتم:

- ممنون!

با آرامش گفت:

- خواهش مي كنم.

پياده شدم... درو آروم بستم... 

- چرا ايستاديد؟... چيزي شده؟

- نه!

سريع در خونه رو باز كردم... داخل شدم... قبل از اينكه ببندم... بوق زد... دستشو تكون داد و رفت... 

****

با حرص لباسامو عوض كردم... به مهراد خيالي كلي غر زدم.! ساعت داره چهار مي شه! ولي هنوز نيومده!... تعجب كردم! مهراد هيچ وقت دير نمي اومد... ساعت دو و نيم هر روز خونه س.

بعد از شستن دست و صورتم... قهوه جوشو روشن كردم... به لطف مهراد و البته مجرد بودنش! تمام وسايلاش الكترونيكيه... حتي براي خشك كردن دست هم به جاي حوله!... يه سيستم بخار خشك كن داره!!

ولي من هيچ وقت ظرف كثيف يا ليوان كثيف تو آشپزخونه ش نديدم... وقتي چاي يا قهوه هم درست مي كنه... چاي ساز يا قهوه جوش رو براي سري بعد آماده مي ذاره... فقط كافيه روشنش كني!... 

قهوه رو حاضر كردم و ريختم داخل فنجون... روي يكي از صندلي هاي پشت اپن نشستم. هنوز لب به فنجون نزده بودم كه صداي كليد انداختن داخل قفل در رو شنيدم... پشت چشمي واسه ي خودم نازك كردم! و بي توجه با دستم روی اپن ضرب گرفتم... 

- سلام بر خانوم داروساز... 

كوتاه و آروم گفتم:

- سلام.

- دستت درد نكنه... دلم خيلي قهوه مي خواد!... 

و با پر رويي فنجونو برداشت و سر كشيد... 

- از كجا مي دونستي من قهوه ي تلخ مي خورم؟

صندليمو كشيدم عقب و رفتم يه فنجون ديگه ريختم واسه خودم... اين دفعه روي صندلي ميز وسط آشپزخونه پشت به مهراد نشستم... 

با اين كه اكثراً تلخ دوست دارم! ولي عمداً شيرين كردم!... بعد مكثي نوشيدم... 

اومد نشست صندلي رو به روم و بي حرف زل زد به صورتم... 

كلافه از سنگيني نگاهش سرمو آوردم بالا... 

- چيه؟

- اينو بايد به خودت بگي!

- من چيزيم نيست... فقط... گرسنمه!

بهانه ي دروغكي آوردم! لبخند زد... 

- يعني باور كنم اين اخم و سكوت واسه ي ناهار نخوردنه؟!

- مي خواي باور كن! مي خواي باور نكن... اصلاً مهم نيست! خودم مي رم سفارش مي دم... 

- نه... باور كردم... ولي الان هيچ رستوراني ديگه سفارش قبول نمي كنه! مگه واسه شام!

- اين يعني من ناهار درست كنم؟

- نه خودم درست مي كنم... مي ترسم از عصبانيت زهر بريزي تو غذات!

و خنده ي شيطنت باري تحويلم داد... عصباني از جا بلند شدم... 

- مهراد خان من ديگه دانشگاه نمي رم!

- بسم الله!... باز شروع شد... آخه چرا؟

- چرا؟... يعني واقعاً نمي دوني؟... خوشم نمياد واسم مراقب بذاري... انگار خودم عرضه ندارم... آها!... حالا فهميدم!... نكنه بهم اعتماد نداري!!... مي ترسي پسراي دانشگاه رو از راه منحرف كنم!!... يا كه هر روز برم با يكي دوست بشم!... اصلا مي دوني چيه؟... به تو ربطي نداره با كي مي رم!... كجا مي رم!... حتي اگه شبم نيام به تو مربوط... 

- خفه شو!... اين چرت و پرتا چيه به هم مي بافي؟... واسه خاطر خودت از مهراب خواستم همراهت باشه... مگه نگفتي مي ترسم از خونه برم بيرون؟!... مگه از اون تلفن نترسيدي؟!... براي امنيت خودت... براي اين كه ترست بريزه... ازش خواستم... 

با دلخوري روشو برگردوند طرف ديگه... 

- حالا اينه مزد دستم؟!

ساكت شدم... در كمتر از یه ثانيه كيفشو از رو اپن برداشت... با قدم هاي عصبي و بلند وارد اتاقش شد و درو محكم بست!

تو دلم گفتم... الهي بميري كه زبونت مثل مار نيش مي زنه!... واي خدا چه حرفاي زشتي زدم؟... يه سيلي حقم بود!... حالا كه اون بهم اعتماد داره و ديگه در مورد الياس حرف نامربوطي نمي زنه... من دارم بهش تهمت مي زنم؟... چقدر نمك نشناسم من!... 

يه فكر بكر تو ذهنم درخشيد... سريع دست به كار شدم... آشپزيم خوب نيست ولي يه املت يا مرغ سوخاري كه ديگه كاري نداره!

تقريبا يك و نيم ساعت بعد غذام حاضر شد... هم املت... هم مرغ... 

با مخلفات چيدم تو سيني و رفتم سمت اتاقش... به زحمت دستمو از زير سيني آزاد كردم و چند ضربه به در اتاقش زدم... جواب نداد... 

- مهراد جان دستم سنگينه لطفاً درو باز كن!

چه رويي دارم من!

بازم جواب نداد... 

- باز نمي كني!... غذا سرد مي شه ها!... 

- ... 

- باشه! پس منم نمي خورم!

سيني رو با سر و صدا گذاشتم رو ميز... كه باعث شد نمكدون بيفته رو زمين... صداي برخوردش با كف پاركت چندان بلند نبود... ولي!... 

- چي شد؟!

- نمكدون افتاد شكست... ترسوندمت؟... ببخشيد!

لبش به خنده باز شد... 

- باشه بخشيدم... حالا بيا ناهار بخوريم... ببينم دست پختت در چه حاله!... 

- زياد تعريفي نيست... 

يه تيكه از مرغو برداشت... 

- خيلي هم عاليه... دستت درد نكنه... 

- نوش جان!

- فداي تو...!

****

فصل هشتم: 

تسليم

گاهي وقتا... همه چي دست به دست هم مي ده تا تو تسليم تقدير بشي!

روز بعد و روزهاي بعد از آن من با مهراب همراه شدم... هر روز صبح نزديك ساعت هشت مياد دنبالم و بعد از تموم شدن كلاس بدون تاخير و بدون اينكه حتي لحظه اي منو منتظر بذاره خيلي مؤدبانه و محترمانه راهي خونه هامون مي شيم... يه هفته ي اول شور و شوقي واسه ي كلاس و درس نداشتم... اما بعد از اون با دلگرمي و همراهي مهراب كم كم اشتياقم به درس برگشت... خيلي از اين اخلاقش خوشم مياد... هيچ وقت ازم نمي پرسه... چرا بین درست تاخير افتاده ؟... چرا علاقه نداري؟... چرا با يه پسر جوون تنها زندگي مي كني؟... خيلي آروم و مهربونه... احساسم روز به روز باهاش نزديك تر، ملموس تر، راحت تر، حتي صميمي تر، يه روز ازم خواست... مهراب صداش بزنم... منم بدون چون و چرا قبول كردم... براي خودمم عجيبه چه طور اين قدر بهش اعتماد پيدا كردم... همون لحظه اي كه ازم خواست مهراب صداش بزنم... گفتم: «باشه مهراب!... » چشماش گرد شد... گفت: «فكر نمي كردم اين قدر سريع قبول كني... ماندانا... خوشحالم كه بهم اعتماد كردي!... »

با خودم فكر كردم... چون هيچ وقت حد و مرز رو نشكستي!

****

كيف و كلاسورمو بر مي دارم و از كلاس خارج مي شم... يه قرار ننوشته... كه اول مهراب مي ره بيرون و منم بعد از اون از كلاس خارج مي شم... 

كلاه پالتومو مي كشم رو سرم... اواخر بهمنه... خيابونا سفيد از برف و يخ زده... آروم آروم به ماشين رسيدم... ولي در كمال تعجب... مهراب نبود... نگاهي به دور و بر انداختم... نبود... دستامو تو جيبم فرو كردم... سرمو فرو كردم تو يقه م... 

ده دقيقه اي گذشت... دلم نمي خواست به گوشيش زنگ بزنم... حتماً كاري پيش اومده براش... 

- ماندانا! واقعاً عذر مي خوام... باور كن گير كردم... يكي از دوستاي قديميمو ديدم... 

سرمو آوردم بالا لبخند زدم... 

- اشكال نداره... تازه اومدم... 

- آره كاملا از قرمز شدن صورتت مشخصه كه چقدر منتظر موندي!... 

- خيلی خوب حالا... فضول!

دزدگيرو زد و طبق معمول هميشه درو برام باز نگه داشت... سوار شدم.

- اينم بخاري... الان گرم مي شي... 

يه نفر از بيرون صداش زد... 

- آخ آخ... شرمنده ماندانا جان... الان برمي گردم... 

- باشه برو... 

ماشينو كشيد گوشه ي سمت چپ خيابون و پياده شد... 

خوب شد ماشينو روشن گذاشت وگرنه يخ مي زدم... يه چند دقيقه اي گذشت كه يكي زد به شيشه... سرمو با تعجب آوردم بالا... يه پسر جوون بود... شيشه رو دادم پايين... 

- بله.

- عذر مي خوام... اون آقا با شما كار داره... 

و به اون سمت خيابون اشاره كرد... 

- ممنون... 

- خواهش مي كنم... 

رفت... 

به اون طرف خيابون نگاه كردم يه مرد مسن با موهاي جو گندمي ايستاده بود متعجب شدم يعني كيه؟ ترديد و دودلي باعث شد كمي با تأخير از ماشين پياده شم... 

دستگيره درو كشيدم... همزمان با من مهراب هم به سمت ماشين مي اومد... هنوز به طور كامل از ماشين خارج نشده بودم كه صداي فرياد: "ماندانا مراقب باش... " مهراب ميخكوبم كرد... با ترس برگشتم سوار بشم... كه لحظه ي آخر يه موتوري با سرعت به در ماشين زد... در با فشار بسته شد... پرت شدم رو صندلي... دست راستم از مچ تقريباً تا خورده بود... درد بدي پيچيد تو دستم... نمي تونستم تكونش بدم... 

در سمت من با شدت باز شد.

با ترس چشمامو باز كردم... 

- نترس... منم... خوبي؟

نفس راحتي كشيدم كه اشكم دراومد... 

- جاييت درد مي كنه؟

- نه... خوبم... 

- پس... چرا... 

- هيچي... خيلي ترسيدم... 

- مي توني بشيني؟

سرمو تكون دادم.

بازومو گرفت... دردم اومد... 

- آخ!

هول شد... 

- چي شد؟... ببخشيد... 

دستشو دورم حلقه كرد و آروم به پشتي صندلي تكيه م داد... 

خودشم سريع نشست و حركت كرد... 

- بايد ببرمت بيمارستان... 

- نه لازم نيست... اگه بدتر شدم مهراد هست كمكم مي كنه.

- ممكنه مهراد دير بياد... مي خواي تا اون موقع درد بكشي؟

چيزي نگفتم... 

رفتيم بيمارستان... متأسفانه استخوون مچ دستم شكسته بود... دكتر ارتوپد دستمو از وسط ساعد تا سر انگشت گچ كرد... 

اومديم بيرون... دوباره سوار ماشين شديم... 

- چي شد كه از ماشين پياده شدي؟

جريانو براش تعريف كردم... 

- يعني چي؟ كي بوده؟

- نمي دونم... 

درد دستم و خستگي باعث ضعفم شد... 

چشمامو رو هم گذاشتم و تكيه دادم به صندلي... 

ماشينو متوقف كرد و بي حرف پياده شد... 

لحظه ي آخر چشمامو باز كردم با عجز گفتم:

- تو رو خدا زود برگرد!... 

لبخند آرومي زد... 

- چشم... دو دقيقه ديگه اينجام... 

به دو دقيقه نكشيد سريع برگشت... با يه نايلون... 

- بيا اين آبميوه رو بخور... ضعف كردي... 

تشكر كردم... سريع ازش گرفتم... 

- شرمنده... فراموش كردم زودتر بگيرم... 

- تو بايد ببخشي... ماشينت داغون شد... 

- فداي سرت... 

با خشم و كينه ادامه داد:

- مگه دستم بهش نرسه... 

چيزي نگفتم... 

بعد از چند دقيقه رو به روي خونه نگه داشت... 

دستمو نتونستم تكون بدم... متوجه شد... سريع اومد درو باز كرد... كيف و كلاسورمو دستش گرفت... پياده شدم... 

همين كه ايستادم سرم گيج شد تكيه كردم به ماشين... 

- كليدت كجاست؟

از تو جيبم درآوردم... كليدو دادم دستش... در خونه رو باز كرد... با هم رفتيم داخل... مي خواستم تشكر كنم که گفت:

- بشين... 

و گوشيشو درآورد شماره گرفت... 

- سلام مهراد جان... شما چه ساعتي بر مي گردين؟

- ... 

- نه چيزي نشده... باور كنيد حالش خوبه

- ... 

- اشكال نداره تا برگردين پيشش بمونم؟

- ... 

- باشه... پس مي بينمتون... 

- حالم خوبه... چرا خودتو اذيت مي كني؟... 

- هيــــس... شما فقط استراحت كن!

بلند شدم... 

- كجا؟

- خب ميرم اتاقم استراحت كنم ديگه!

خنديد... 

- كمكت مي كنم بيا بريم... 

- از كار و زندگيت مي افتي آخه!

- مهراد گفت تا يك ساعت ديگه مي رسه... تو نگران نباش... 

- باشه... بازم ممنون.

- خواهش مي كنم... 

رفتم داخل اتاقم و درو آروم بستم... 

لحظه ي آخر لبخند مهربوني زد... 

- كاري داشتي صدام بزن... 

- مرسي... 

****

با احساس صداي صحبت دو نفر چشمامو باز كردم... عجب خواب راحتي بود... تا حالا تو عمرم اينقدر راحت نخوابيده بودم! همين كه سرمو گذاشتم رو بالش... رفتم اون دنيا!

واي ساعت هفت و نيمه!! مگه قرار نشد مهراد يك ساعت بعد بياد؟ بيچاره مهراب! كلي وقتش گرفته شد!

پشت در اتاق كه رسيدم صداها واضح تر شد... 

مهراد:

- خيلي زحمتت شد... واقعاً شرمنده تم... نمي دونم ماشينم چه مرگش شده بود؟ هي تند تند خاموش مي شد! با يه مكافاتي خودمو رسوندم... 

مهراب:

- نه بابا... مسئله اي نيست... بالاخره بايد به دوست كمك كرد ديگه... در غير اين صورت دوستي به چه درد مي خوره؟... خب من ديگه برم... 

مهراد:

- خواهش مي كنم شام بمون... اين طوري خيلي بده!

خنده م گرفت... مثل خانوماي ايروني تعارف تيكه پاره مي كنه!!

مهراب:

- نه ديگه بايد برم... يه چند جا كار دارم... ممنون.

مهراد:

- باشه هر طور راحتي.

در اتاقو باز كردم... 

توجهشون به من جلب شد... 

- سلام!

هر دو همزمان پاسخ دادند... 

مهراد:

- خوبي؟

- آره... خيلي بهترم... صداتونو شنيدم اومدم دوباره تشكر كنم.

مهراب:

- خواهش مي كنم... دستت درد نمي كنه ديگه؟

- نه زياد!

- چون دكترت مسكن نوشته... هر موقع دردش شديدتر شد حتماً استفاده كن!

- باشه... ممنون.

- فعلاً با اجازه تون... خداحافظ... يكشنبه اگه حالت خوب بود ميام دنبالت.

مهراد:

- قربون مرامت! باشه خبر مي ديم.

مهراد براي بدرقه رفت بيرون... منم رفتم دست و صورتمو بشورم.

****

به محض اينكه وارد سالن شد با بي قراري اومد پيشم نشست... 

- ببينمت!... خوبي واقعاً؟... نمي دوني وقتي مهراب تماس گرفت چه حالي شدم؟... از يه طرف مي خواستم زودتر برسم!... از يه طرف ماشينم خراب مي شد!... نزديك بود كم بيارم مثل دخترها هاي هاي گريه كنم!... 

لبخندي روي لبم شكوفه زد... 

- بميرم برات كه اينقدر امروز عذابت دادم!... هر دو تونو حسابي از كار و زندگي انداختم!

- اولاً... خدا نكنه!... در ثاني... كار و زندگي من... تويي!... 

يه چند لحظه اي به سكوت گذشت... انگار مي خواست چيزي بگه اما ترديد داشت... اينو از نفس كشيدن هاي عميقش فهميدم... 

- ماندانا؟!

- بله... چيزي مي خواي بگي؟... 

- اوووم... راستش آره... خيلي وقته مي خوام باهات حرف مهمي بزنم... اما هر دفعه... پوووف... اصلاً بذار يه ماجرايي رو برات تعريف كنم... يا... يه قصه!

- بگو مي شنوم... 

- راستش... من از وقتي كه با كلمه ي عشق آشنا شدم... فقط يه تصوير تو ذهنم مي اومد... تصوير شادي تو... خنده ي تو... اينكه چي كاركنم تا هميشه بخندي؟... شاد باشي... كم كم فهميدم... من يك روز بدون خنده ي تو نمي تونم!... اگه يه روز نمي ديدمت انگار يه چيزي كم داشتم!... آروم آروم معني عشقو فهميدم!... دوست داشتن از ته ته دلت... اينكه به خاطر عشقت از خودتم بايد بگذري... اينكه هر چي اون بخواد... هر چي اون احساس كنه خوبه... توام بايد قبول كني... من از هفده، هجده سالگي به عشقم نسبت به تو مطمئن بودم... مي دونستم احساسم عشقه! نه هوس!... ولي تو هنوز كوچيك بودي... همش ده سالت بود!... شايد خندت بگيره!... اما حقيقتِ محضه... بايد صبر مي كردم بزرگ شي... با قبوليت تو دانشگاه... هشدار اوليه تو ذهنم زده شد!... بيست و پنج سالم بود... دانشجو بودم... همزمان يه جايي مشغول به كار بودم... تصميممو گرفتم... مي دونستم پدرت سختگيره... مي دونستم دوست داره اول به خودش پيشنهاد بدي... بعد اون به تو منتقل مي كنه... منم با تمام احساسم... با تمام وجودم... دلم مي خواست اولين نفر... تو باشي... اما پا گذاشتم رو خواسته م و تو رو از پدرت خواستم... ولي متأسفانه! يكي زودتر از من... تو رو دزديده بود!!... ازدواجت زودتر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم!... نتونستم خودمو جمع و جور كنم!... شكستم!!... باورم نمي شد... عشق هجده ساله ي من تموم شد... عشقي كه ده دوازده سال براش صبر كردم تا بزرگ بشه... تازه هجده سالت شده بود!... هنوز كوچيك بودي!... اما بردنت... دزديدنت!... با اينكه از پدرت جواب منفي شنيدم... اما قانع نشدم... دو سه بار اومدم دانشگاهت... ولي با پدرت برمي گشتي... نمي تونستم باهات صحبت كنم... اينقدر دست رو دست گذاشتم تا فهميدم رفتي كانادا!!... از حال و روز اون روزا نگم بهتره... ولي يه چيزي برام عجيب بود!... عشقم تبديل به نفرت نشد! من روز به روز... عاشق تر و دلتنگ تر مي شدم... تنها همدم اون روزا و شبام... فقط يه عكس بود... يه عكس از تو... وقتي غرق خنده اي... تو ده سالگيت... هيچ وقت ازت دلگير نشدم... چون همش عكست پيشم بود... تا مي خواستم چيزي بهت بگم... لباي خندونت... چشماي پر مهر و پر خندت... آرومم مي كرد... با خودم مي گفتم... آخه اين چشما مي تونن دروغ بگن؟... مي تونن بدجنس باشن؟... 

سرشو آورد بالا... با چشماي لبريز از صداقت... زلالي و پاكي... زل زد تو چشمام... 

- مي شه يه روز تو مال من بشي؟!!... مي تونم اميدوار باشم؟!

 در مقابل اين همه احساس... اين همه عشق... احساس حقارت مي كردم!

- با من ازدواج مي كني؟؟... فقط يك كلمه!... آره يا نه!

كاش زودتر مي اومدي! كاش قبل از اينكه برم! چرا الان؟

مي دونستم دلشو مي شكنم... اما راهي به جز اين ندارم... 

- نه!!

- نه!!... آخه چرا؟... 

- خودت گفتي يك كلمه... 

- بازيت گرفته!!... يعني تو هيچ احساسي به من نداري؟... نگو نه كه باورم نمي شه!... 

- چرا مهراد... فكر كردي من قلب ندارم؟... بي احساسم؟... از سنگم؟... منم دوستت دارم!... از همه ي آدمايي كه دوستت دارند... بيشتر... ولي... نمي شه... نمي تونم تو رو به عنوان همسرم قبول كنم... نه اينكه ايراد از تو باشه!... نه! مشكل از منه!... من هميشه تو رو مثل يه دوست مي بينم... يه دوست مهربون، فداكار، خوش قلب، پاك، مطمئن... باور كن مهراد الان نمي شه... دير شده... من همه ي فرصتامو از دست دادم... ولي اينو باور كن... من دوستت دارم!

- مشكل تو فقط اينه كه منو مثل يه دوست مي بيني؟... مي تونم صبر كنم... مي تو... 

- نه! نه! مشكل من بزرگه! نخواه كه بگم... چون نمي تونم!... 

از سر ناچاري و درماندگي صورتم از اشك خيس شد... 

- گريه نكن... خواهش مي كنم... باشه... هر چي تو بخواي... هر چي تو بگي... فقط... فقط پيشم بمون... نرو!!

- ازم دلگير نباش... من دوستت دارم... بي احساس نيستم... 

بازم اين درد لعنتي... 

- آخ!

- چي شد؟... خودتو ناراحت نكن... من هيچ وقت ازت دلگير نمي شم... مگه مي تونم؟... نه... هنوزم دوستت دارم... تو رو خدا به خودت فشار نيار... 

- چيزي نيست. خوبم... قرصمو بخورم خوب مي شم... 

- لعنت به فرهاد كه باعث و باني اين حال و روز تو شد!!... 

قرص قلبمو برام آورد... خوردم... چند دقيقه ي بعد بهتر شدم... 

- فقط يه چيزي... نگران نباش... اگه حتي تا هميشه هم پيشم بموني... هيچ وقت مجبورت نمي كنم تا باهام ازدواج كني!... حتي مي توني به قلبت اجازه بدي تا عشقو تجربه كنه!!... فقط از من نخواه قلبمو به غير از تو بدم!... بعد تو هيچ كس نمي تونه وارد قلب من بشه... چون... عشق من بزرگه!... همه ي قلبمو گرفته!!... 

****

چه سخته؟... گم بشي و ندوني... 

بي راهه ي نرفته... مسير پيش روته!!

اين يه بيت شعر... شده وصف حال من و مهراد!... واقعاً چه سخته؟... بعضي از ندونم كاري ها... بعضي رفتارها فقط براي مال اندوزي بيشتر، حرص و طمع زياد و خيلي رفتارهاي غلط ديگه... باعث رفتن تو بي راهه ها مي شه... طوري كه حتي مسير رو به روتو ديگه نمي توني ببيني... عمر آدما مگه چقدره كه نصف بيشترش رو تو مسير هاي غلط بگذرونند؟... پدرم منو تو مسيري هُل داد كه ديگه بازگشتي در اون وجود نداره!... مسير يك طرفه!... آخرشم بن بست!

سرنوشت من با تنهايي عجين شده... 

****

فصل نهم: 

بستني سوخته

- ماندانا حاضري؟ مهراب اومده دنبالت... 

- آره اومدم... 

به پايين پله ها كه رسيدم نگاه نگرانش بدرقه ي راهم بود... 

- مواظب خودت باش... يعني مواظب خودتون باشين... رسيدين حتماً خبر بده... وقتي هم خواستين برگردين بهم اطلاع بده... 

- چشم! خواهش مي كنم دلواپس نباش!... 

- چشمت بي بلا... برو ديگه... خوب نيست زياد منتظرش بذاري!... 

- خداحافظ... 

- به سلامت... 

با گذشت ده روز از اون حادثه... هنوزم مهراد نگرانه!... نگران تر از هميشه!... 

اوايل اسفند ماهيم... 

نفس هاي كش دار و عميقم حال و هواي بهار رو به مشامم مي رسونه... هوا با اينكه سرده ولي بوي بهارو حس مي كنم... دلم لك زده واسه عيد نوروز ايراني ها!... پنج سال دوري... هفت سين... عيدي... ديد و بازديد... يعني مي تونم يه بار ديگه خونواده مو ببينم؟... پدرم... مادرم... يلدا... واي ني ني كوچولوش!... اشك ديدمو تار مي كنه... يعني مي شه؟... نفس منقطعي مي كشم... قطره اشك سركشم رو گونه م لغزان مي شه... خدا!!... دلم تنگه!... به وسعت اين پنج سال!... 

با لمس حضور مهراب... اشكمو مي سپرم به سر انگشت دستم... 

- سلام صبح بخير... 

- سلام از بنده س!... چشمات چرا قرمزه؟

واي چه قدر تيز بينه!... مثل خودم!

- مالِ سرماست!

- باشه... باور كردم!... بشين كه ديره... 

نشستم... 

- مهراب؟

آهنگين گفت:

- بله!

- براي مهراد دلواپسم!... خيلي نگرانه!... 

- خب بايد بهش حق بدي... در قبال تو مسئوله... 

- نه... كي گفته؟! من با مسئوليت خودم برگشتم پيش مهراد... 

واي گند زدم! الان مي پرسه از كجا برگشتي؟!!

- حرفت درست نيست... اونم براي خودش اصولي داره... نمي تونه بي تفاوت باشه... دو تا آدم غريبه هم كه مي بودين... بازم هر دو در مقابل هم مسئولين... مصداق همون شعر معروف... بني آدم اعضاي يكديگرند... 

حدسم اشتباه بود!... ولي صد در صد با حرفاش موافقم... 

ديگه چيزي نگفتم... 

****

سوار ماشین بودیم از کلاس بر می گشتیم. در گوشه گوشه ی خیابان دختر پسرایی رو می دیدم که با وجود هوای سرد باز هم از لذت خوردن بستنی نمی گذشتند و آنقدر شاد و سرزنده سر به سر هم می گذاشتند که منم ناخودآگاه هوس کردم!

چشمم به یک بستنی فروشی سنتی افتاد که خلوت تر از بقیه بود... در حالی که قبل از بیان خواسته ام به مهراب صورتم از شرمندگی سرخ شده بود رو به مهراب کردم... 

- مهراب!

نیم نگاهی کرد... 

- چی شده که صورتت سرخه؟

خنده ی آرومی کردم.

- می شه نگه داری؟!

- جانم؟!! برای چی؟

- تو نگه دار... میگم چرا!

- بفرما... 

- من دلم بستنی می خواد!

- چی!! بستنی! تو هوای سرد! تو حالت خوبه؟

- نخند دیگه! مگه چیه؟ نگاه کن همه دارند بستنی می خورند!

با همون صدای پر خنده گفت:

- الهی! تو رو خدا خودتو تو آینه نگا کن! شدی شکل این بچه های ناناز!... 

و بلندتر خندید...!

پشت چشمی نازک کردم و نگاهمو به سمت خیابون معطوف کردم... 

- آخی! قهر کردی؟ غصه نخور الان می رم برات قاقالی لی می خرم!

اینا رو با خنده و شیطنت می گفت... 

چیزی نگفتم... 

- ماندانا واقعاً قهری؟ وای خدای من تو چه قدر بامزه ای؟

- هرهر رو آب بخندی! بسه دیگه! هیچی نمی گم پر رو شده!

حالا خودمم از خنده مرده بودم! ولی... 

- چشم نمی خندم... ولی جان من خنده دار نیست!

چشم غره ای بهش رفتم که با دیدن چشمای سرخ از خنده ش... صدای خنده م تو ماشین منفجر شد... 

- ای جان بالاخره خندیدی!

- حالا می خری یا نه!

- باشه الان می رم تو که منو کشتی!

- می شه منم بیام؟ می خوام ببینم کدومش بهتره؟

گوشه ی لبش بالا رفت ولی خودشو کنترل کرد... 

- باشه بیا!

با اشتیاق از ماشین پیاده شدم... تا لحظه ی آخر مهراب دستم می انداخت!

یه بستنی به قول مهراب پر ملات! گرفتیم و از کافه خارج شدیم... به پیشنهاد من یه دونه ام واسه ی مهراد گرفتیم... 

آروم آروم از پیاده رو به سمت ماشین می رفتیم... کافه از ماشین فاصله ش زیاد بود... خیابون دو لاینه بود یعنی بینش بولوار بود... ماشین و کافه سمت راست بولوار بود... مهراب سمت چپم قرار داشت... همون طور قدم زنون بستنی هم می خوردیم... مهراب که از خنده مرده بود!... منم حرص می خوردم... 

- می گم اگه مهراد بفهمه! پوست از سرم جدا می کنه... آخه مثلاً تو دست من امانتی... پس فردا اگه سرما بخوری من چه خاکی تو سرم بریزم؟... پالتو هم که یادت رفته بپوشی؟

صداش از زور خنده می لرزید!

- نه هیچ طورم نمی شه... تو نگران نباش!... اگه گذاشتی این بستنی از گلوم بره پایین... 

- ای جانم! باشه دیگه چیزی نمی گم... 

ولی بازم خندید!

می خواستم با دست راستم بزنم تو سرش... که دیدم ای دل غافل... دستم هنوز مجروحه!!

با دلخوری گفتم:

- کی من از این گچ دستم راحت می شم؟

- برای تو که بد نشد... راحت سر کلاس می شینی... اون وقت من بدبخت باید واسه ی خانوم جزوه بنویسم!

- وظیفه ته!!

می خواست جوابمو بده که صدای یه نفر از پشت سرمون ما رو متوجه خودش کرد... یه مرد بود... 

- عذر می خوام... 

مهراب سرشو به پشت چرخوند... 

- بله؟... 

- خانوم بهارلو ایشونن؟

- شما؟

بدون اینکه منتظر جوابش باشم با کنجکاوی برگشتم... ولی هنوز کامل چهره شو ندیدم که مهراب منو محکم به سینه ش چسبوند... و به دیوار پشت سرم تکیه م داد... ضربان قلبشو حس می کردم... نمی دونستم چی شده بود؟... دستم در اثر فشار بازوهای مهراب درد می کرد... صدام در نمی اومد... این اتفاقات در صدم ثانیه افتاد... یه لحظه حس کردم بازوی چپم خیس شد و بعد به سوزش افتاد... صدای داد و فریاد اطرافم رو می شنیدم... اما نمی دونستم چرا؟... 

بالاخره منو از خودش جدا کرد... 

- خوبی؟ احساس سوزش نداری؟

- آره خوبم... فقط بازوم... 

نذاشت حرفمو تموم کنم... بازوی راستمو با اضطراب گرفت... 

- آخ دستم!... بازوی چپم می سوزه... این قسمت... 

هول شد... بستنی توی دستمو که بیشترش روی لباسش ریخته بود گرفت و ریخت رو بازوم... 

دو تا پسر نفس زنان اومدند پیشمون... 

- نتونستیم بگیریمشون... با ماشین بودند... شما خوبین؟

مهراب:

- ممنون از لطفتون... بله خوبیم... 

- کتتون خراب شده... 

منو آروم رها کرد... کتشو درآورد... 

از چیزی که دیدم حیرت زده شدم... تمام قسمت رویی کت پاره بود!... انگار آتیش گرفته باشه!

- چی شده؟ چرا این جوریه؟

یکی از پسرا... 

- اثر اسیده... حالا خوبه به بدنتون نرسیده... 

- اسیـــــد؟؟

مهراب رو به پسرها کرد و گفت:

- خیلی ممنون شما می تونید برید... 

- خواهش می کنم باشه پس خداحافظ.

- خداحافظ.

پسرها رفتند و از دیدرسمون خارج شدند... به کمک مهراب آروم از زمین بلند شدم... بدون هیچ حرفی در آغوشم کشید... نفس های عمیق و لرزونش کنار گوشم منو به آرامش دعوت می کرد... کم کم احساس بدی پیدا کردم... صورتم ملتهب شد... دستامو آروم آوردم بالا و گذاشتم رو بازوهاش... یه کوچولو فشار دادم... به خودش اومد... خیلی آروم و مهربون ازم فاصله گرفت... بدون اینکه چیزی ازش بپرسم خودش برام توضیح داد... 

- ببخش دست خودم نبود... اگه اتفاقی واسه ی تو می افتاد... من... من... دق می کردم... خدا رو شکر سالمی!

سر به زیر و شرمنده پرسیدم:

- اون پسره گفت اسید! منظورش چی بود؟ من که پاک گیج شدم؟

نفسی آه مانند کشید... نگاهشو به بازوم انداخت.

- بازوت خوبه؟

- آره خوبه فقط یه کم می سوزه

- خوبه حداقل مانتوت چرمه!... وگرنه ممکن بود... 

حرفشو ادامه نداد خم شد کتشو از رو زمین برداشت... دستشو آروم دور شونه هام حلقه کرد... به سمت ماشین راه افتادیم... 

- جوابمو ندادی؟!

- جواب چی؟!!... آهــا!... همون پسره که گفت خانوم بهارلو ایشونن!... دستش یه قوطی اسپری اسید بود... البته دستشو پشتش مخفی کرده بود... بهش شک کردم... همین که تو می خواستی برگردی... سریع واکنش نشون داد... منم واسه همین تو رو تو آغوشم... 

قلبم از تپیدن افتاد... جلوی چشمام یه لحظه سیاه شد... سوزش بازوم مثل خنجری تو قلبم فرو می رفت... خود به خود از حرکت ایستادم... 

- چی شد؟ چرا وایسادی؟

حرف زدن از یادم رفته بود... 

صورتمو تو دستاش گرفت... با چشمای سبز تیره و نافذش زل زد تو چشمام... 

- آروم باش! هیچ چیزی واسه ی ترس وجود نداره!... ببین! هم من و هم تو حالمون خوبه! همه چی تموم شده!... باشه؟!... آروم باش!

چشمام به سوزش افتاد و بعد از اون دو قطره اشک از چشمام جاری شد... 

یه لحظه چشماشو بست و دوباره باز کرد... با قاطعیت و محبت ادامه داد:

- خواهش می کنم گریه نکن!... الان می رسیم خونه... فقط سریع تر بیا... 

پاهام بی اراده و البته تحت اراده ی مهراب به سمت ماشین کشیده می شد... 

بالاخره رسیدیم... قفل ماشینو زد... به کمک مهراب سوار ماشین شدم... مهراب ماشینو به حرکت درآورد... 

نزدیک خونه که شدیم اضطراب سر تا پامو فرا گرفت... 

با استرس گفتم:

- به مهراد چی بگم؟

نیم نگاهی به صورت رنگ پریده م انداخت... 

- نگران نباش... خودم براش توضیح می دم... وقتی رسیدیم تو فقط برو استراحت کن... 

نگاهشو دوباره به چهره م دوخت... با نگرانی خاصی گفت:

- رنگ به صورتت نمونده... حتماً باید مهراد معاینه ت کنه!

چیزی نگفتم... با صدای زنگ گوشیم توجهم جلب شد... رو داشبرد بود... مضطرب نگاهمو بهش دوختم... حالمو فهمید گوشی رو برداشت و جواب داد... 

- سلام مهراد جان... خوبی؟... ما الان پشت دریم... بی زحمت درو باز کن!

به ثانیه نکشید که در توسط مهراد باز شد... 

مهراب ماشینو جلوی خونه متوقف کرد... پیاده شد... قبل از اینکه پیاده بشم... در سمت من با شتاب باز شد... 

- شماها معلوم هست کجایین؟؟ مگه من نگفتم هر وقت می خوایین دیر بیاین بهم خبر بده!!... از نگرانی داشتم قبض روح می شدم...!

یک کلمه گفتم:

- ببخشید!

- ببخشید!! فقط همین!

می خواستم هرچه زودتر پیاده شم و برم خونه اما مهراد جلوی درو گرفته بود!... مهراب متوجه ناراحتیم شد... 

- مهراد جان بذار ماندانا بره خونه! من برات توضیح می دم!

- چیو می خوای توضیح بدی؟ مگه چی شده؟

- هیچی! فقط اجازه بده اول ماندانا بره... بعد!

با بد خلقی درو رها کرد و گفت:

- بفرما! بیا برو!

به سرعت پیاده شدم و خودمو داخل خونه پرت کردم!

****

مهراد و مهراب وارد خونه شدند... من داخل آشپزخونه بودم... قرصمو می خواستم بخورم... بازم این درد لعنتی قلبم شروع شده!... آبو که خوردم نشستم رو صندلی... دستمو تکیه گاه پیشونیم کردم... چشمامو بستم... در همین حال صدای عصبی مهراد رو هم می شنوم... 

مهراد:

- آخه چرا؟ اونا کی ان؟ چرا دست از سرش بر نمی دارند؟!... باید به پلیس خبر بدیم! ممکنه بازم بیایند سراغش! اگه بلایی سرش بیاد من چی کار کنم؟!

مهراب:

- به پلیس چی بگیم؟ بگیم یه نفر می خواسته اسید بپاشه! یا اصلاً یه نفر نه! چند نفر می خوان به ماندانا آسیب برسونند! بدون مدرک دستمون به هیچ جا بند نیست!

- تو چهره شو دیدی! درسته؟

- آره دیدم!

- خیلی خوب می ریم چهره نگاری! بالاخره از اینکه دست رو دست بذاریم بهتره که؟!

- چقدر ساده ای؟ از کجا معلوم این یارو با پول این کارو انجام نداده باشه! تو فکر کردی مهره ی اصلی باند میاد برای اسید پاشی؟؟... نه جانم این طوریا نیست!

صدای فریاد مهراد با شکستن چیزی در هم شکست!

- پس می گی چی کار کنم؟ چرا همش آیه ی یأس می خونی؟ شاید با چهره نگاری بشه به سرنخ اصلی رسید!!

صدای غمگین و شکسته ی مهراد قلبمو به تلاطم انداخت... من باعث این همه عذابم... من نحسم... چرا اومدم زندگی آرومشو به هم زدم؟ چرا برگشتم؟ من یه شکست خورده م! باید می موندم و می ساختم... مگه چقدر زنده می مونم که این همه عذاب واسه ی خودم درست کردم؟!... کاش نمی اومدم! کاش اینجا نمی اومدم! من احمقم! یه احمق نادون!... یه نفرین شده! سرنوشت من با دستای فرهاد رقم خورد... نابود شد... بسته شد... دیگه واسم راهی نمونده... من باید می موندم!

نمی دونم چی شد که صندلیم معلق شد؟! افتادم!... دنیای جلوی چشمام سیاه شد مثل روزگارم!... کاش بمیــرم... کاش تموم شه این عذاب... اما نه!

- ماندانا تو اینجایی؟ مگه نگفتم برو استراحت کن!... ببینمت!

- خوبم مهراب! نترس!

- بازم قلبته... چرا نگفتی به خودم تا برات قرص بیارم؟ بذار کمکت کنم باید دراز بکشی این طوری اصلاً برات خوب نیست!

- خودم می تونم!

با سعی و تلاش خودم و همکاری مهراد بلند شدم... همین که ایستادم... یه دفعه صدای نگران مهراب رو شنیدم... 

- دماغت داره خون میاد!

سریع دستمو به بینی ام گرفتم... بی حال شدم... اما نه! باید خودمو به دسشویی برسونم!

بازومو از دست مهراد رها کردم و به سمت دسشویی دویدم... می دونستم بالاخره یه روز خودشو نشون می ده! آه! ازت متنفــــرم فرهـــاد! متنفــرم متنفــــر!!

****

- چرا اینطوری می کنی؟ باید ازت آزمایش خون بگیرم!

- نمی خوام! من خوبم! نمی ذارم!

- آخه باید بفهمم علت این خون دماغ ها چیه؟... 

- همین یه دفعه بوده! بی خود نگران نشو!

- نخیر! اون دفعه هم که با مهرناز بحثتون شد هم دماغت خون اومد! هم معده ت خونریزی کرد!

- چی؟ پس چرا الان می گی؟... می خواستی همون موقع بگیری!

- نمی شد ماندانا جان! اون موقع خیلی خون از دست داده بودی! خطرناک بود اگه ازت خون می گرفتم! خواهش می کنم لجبازی نکن!

با یک حرکت تند و غافلگیر کننده به عقب هولش دادم!... و فرار کردم! اما... نزدیک در اتاقم به جسمی سخت و گوشتی برخورد کردم...! این آغوش... این عطر و رایحه... این گرما و حرارت برام آشناس!!

- چی شده؟ از چی فرار می کنی؟

بدون حتی نیم نگاهی ازش جدا شدم و به سمت اتاقم رفتم... قبل از اینکه درو قفل کنم... مهراب دستشو با شتاب لای در گذاشت!

طاقتم دیگه تموم شده بود... این روزا همش درگیری و استرس و اضطراب!... دیگه از حد توانم خارجه که بخوام باهاشون کشمکش داشته باشم! واسه همین درو به شدت رها کردم! زدم زیر گریه... بغضم سر باز کرد... اشکای داغم به پهنای صورت جاری شد... 

- نمی خوام... نمی خوام... چرا نمی فهمین؟ دست از سرم بردارین... من خوبم... خیالتون راحت از اینجا می رم... خیلی زود... اشتباه کردم! دارم تاوانشم پس می دم... جای من جهنمه! من بهشتو نمی خوام!... سرنوشتم مثل چشمام تو آتیشه! من می رم... می رم... از اینجا... از این کشور... از این دنیا... می رم...!

- هیــــس! آروم باش! تو حق داری! ما نباید اذیتت کنیم! تو نیاز به آرامش داری!

- نه ساکت نمی شم! بذار حرف بزنم!... مهراد! چقدر به تو گفتم من دانشگاه نمی خوام! می ترسم! از بیرون و از آدماش می ترسم! چند دفعه گفتم من به همین چار دیواری راضی ام! به خدا راضی ام!... اما تو خواستی برام آرزوهامو برآورده کنی؟ مگه نگفتم من هیچ آرزویی ندارم! مرده م! چرا اصرار کردی؟ حالا ببین! این نتیجه شه! ببین خوب نگاه کن! این منم! یه شکست خورده! داغون! نابود شده! دیگه نمی خوام برام دلسوزی کنی! دیگه نمی خوام اشتباهات پدرم رو جبران کنی! زندگی من راهی واسه برگشتن نداره... من باید برم... اشتباه کردم اومدم اینجا پیش تو!... چون توی زندگی تو هم تأثیر گذاشتم... آرامشتو گرفتم! من باید برم!

هر دو ساکت شدند! معلومه!... چه جوابی دارند؟... حرفام حقه! من می رم به زودی!

****

فصل دهم: 

بهانه ای برای رفتن

روزها کند سپری می شدند. نمی خوان دل از زمستون بگیرند و به بهار هدیه کنند! اما من دلم بی قرار بهاره! هر چند که بعضی وقت ها از زندگی قطع امید می کنم! ولی این ظاهر قضیه س... اصل قضیه روز شماری می کنه تا به بهار برسه... به خانواده... به آغوش گرم... تقاضای زیادیه؟! فکر نمی کنم!

یه هفته از اون روز می گذره و من همچنان منزل مهرادم! کجا رو دارم که برم؟ می شه تنهایی؟ ادعای رفتنم رفتنم هام خود به خود تکذیب شد! هیچ کجا برام امن نیست! نمی دونم چرا و به خاطر چی؟ یعنی پشت تمام این اتفاقات فرهاد مخفی شده! آخه چرا؟ دیگه چی می خواد؟ احساس می کنم یه قربانی ام! قربانی یه کینه! یه انتقام!! حالا قربانی چی؟ و یا کی؟ نمی دونم!

آه از این دقایق و لحظات سر در گمی! کابوس هر شبم فرهاد! رویای هر روزم آرامـــش!

مــن اگــه کــسی رو داشــتــم... 

دیــگــه در بــه در نــبــودم!... 

بــا غــم و غــربــت و انــدوه... 

دیــگه همــسفــر نــبــودم!... 

من اگه یه حامی داشتم روزگارم این نبود!

****

یه هفته من از اتاقم بیرون نیومدم! حتی با التماس مهراد! هر روز میاد پشت در یه سینی غذا واسم می ذاره و خواهش می کنه حداقل دو قاشق بخورم! گاهی وقتام با تهدید و داد و فریاد!! با خودم که فکر می کنم می بینم عجب آدم شهر آشوبی ام! در عرض چند ماه کل سیستم زندگی مهراد رو به هم ریختم! مهرادی که به ندرت صدای دادش در می اومد! اما حالا...!

پوزخند تلخی به تلخی زهر می شینه رو لبام!

از دیروزم گیر داده که می خوام ببرمت سفر! بلکه حال و هوات عوض بشه! ولی من روزه ی سکوت گرفتم! واقعاً رفتارام دست خودم نیست! نمی دونم چرا با مهراد! که این قدر مهربون و فداکاره این طوری رفتار می کنم؟ انگار تقصیر این بیچاره س که من افسرده م! بیمارم! داغونم!!

سر و صداهایی از بیرون می آد... کنجکاو شدم... یعنی کیه؟

شنیدن صدای دلنشین و گیراش بعد این مدت هم برام شیرینه! به طور خودکار لبخندی کنج لبم می شینه!

صداش نزدیکتر می شه... 

- نگران نباش... هر طور شده راضیش می کنم!

از در فاصله می گیرم رو تخت می شینم... هر چند که دوست دارم با شوق درو باز کنم و خودمو پرت کنم تو آغوش امنش! اما با اشتیاقم مبارزه می کنم! مثل همیشه!!

- ماندانا جان؟! بیداری؟ یا خودتو زدی به خواب؟؟

صدای خنده ی آرومش از پشت در بسته ی اتاق گوشمو نوازش می کنه!

- خیلی بی معرفتی؟ نه خبری؟! نه زنگی؟ واقعاً که ازت توقع نداشتم! مثل اینکه منو نمی بینی خیلی خوش می گذره بهت! درسته اون روز حق با تو بود! ولی حتی من ارزش یه خبر گرفتن از طرف تو رو نداشتم!! یه لحظه از خودت نپرسیدی شاید اتفاقی براش افتاده باشه که نیومده دیدنم! با خودت فکر نکردی چرا ازت خبر نمی گرفتم؟ خودت خوب می دونی که من مثل تو بی معرفت نیستم! اگه می تونستم حتماً می اومدم دیدنت! حالا من هیچی! با این مهراد چی کار کردی که این قدر داغون شده؟! مهراد که مثل من تصادف نکرده! اما از من اوضاعش وخیم تره!!

تصــــــادف!! چـرا؟ چه طـوری؟

بدون فکر و با شتاب قفل درو باز کردم و اومدم بیرون... 

- به به! چه عجب بالاخره ستاره ی سهیل تشریف آوردند!

- دستت چی شده؟... پیشونیت چرا کبوده؟

با محبت خاصی زل زد تو چشمام... لبخندی زد... 

- اول سلام!

آهسته گفتم:

- سلام.

- دوم! گفتم که تصادف کردم! الان یعنی تو واقعاً نگران شدی؟!

- چی می گی تو؟!! جواب منو بده! چرا تصادف کردی؟ نکنه... 

- باید حتماً مهراب می اومد تا بیای بیرون! من اینجا بوقم! می بینی چه به روز من و خودت آوردی!! این بود مزد دستم! که بهم بی محلی کنی!! من کف دستمو بو کرده بودم که بدونم قراره اون اتفاقا برات بیفته!! چند بار بهت گفتم ببخشید! معذرت می خوام! اشتباه شد! غلط کردم!! دیگه تکرار نمی شه! از این به بعد هر چی که تو بگی! هر چی تو بخوای! فقط بیا بیرون... آره!! چند بار!!

تن صداش هر لحظه بالاتر می رفت! مهراب سعی داره آرومش کنه... اما دل مهراد خونـــه! دلش شکستـــه! کاش می مردم و این صورت برافروخته رو نمی دیدم! این چشمای به خون نشسته! این رگای گردن که از فشار این روزا برجسته شده، زده بیرون! انگار می خواد رهـــا بشه!

مهراب:

- خواهش می کنم آروم باش! می دونم تو هم حق داری! ولی با داد و بی داد که کاری از پیش نمی بریم!

مهراد نگاه غمگین و سرخورده شو به چشمام گره کرد... 

- خیلی وقته دیگه نمی تونم کاری از پیش ببرم! بین من و تو یه دنیا فاصله س؟!!

- مهراد... من... من... نمی خواستم این طوری بشه! نمی دونم چی درسته، چی غلطه! اصلاً سردرگمم! گیجم! به خدا قصد نداشتم برنجونمت! ولی می دونم که با رفتارم دلتو شکستم... 

صدام لرزون شد... بغضم راه گلومو سد کرده! به سختی قورتش دادم! نفس های مرتعش و شکسته شکسته م خبر از حالم می داد!

- همه مون خسته ایم! بهتره بریم اول اون جا بشینیم و بعد با هم خیلی دوستانه حرفامونو بزنیم... قطعاً به نتیجه ی دلخواهمون می رسیم!

مهراد نگاه مستقیم و پر رمز و رازش رو با دلخوری آشکاری از نگام گرفت چند قدم ازم دور شد پشتشو به ما کرد و به سمت پذیرایی راه افتاد... 

مهراب با سر اشاره ای به من کرد و پشت سر مهراد رفت!

نفس عمیقی کشیدم... راست ایستادم و با قدم هایی نه چندان محکم به اون ها ملحق شدم!

یه چند دقیقه ای سکوت حکم فرما بود و فقط صدای نفس ها بود و بس!

مهراب با لبخند جابجا شد و سرشو آورد بالاتر... صداشو با تک سرفه ای صاف کرد... 

- خب! مثل اینکه هیچکی نمی خواد حرف بزنه... البته بهتر! این طوری دیگه کدورتی پیش نمیاد! پس هر چی دلخوری و کدورت و ناراحتی، خلاصه از این قبیل صحبتا... همین الان... همین لحظه... فراموش می کنیم! باشه؟!

سکوت تنها پاسخ سؤالش بود!

- آفرین! به قول معروف... از قدیم گفتن... سکوت علامت رضاس!... حالا می ریم سر اصل مطلب!... البته مهراد جان در جریانه... این بار برای تو می گم ماندانا... خانواده ی من برای تعطیلات عید کیش رو انتخاب کردند... با مهراد صحبت کردم مخالفتی نداشت... می مونه نظر تو... که البته صد در صد موافقی! درست نمی گم؟

- چی بگم؟ ولی بیش تر دلم می خواد برم پیش خونواده م... خیلی وقته ندیدمشون... دلم براشون تنگ شده!

- نگران نباش! اون جا هم می ریم... سه چهار روز کیش می مونیم بقیه شم می ریم شیراز... حالا چی؟ موافقی؟

هر چند که هنوزم استرس و دلشوره دارم! ولی چی کار کنم؟ اگه بگم نه! ازم دلخور می شن! مجبورم بگم آره موافقم!

- باشه میام!

- خب خدا رو شکر! همه چی به خوبی و خوشی حل شد!

مهراد با کنایه سری تکون داد و گفت:

- آره! به خوبی و خوشی!!

- مهراد جان قرار نشد دیگه... 

- قرار نشد دیگه چی؟ تو که نبودی ببینی چقدر اذیت شدم؟ حالا اومدی می گی به خوبی و خوشی!! نمی تونم مهراب جان! یعنی توقع نداشتم! حرفم این نیست که اذیت شدم! حرفم اینه که واسم یه ذره ارزش قائل نشد! حاضر نشد حتی برای یه لحظه هم که شده از اون اتاق لعنتی بیرون بیاد! بیاد ببینه حال و روزمو!

صورتشو به سمت من چرخوند... 

- دوست داشتن به کنار!! تو تمام حرمت و محبت بینمونو نابود کردی!... شکستی! شکستیم ماندانا!!

بغض سنگینی اندازه ی یه گردو تو گلوم بالا و پایین می شد... دست و پام می لرزید... اینقدر لبامو به هم فشار داده بودم که خشکیدن! هر چی می خواستم چیزی بگم... نمی تونستم... چونه م می لرزید... آخر از فشار این بغض فقط تونستم دستمو بذارم رو صورتم و بلند شم... نفسم گرفت... قلبم سوخت... جیگرم آتیش گرفت... سرانجام بغضم شکست! و من همزمان به طرف اتاقم دویدم.

مهراد فریاد زد:

- همیشه از همین حربه واسه رام کردن من استفاده می کنی! اشک ریختن! می دونی به اشک چشمات حساسم! دست می ذاری رو نقطه ضعفم! ولی این دفعه دیگه گولتو نمی خورم! چون... 

- بسه دیگه! مگه نمی بینی حالشو!

- ولم کن! هنوز دو ماه نیومدی! واسم شدی دایه ی مهربون تر از مادر! خودم می دونم دارم چی کار می کنم؟

- نه! نمی دونی! من کاری به چون و چراش ندارم این دختر به تو پناه آورده! به قول خودت... وقتی اومد مثل گنجشک می لرزید! از لحاظ روحی و جسمی آسیب دیده بود! هیچ کجا رو به غیر از خونه ی تو نداشته! رو تو حساب کرده! تو نباید در قبال محبتی که بهش می کنی ازش انتظار داشته باشی! اون هنوز خیلی راه داره تا برگرده به اصلش!! به همون ماندانای به قول تو شاد و سرحال گذشته... عوض اینکه عصبانی بشی و صداتو ببری بالا... یه کم قبلش فکر کن! تو این یه هفته اگه از اتاقش نمی اومد بیرون... روشت رو تغییر می دادی... نه اینکه سرش داد بزنی! تهدیدش کنی!

- به تو گزارش می ده؟

- مهراد!! چقدر عوض شدی؟ اون به من گزارش بده؟! تو منو چه طوری شناختی؟ فکر کردی اومدم اینجا تا بین شما رو خراب کنم؟! اومدم خبرچینی؟ مگه چی به من می رسه که بخوام همچین کاری انجام بدم؟ می دونی... من تمام حرفم اینه... سخت ترین مشکلات و بغرنج ترین بحران زندگی فقط و فقط با آرامش حل می شه! آرامش! چیزی که ماندانا بهش نیاز داره! یعنی همه مون احتیاج داریم... ولی ماندانا بیش تر!

من که با داد مهراد سر جام میخکوب شده بودم... همون جا وسط پله ها ایستادم و به حرفای مابینشون گوش می دادم... مهراب بعد از اتمام حرفش به پشت سر چرخید و نگاهمون در هم گره خورد... صورتش رو به لبخندی تزئین کرد و چند قدم به من نزدیک تر شد... 

- تو اینجایی؟ حالت خوبه؟... صورتت که شده گچ دیوار!... پاشو برو رو کاناپه بشین تا برم یه چند تا شربت بیارم... می تونی بلند شی؟

دستمو به حفاظ پله گرفتم و ایستادم... بعد از مکثی خم شد و چیزی رو از روی پله برداشت... دستش رو مقابل صورتم بالا آورد... 

- فکر کنم زنجیر گردنبندت پاره شده!

دستمو که مشت کرده بودم ناخودآگاه باز کردم... زنجیر رو تو دستم گذاشت... اشاره کرد برم بشینم... مثل بره ای مطیع به سمت کاناپه رفتم... 

مهراد نگاهشو از پله ها گرفت دستشو داخل موهاش فرو کرد و به سمت پنجره رفت... فکر کنم مهراب از تنها گذاشتن ما منظوری داشت... آخه یه شربت درست کردن این قدر وقت می بره؟! لبخندی بی اراده گوشه ی لبام جا خوش کرد.

سرشو از پنجره بیرون برد و نفس عمیقی کشید... بلافاصله سرشو عقب کشید و به طرف من چرخید... چشمای مثل آتیشم با یه جفت چشم قهوه ای تیره و خوشرنگ گره خورد... با لحن خاص و پر از احساسی گفت:

- تو مثل نفس می مونی برام!... وقتی نیستی، وقتی غمگینی، وقتی ناراحتی، غصه داری، آسمون چشمات ابریه... نفسم تنگ می شه، اخلاقم سگی می شه... نفس من همیشه باید شاد و بهاری باشه، با طراوت، پر نشاط، پر از سر زندگی، پر از لمس حضور سبز عشق، پر از امید، لبریز احساس، پر از همه ی چیزهای خوب!... نفسم سبز بمون! همیشه بخند!... 

لبخندی زد... نصف شیرین! نصف تلخ!... 

- نفسم منو می بخشه؟!

لبخند زدم!

- این خنده از ته دله؟

لبخندم عمیق تر شد!... طوری که یه ردیف از دندونای سفیدم نمایان شد! تمام اجزای صورتش درخشید... گوشه ی چشماش چین افتاد... لباش به خنده باز شد... مثل خنده ی من! هنوز چشمامون درگیر چشمای هم دیگه بود که مهراب با سر و صدا وارد پذیرایی شد!

با لحن پر از خنده ای گفت:

- همیشه به شادی!... 

****

مقدمات سفر فراهم شد... وسائلی که لازم داشتم داخل کوله ام گذاشتم... یه کوله ی مشکی و جمع و جور... مهراد هم فقط یه کوله پشتی برداشت و چادر مسافرتی و لنسر(وسیله ی ماهی گیری) رو هم صندوق عقب ماشین گذاشت... 

حاضر و آماده رفتم تو حیاط روی یکی از صندلی های طرح چوب نشستم... یک دقیقه بعد مهراد لب پله ها نمایان شد... پله ها رو دو تا یکی کرد و اومد پایین... خواست کوله مو برداره که گفتم:

- خودم برمی دارم... اصلاً سنگین نیست... 

با شیطنت دستشو تکون داد... یعنی ریز می بینمت!... 

- شما لطف کن فقط مواظب خودت باش!... 

کوله رو برداشت به طرف در خروجی رفت... 

- منظور؟!

- بی منظور!

- اِاِاِ... اذیت نکن دیگه! جوابمو بده!

- حالا بیا بریم بیرون با هم صحبت می کنیم.

پشت سرش واسه ی خودم شکلک درآوردم و پشت چشم نازک کردم!

در رو بستیم و سوار ماشین شدیم... مهراد ماشینو روشن کرد... 

- کمربندتو ببند جوجه!

چشمام خود به خود گرد شد! این با من بود!!

- با من بودی؟

- نه با بغل دستیت!

خنده ی شیطنت باری زد و عینک دودی شو از رو داشبرد برداشت.

- جوجه خودتی!... کروکودیـــل!!

وسط خنده به سرفه افتاد... ماشینو یه گوشه به زحمت پارک کرد... با همون چشمای اشکی از خنده چرخید سمت من... 

- تو چی گفتی؟!!

خیلی خونسرد گفتم:

- کروکودیـــل!!

- ای جانـــم! اینقد دلم واسه ی این لقبم تنگ شده بود که نگـــو!! یادته وقتی کوچیکتر بودیم هر وقت از دستم عصبانی می شدی جیغ می زدی و می گفتی کروکودیـــــــل!!

- درد! نمیری از خنده!!

خنده ش تبدیل به قهقهه شد!... دستشو محکم کوبید وسط فرمون!... 

- دقیقاً همین طوری حرصت در می اومد! آی چه حالی می کردم!!

واسه ی اینکه حرصشو درآرم گفتم:

- منم یادمه چه جوری حالت گرفته می شد! یادته یه روز خونه ی خاله جون... تو حیاط... کنار اون استخر کوچیکه وایساده بودیم... تو مثلاً می خواستی واسم کلاس ماهیگیری بذاری!... یه ژستی گرفته بودی که بیا و ببین!... 

نیشخندی زدم... 

- یادته بعدش چی شد؟؟

خیلی عادی گفت:

- نه!!

- اِ این جوریاست! می گم برات... وقتی می خواستی ماهی بیچاره رو بکشی بیرون... پات لغزید... ولی خودتو نگه داشتی... اما ماهی از قلابت در رفت... تازه! بعدشم من هولت دادم افتادی تو استخر... داد می زدی ای نامرد! لباسام خیس شد! همه شون بوی ماهی می گیره!... سریع خودتو کشیدی بالا و افتادی دنبال من... همش می گفتی اگه لباسام بوی ماهی بگیره می کشمـــــت!

ریز خندیدم و ادامه دادم:

- آخرشم نتونستی منو بگیری!... صورتتو هیچ وقت یادم نمی ره! هم خیس بود و آب می چکید ازش، هم سرخ و برافروخته شده بود... من که اون جا مرده بودم از خنده!

با لحنی مثل لحن خودش گفتم:

- آی چه حالی می کردم!!

در طول صحبتام لحظه به لحظه مشتاق تر می شد... با جمله های آخرم صورتش خندان تر شد... 

با لحن پر حسرتی گفت:

- آره! یادش بخیر!

بعد یهو تغییر حالت داد... با عینکش زد به بینیم... 

- حالا منو مسخره می کنی! آره!

- چی کار کنم دیگه! کمال همنشین و این حرفا!

به زور جلوی خنده شو گرفت... عینکشو زد به چشمش... ماشینو با یه تیکاف راه انداخت!

****

فصل یازدهم: 

1. زنده بمون

حواسم بهت هست

که دلواپسی... 

می دونم شبات

صاف و پر نور نیست... 

بذار با همین حس

نگاهت کنم... 

خدا شاهده

چشم من شور نیست!!... 

من و موجا

هر روز سیلی زدند!... 

شکستم!

ولی صخره بار اومدم... 

کنارم نبودی ببینی

چه طور؟؟

با این بی کسی ها

کنار اومدم!... 

نمی گم که منت بذارم سرت!... 

نـــــه... نـــــه... 

نمی گم که من از همه بهترم... 

فقط کاش بدونی

کی از دست رفت؟!... 

فقط کاش بفهمی

چی اومد سرم؟!... 

حــواسم بهت هست

که دلواپسی... 

مــی دونم شبات

صاف و پر نور نیست... 

بذار با همین حس نگاهت کنم... 

خدا شاهده چشم من شــور نیست... 

تو یک روز پریدی تو مه گم شدی... 

ولی انتظارت هنوز با منه... 

به این قصه خوشبین تر از سابقم... 

تو یک روز میای من دلم روشنه... 

تو یک روز پریدی تو مه گم شدی... 

ولی انتظارت هنوز با منه... 

به این قصه خوشبین تر از سابقم... 

تو یک روز میای من دلم روشنه... 

حــواسم بهت هست

که دلواپسی... 

مــی دونم شبات

صاف و پر نور نیست... 

بذار با همین حس نگاهت کنم

خدا شاهده چشم من شــور نیست!... 

نگاهی به نیم رخ ساکت و مغمومش کردم... نفس تلخی کشیدم... دستمو به سمت سیستم پخش ماشین بردم و کلید بعد (next) رو زدم... با شروع شدن آهنگ بعدی توجهش جلب شد... عینکشو برد بالا رو موهاش ثابت کرد... دستی به صورتش کشید... نگاهی به ساعت مچی اش انداخت و ناگهانی زد رو ترمز!

حیرت زده و گیج زل زدم به صورتش... 

لبخند گرمی به صورتم پاشید... 

- تو چرا هیچی نمی گی؟ چقدر کم خرجی تو!

- منظورت چیه؟ چی باید می گفتم!

- منظورم ناهاره! ما قرار بود یه جا نگه داریم مثلاً ناهار بخوریم! الان ساعت دو اِ!!

نفس راحتی کشیدم... 

- قلبم اومد تو حلقم! چرا این جوری ترمز می گیری؟!

- ببخش عزیزم... حواسم نبود... حالا دیگه فکر نکنم این اطراف رستوران خوبی باشه... مجبوریم ساندویچ سرد بخوریم!

- زیاد گرسنه نیستم... 

- نه دیگه من تنهایی از گلوم پایین نمیره!

- باشه به خاطر تو یه چند لقمه می خورم... 

- فدای تو مهربـــون!

بعد از طی مسافت کوتاهی ماشینو متوقف کرد و پیاده شد... 

قبل از اینکه کاملاً خارج بشه با استرس محسوسی گفتم:

- منم میام!

نگاهی به چهره ی مضطربم انداخت... 

- باشه بیا این جوری خیالم راحت تره.

پیاده شدم و رفتم کنارش ایستادم... باید از خیابون رد می شدیم... دستمو گرفت و کشوندم سمت راستش... دستشو دور بازوم حلقه کرد و راه افتادیم... 

چند تا مغازه بود... ولی فقط یکیش ساندویچ داشت... اونم همچین بهداشتی و تمیز نبود! ناچاراً دو تا گرفتیم و برگشتیم... 

دزدگیرو زد سوار شدیم... کاغذ ساندویچو باز کرد و مشغول شد... و من با حالت رقت باری زل زدم بهش!

خنده ش گرفت... 

- چیه؟ چرا این جوری نگام می کنی؟!

اشاره به ساندویچ کردم و سرمو تکون دادم... 

- تو چه جوری می خوری؟

- این جوری!! قشنگ نگاه کن... آ آ... به همین سادگی! به همین خوشمزگی!

- من نمی تونم... 

- اذیت نکن دیگه! بده من ببینم... باور کن طعمش خوبه!

کاغذ ساندویچمو باز کرد و داد دستم... 

- بخور!

- نمی خوام!

- یه لقمه بخور... اگه خوشت نیومد دیگه نخور!

- حالا چه اصراریه!

- بخور بابا! چه قدر ناز داری تو!

با اکراه و چشمای بسته یه گاز از ساندویچ گرفتم!... یه کم مزه مزه کردم... بدک نبود!... ولی... 

- اوووف!! کشتی منو!

به زحمت لقمه رو قورت دادم و چشمامو باز کردم... 

- مرسی دیگه نمی خوام!

با دهان پر خندید... 

- خیلی خُب بابا نخور! بده من... 

هنوز از ساندویچش یه کم دیگه مونده بود ولی دیگه نخورد! هر دو تا رو گذاشت تو نایلونش و انداخت روی صندلی پشت سرش... 

عینکشو مجدد زد به چشماش و ماشینو روشن کرد... یه کوچولو به سمتم چرخید... با لبخند محوی پرسید:

- لیمونادم نمی خوری؟

نگاهی به بطری لیموناد انداختم... 

- نه! همون آب بخورم بهتره!

سرشو تکون داد... 

- باشه هر جور راحتی!

صدای زنگ گوشیش باعث شد خنده ش قطع بشه... از رو داشبرد برداشت... تماسو وصل کرد... 

- جانم مهراب جان!

- ... 

- ما کمتر از یک ساعت دیگه به شما می رسیم.

- ... 

- باشه خبر می دم... قربانت.

پرسیدم:

- با هم قرار گذاشتین؟

- آره اونا اول رفتن دنبال خواهرشون... بعد میرن جاده ی اصلی... با هم کیلومتر پنجاه قرار گذاشتیم... 

- با پدر و مادرشه؟

- آره دیگه... همون اول گفت که! چه طور؟

- هیچی! همین طوری پرسیدم... 

- تو که راست می گی!!

جوابشو ندادم... 

یه بیست دقیقه ای گذشت که احساس کردم معده م می سوزه... درد بدی داشت... حالم خیلی بد شد... دستمو گذاشتم رو معده م و فشار دادم... 

- چی شده؟

خم شده بودم و چشمامو بسته بودم... یه دفعه حس کردم معده م می خواد بیاد تو حلقم... 

- مهراد تو رو خدا نگه دار حالم می خواد بهم بخوره!

دستپاچه و نگران ماشینو کشید کنار و زد رو ترمز... سریع درو باز کردم و رفتم پایین... بدو بدو خودمو رسوندم به خاکی... هر چی خورده و نخورده بودم! برگردوندم... 

با بی حالی نشستم یه گوشه و تکیه دادم به یک تکه سنگ... 

مهراد با یه بطری آب اومد بالا سرم... 

- خوبی عزیز دلم؟!!... چت شد یکهو!

نفس نفس زنان گفتم:

- خوبم... نگران نباش... 

- بیا دست و صورتتو بشور تا سرحال بشی... 

بطری آبو گرفتم و با سستی رو سر و صورتم پاشیدم!

یه کم که بهتر شدم با شوخی گفتم:

- هی بهت گفتم من ساندویچ نمی خوام! حالا ببین چی کارم کردی؟!

دو زانو نشست مقابلم... 

- من چه می دونستم اینقدر معده ت حساس و نازک نارنجیه!

- حالا که فهمیدی! دیگه تکرار نشه!

- اوه اوه! پیاده شو با هم بریم!

- فعلاً که نا ندارم! همین جا خوبه!

لبخندی زد... 

نگاهی به دور و برم انداختم... 

- اینجا چه خلوته! پرنده هم پر نمی زنه!

- خب واسه اینکه یه مسیر میون بره! کسی زیاد از اینجا رد نمی شه!... 

هنوز می خواستم بگم من خوبم بریم... که... با ترمز شدید ماشینی دقیقاً پشت سر مهراد... زبونم قفل شد!... مهرادم فهمید و بلند شد... ولی قبل از اینکه حرکتی انجام بده... دو تا مرد از پشت بهش حمله ور شدند!!... 

حتی جیغ زدن هم از یادم رفته بود!... با چشمای گرد شده و ترسان شاهد کتک کاریشون بودم... ضربان قلبم قاطی می زد! به سختی رو پام ایستادم... مهراد هنوز از پا در نیومده بود... مقاومت می کرد... چشم گردوندم اطرافم تا حداقل یه سنگی چیزی گیر بیارم... بالاخره پیدا کردم... به زحمت برداشتم و رفتم طرفشون... یکی از اون مرد ها پشتش به من بود... سنگو آوردم بالا و محکم زدم به سرش!... مهرادو ول کرد و سرشو چسبید... سریع چرخید طرفم... من همون طور خشک شده بودم... دستشو برد بالا و محکم تو صورتم فرود آورد!! صدای فریاد مهراد بلند شد... 

- کثافت آشغال نزنش!

انگار با خوردن سیلی زبونم باز شد!

- ولش کنید... چی کارش دارین! شماها کی هستین؟ نزنیدش! تو رو خدا ولش کن!!

یه دفعه صدای فریاد یه نفر اومد... 

- مگه نگفتم به دختره کار نداشته باشین! بسه دیگه ولش کنید... دختره رو بیارین... باید هر چه زودتر بریم... 

موهای تنم سیخ شد... با بهت نگاهی به مهراد کردم... مهراد از غفلت اون دو تا استفاده کرد و گردن یکیشونو گرفت و پیچوند... چند تا ضربه هم به شکمش زد... اون مرد پخش زمین شد... مرد دومی که رو به روی من بود می خواست بهم حمله کنه که عقب عقب ازش دور شدم و دویدم... پشت سرم می اومد... مهراد هم پشت سرش بود... داشتم نفس کم می آوردم... درد قلبم باز شروع شد... احساس کردم سرم گیج می ره... چشمام تار شد... یه دفعه احساس کردم قلبم ایستاد!... دیگه نمی تونستم قدم از قدم بردارم... قلبم خیلی درد می کرد... دستمو گذاشتم رو قلبم و ایستادم... حتی توان اینکه برگردم و پشت سرم رو نگاه کنم رو نداشتم... بدنم سست شد... زانوهام تا خورد... پخش زمین شدم... به پهلو چرخیدم... مهراد و اون مرد دومی در حال کتک کاری بودند... خدایا این چه مصیبتیه! خدایا کمکم کن! مهرادم طاقت بیاره! خدا منو بکش اما مهرادمو نجات بده... ناله ای کردم... اشک داغم صورتمو خیس کرد... 

- مهـــــــراد! خـــــدایــــــا!!

چشمام تار بود... می سوخت... اما بازم می تونستم ببینم... یه نفر از بین درختای کنار خیابون اومد بیرون... داشت به سمت من می اومد! خون تو رگ هام یخ بست... سر تا پام سرد شد... نگاهم به مهراد افتاد... آخ خدا! با اینکه خودش تو خطر بود! اما نگرانی واسه ی من تو چشماش دو دو می زد!... نگاه مرد دومی هم به طرف من جلب شد... مهراد با یه حرکت غافلگیرش کرد... افتاد روش... با مشتهای پی در پی و پشت سر هم به سر و صورت و شکمش ضربه می زد... مرد ناله ای کرد و بی حال شد... چشمام از خوشحالی درخشید... مهراد بدون وقفه دوید سمتم... اما... همین که سرمو برگردوندم... همون مرد سومی رو نزدیک خودم دیدم... پوزخندی زد... 

- زیاد خوشحال نباش! گفتم که یه روز میام سراغت! گفتم که بد می بینی!!

با تموم شدن حرفش... بازوی چپمو با خشونت گرفت و کشید... از درد ناله ای کردم... به زور بلندم کرد... رو پام ایستادم... مهراد بهمون رسید... حس کردم شیء سردی رو پیشونیمه!

صدای مرد سومی بلند شد... 

- یک قدم بیای جلوتر می زنمش!

مهراد ایستاد... 

- ولش کن! چی کارش داری! اون حالش خوب نیست! تو کی هستی؟

- اینکه کی هستم اصلاً به تو مربوط نیست!! از سر راهم برو کنار وگرنه یک گلوله حرومش می کنم!

- تو اگه می خواستی بکشیش به رفیقات نمی گفتی کاریش نداشته باشن!

دو قدم اومد جلوتر... 

- مثل اینکه حرف حالیت نمی شه! نه!

صدای وحشتناکی کنار گوشم بلند شد!... گوشم سوت کشید... دستمو گذاشتم رو گوشام... دست چپم داغ شد... وقتی گرفتم جلوی صورتم... 

مهراد فریاد زد:

- کثافــت! عوضی! چی کارش داری؟

- گفتم که شوخی ندارم! برو کنار!

جلوی چشمام سیاه شد... بدنم دوباره سست شد... به شدت پرت شدم روی زمین... از لابلای چشمام می دیدم... مهراد با پا زد زیر دستش اما اسلحه ش نیفتاد... با هم گلاویز شدن... گردن همو گرفته بودند... زیر لب گفتم خدایا مهرادمو ازم نگیر! قبل از اینکه چشمام کامل بسته بشه... صدای شلیک گلوله و بعد صدای داد مهرادو شنیدم... قلبم تیر کشید، آتیش گرفت، سوخت!... چشمام بسته شد... 

احساس کردم دارم رو زمین کشیده می شم... به زحمت لای چشمامو باز کردم... همون مرد سومی منو می کشید... چشمم خورد به مهراد... افتاده بود رو زمین و زیر پاش پر خون بود... اشکم بی صدا رو گونه افتاد... با عجز گفتم:

- مهــــراد!!

فکر نمی کردم جواب بده... صداش خیلی ضعیف اومد... 

- جانم!

خوشحال و هیجان زده گفتم:

- تو رو خدا زنده بمون!

صداش لرزش داشت... 

- توام زنده بمون! من منتظرتم! باشه؟ قول بده!

قبل از اینکه حرفی بزنم همون مرد منو محکم هُل داد تو یک ماشین سیاه و بزرگ... از پشت پنجره داد زدم... 

- قول می دم! تو هم باید قول بدی!

صداش پر از غصه و اضطراب بود... 

- قول!!

ماشین راه افتاد... 

موبایلمو به سختی از تو جیب مانتوم درآوردم... از شیشه پرت کردم سمتش... افتاد کنار پاش... 

فریاد زدم... 

- تو رو خدا زود زنگ بزن به مهراب بیاد دنبالت!!

دستم کشیده شد... از پنجره پرت شدم به عقب... شیشه رو با ریموت داد بالا... 

- خفه شو!!

با لجبازی دوباره چسبیدم به شیشه... نگاهمو با غصه به کنار جاده دوختم... مهراد طاقت بیار... بلند داد زدم... 

- مهراد طاقت بیار!! به خاطر من!

اشک های داغم یکی پس از دیگری روی گونه هام می لغزید... چند لحظه بعد دستمالی مقابل دهان و بینیم قرار گرفت... چشمام به اجبار بسته شد... دیگه چیزی نفهمیدم!... 

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.****

چشمامو با احساس هرم نفس های داغی باز کردم... تاریکی مطلق... همه جا سیاه بود... یه لحظه حس کردم کور شدم! اما بعد با دیدن باریکه ی نوری که از لابلای پنجره می تابید... به خودم امیدوار شدم!

سرم سنگینه... انگار یه چیزی رو سرم و گوشمه... دستمو آوردم بالا تا ببینم چی رو سرمه که... به جسم نرمی برخورد کرد... نفس تو سینه م حبس شد... ناخودآگاه فاصله گرفتم... اما یه مانعی وجود داشت که نمی ذاشت حرکت کنم... انگار روی تختم و یکی کنارم خوابیده!... آب دهانمو قورت دادم... تو دلم گفتم... لعنت به این تاریکی که نمی ذاره چیزی رو ببینم!... دستمو آروم بردم جلو... چیزی طول نکشید که به جسمی برخورد کرد... تمام تنم مور مور شد... دستی منو کشید سمت خودش و دستی دیگه دور گردنم حلقه شد... تو بغل یه نفر بودم!... خدایا این کیه؟ من کجام؟؟ چرا اینجام؟ چرا هیچی یادم نمیاد؟

اون فرد ناشناس منو به خودش فشرد... 

قفل زبونم باز شد و بی وقفه جیغ کشیدم!!

فرد ناشناس از جا پرید... صدای بلند خواب آلودش تمام تنمو لرزوند... 

- چته؟ چرا رم کردی؟ برای چی جیغ می زنی؟ کر شدم احمق!!

زبونم بند اومد... 

دستشو برد بالای سرم... نور شدیدی خورد تو چشمام... چشمام به اجبار بسته شدند... 

- لال شدی؟!

چشمامو با ترس باز کردم... از کسی که در مقابلم دیدم سنکوب کردم! با وحشت هولش دادم و اومدم عقب تر! هنوز می خواستم پامو بذارم رو زمین که با خشونت بازومو کشید سمت خودش... چشمای پر شررش درخشید!... خنده ی سر خوشی زد!

- ها! چیه؟ می ترسی؟ نترس عزیز دلم! من اینجام!

قهقهه ی بلندی سر داد.

روی صورتم خم شد... دستاشو گذاشت دو طرف صورتم... با شیفتگی زل زد به چشمام... 

- دیدی دوباره افتادی تو چنگم!... حالا واسه ی من بادیگارد می ذاری!! هه هه! از مادر نزاییده کسی که بخواد منو دور بزنه! سوژه ی منو فراری می دی؟؟... فکر کردی خیلی زرنگی!... نه جونم... هنوز خیلی جوجه ای واسه ی زرنگ بازی!

صدامو گم کرده بودم... زبونم به سقف دهانم چسبیده بود... نفس بریده ای کشیدم... با لکنت گفتم:

- تو... تو چرا... 

خنده ی تمسخرآمیزی زد... 

- آخ که دلم واسه ی این تته پته کردنات تنگ شده بود!... مخصوصاً این چشمای خوشگلت!

سرشو آورد پایین تر... دلم ریخت... چشماش برق می زد... قبل از اینکه صورتشو با صورتم مماس کنه سرمو به چپ برگردوندم... 

مستانه خندید!

- اشکال نداره خودم رامت می کنم!

- من چرا اینجام؟ تو از کجا پیدات شده؟ تو چی می خوای؟

- یادت نمیاد! من! تو! خیابون! آقا مهـــــراد!!

تا اسم مهرادو آورد... همه چی یادم اومد!

- چیه! تا اسم مهراد جونتو آوردم حافظه ات برگشت!... البته زیاد دلتو خوش نکن! اونو به درک واصل کردم!

با خشم گفتم:

- کثافت دروغگو!

- آی آی درست صحبت کن! وگرنه اخلاقم عوض می شه هـــا!

- مثلاً اخلاقت عوض بشه! می خوای چه غلطی بکنی؟

بلند خندید... 

- اِ چه شجاع شدی؟ قبلاً این طوری نبودی!

- چرا اون جا تو خیابون بهمون حمله کردی؟ حتماً اون موتوری و اون اسیدپاشی هم کار تو بود! آره!

- آفرین! زبونت باز شده!... 

- جواب منو بده! مسخره بازی نکن!

- جداً!! الان بهم دستور دادی!!

- لعنتی!

- باشه عزیزم! حالا چون التماس کردی می گم!... اوووم... تو خیابون بهتون حمله کردم چون اومده بودم دنبال عشـقـم!

این چی می گه؟ عشقم!!

- آره... اون موتوری و اسیدپاشی هم کار من بود!

- آخه چرا؟

- گفتم که عزیزم! به خاطر عشقم!

- عشقت؟

با حالت خاصی زل زد تو چشمام... 

- آره عشقم! یعنی تو عزیز دلم!

خنده م گرفت! این دیوانه س!

- برو بابا! دیوانه!!

عصبی دستمو کشید وادارم کرد که رو تخت بشینم... 

- یک بار گفتم درست حرف بزن!

- این چرت و پرتا چیه که می گی؟ تا چند وقت پیش می خواستی مهرنازو نابود کنی! حالا نوبت من شده!

خنده ی بلندش گوشمو کر کرد!

- آهـــا! فهمیدم! یعنی تو واقعاً منو نشناختی؟

- خیلی کار سختی نیست شناختن تو!

- اگه راست می گی بگو من کی ام؟!

پوزخندی زدم... 

- شاهرخ!

زد زیر خنده! این یارو روانیه!

- دیدی گفتم نشناختی! یه فرصت دیگه بهت می دم... یه کم بیشتر نگام کن!

- بیست سؤالیه! برو بابا حالم بهم می خوره ازت!

چونه ام رو محکم تو دستش گرفت و فشار داد!... 

- تو چه زِری زدی؟؟

با لجاجت گفتم:

- حالم ازت بهم می خو... 

حرفمو با یه سیلی شکست!

- فکر کردی شوخی دارم باهات! هنوز رد گلوله ای که حرومت کردم رو سرت مونده! هوس یکی دیگه کردی!!

آروم و زیر لب گفتم:

- از بس آشغالی!

- داری اون روی سگمو بالا میاری!

- اِ الان این روی خوبته! فرقی ندارن با هم... هر دو روت مثل هم اند!

- خیلی خُب! خودت خواستی!

از رو تخت پاشد ایستاد پشتشو به من کرد... دستشو برد سمت صورتش... از قسمت بالای سرش... زیر موهاش، یه چیزی رو کشید پایین... به سرعت چرخید طرفم... طوری که وحشت کردم!

- حالا شناختی من کی ام؟؟

چشمامو چند بار باز و بسته کردم... خدایا این اینجا چی کار می کنه؟ پس یعنی شاهرخ اینه! یعنی این همه مدت جلوی چشمام بوده و نشناختمش!

بریده بریده گفتم:

- شاهرخ... تویی!!

نفسم بالا نمی اومد! تمام بدنم می لرزید... دندونام تق تق صدا می کردند... اما کف دستام عرق کرده بود! زبونم به سقف دهانم چسبیده! حتی نمی تونستم نفس بکشم! دستمو ناخودآگاه روی گلوم گذاشتم می خواستم راه نفسم باز بشه... اما نمی شد! به خاطر سخت نفس کشیدن... چشمام و گلوم به سوزش افتاد... چشمام پر آب شد... سوزش گلوم تبدیل به سرفه شد... سرفه های خشک و پی در پی... اینقدر سرفه کردم که احساس خفگی بهم دست داد... دیگه نمی تونستم نفس بکشم... خسته از سعی و تلاش برای نفس کشیدن! بدنم سست شد... از پشت افتادم روی تخت... دردی تو قفسه ی سینه م پیچید... دستمو بی هدف آوردم بالا... می خواستم بهش بفهمونم قرصمو بیاره! اما چه طوری؟؟ صورتم از اشک خیس بود... چشمام نیمه بسته شد... 

یه دفعه حس کردم هوای سردی پیچید تو بینی م... بی اراده نفس کشیدم... اوه خدایا! من نفس می کشم! حریص تر شدم! چندین بار نفس عمیق کشیدم... چشمای نیمه بازم رو کامل باز کردم... چهره ی نفرت انگیزش مقابل صورتم بود... صدای زنگار گرفته اما گیراشو! شنیدم... 

- چی شد مانی جان؟ چرا این جوری شدی؟

- ... 

- صدامو می شنوی! خوبی؟... چرا جواب نمی دی؟!! مانی!! مانی خواهش می کنم!

با دستاش تکونم می داد و صدام می زد... حس انزجار باعث شد عکس العمل نشون بدم... 

- بهم دست نزن! برو عقب!!

نفس پر صدایی کشید... 

- تو که منو کُشتی دختر! یه دفعه چت شد؟

- گفتم برو کنار! نشنیدی؟!

- یعنی چی؟ چرا این طوری می کنی؟

- همین که گفتم!

- مثلاً اگه نرم کنار! چی می شه!!

عصبی و تند روی تخت نیم خیز شدم که بازم قفسه ی سینه م درد گرفت... دوباره روی تخت ولو شدم!

- چی شد! پشیمون شدی!

با صدایی خش دار گفتم:

- حیف که قلبم... آآآخ!!

بهم نزدیکتر شد نگران پرسید:

- قلبت چی؟ درد می کنه!

- قرص... قرصمو بیار!

- قرصت! کجاست؟

- تو... جیبِ... مانتوم!

- مانتوت! نمی دونم کجا گذاشتمش؟

- یعنی چی! تو تنمِ دیگه!

با سستی دستمو کشیدم به بدنم... خدای من! پس مانتوم کو؟... تازه الان فهمیدم مانتو تنم نیست! و من با همون تیشرت سفیدی ام که زیر مانتوم تنم بود!

درد قلبم فراموشم شد!... با خشم غریدم... 

- مانتوم کجاست عوضی؟ چرا درش آوردی؟!!

- اِاِ مثل اینکه حالت خوبه! بلبل شدی باز!

- جواب منو بده کثافت!

یقه ی لباسمو با خشونت گرفت... 

- با من درست حرف بزن!

- اگه درست حرف نزنم چی می شه؟ مثلاً می خوای چی کار کنی؟ بس نیست این همه بلا سرم آوردی! هنوزم باید شکنجه بشم! چرا راحتم نمی ذاری! بذار حداقل باقی مونده ی عمرم تو آسایش باشم! چرا اومدی دنبال من؟ چرا دست از سرم بر نمی داری؟ هـــــان!! چرا فرهـــاد!!

بلند داد زد:

- به خاطر انتقام از پدرت!

- پدرم!

- آره! بایدم تعجب کنی! پدرتو زندگیمونو به آتیش کشید به خاطر عشقش! منم اونو آتیشش می زنم با گرفتن عشقش!

****

2. جنون عشق

از تعجب زبونم بند اومده... فرهاد هم چیزی نمی گفت... اما من تشنه ی دونستن!

آروم و زمزمه وار گفتم:

- پدرم چه ربطی به من داره؟ عشق پدرم کیه؟

پوزخند محوی زد... 

- می خوای بدونی؟

سر تکون دادم.

- باشه می گم... اما قبلش باید یه قولی به من بدی!

حرصم گرفت! یه آدم باید چقدر پررو باشه!

- نمی تونم هیچ قولی بدم!

- مگه نمی خوای بدونی پدرت چه بلاهایی سر زندگیم آورده؟

خشمگین گفتم:

- نه!

خندید... 

- لجبازی نکن! می دونم الان داری از شدت کنجکاوی پس می افتی! پس قول بده! زیاد سخت نیست! سختش نکن!

- خیلی پررویی!

- می دونم!

کلافه گفتم:

- چه قولی؟

- قول بده بعد از این که تمام حرفام رو شنیدی... هر چی من گفتم باید گوش کنی!

- نمی تونم همچین قولی بهت بدم!

- بهم اعتماد کن!

تلخ و یخ گفتم:

- اعتماد! به تو!

پووفی کرد... 

- اگه خواهش کنم چی؟

سکوت... 

- ماندانا خواهش می کنم! همین یه بار بهم اعتماد کن!

به ندرت پیش می اومد فرهاد ازم خواهش کنه! ولی هر بار اتفاق خوشایندی در انتظارم نبود! حالا چه طوری بهش اعتماد کنم؟... فکری به ذهنم رسید!

- باشه قبول! ولی تو هم باید یه قولی بدی!

نشست پایین تخت و مشتاقانه به صورتم زل زد!... این حالتاش برام عجیبه! خیلی عوض شده! مثل روزای اول ازدواجمون شده! البته منهای سیلی زدنش!!

- به شرطی حرفتو قبول می کنم که خلاف اعتقاداتم نباشه! منظورمو که می فهمی؟

چشمای طوسی رنگش غمگین و تیره شد!

- مطمئن باش! تا این حد دیگه پست نیستم!

- خیلی خُب من منتظرم!

دستاشو به تخت ستون کرد و سرشو به سمت بالا برد... 

- این چیزایی که می خوام برات تعریف کنم خودم خیلی دیر فهمیدم! وقتی فهمیدم که هنوز تازه پونزده سالم شده بود! از عموم شنیدم... 

مکثی کرد... 

- ما تو یه روستا تو شمال زندگی می کردیم... پدر و مادرم سرایدار باغ های اربابی بودند... سرایدار که چه عرض کنم! بیشتر رعیت و تو سری خور! یکی از باغ ها متعلق به پدر تو بود... البته اکثر اون منطقه زیر سلطه ی پدرت بود! مادر من زن زیبایی بود! و صد البته پدرم... من کپی برابر اصل پدرم هستم!... متأسفانه یه چند باری مادرم با پدرت برخورد داشته!... و همین شد شروع بدبختیای ما!

نفس تلخی کشید... 

- من همش سه سالم بود که یه دفعه هم مادرمو از دست دادم و هم پدرم! اون موقع نفهمیدم چرا و چه طوری؟ اما بعدها از عموم همه چی رو فهمیدم... 

از رو تخت بلند شد ایستاد... یه چند ثانیه ای تو چشمام زل زد و بعد پشتشو به من کرد... در همون حال شروع کرد به حرف زدن... 

- فهمیدم که مسبب اصلی مرگ مادرم و همین طور پدرم... پدر تو بوده!!

تن صداش هر لحظه بالاتر می رفت... 

خنده ی عصبی ای کرد... 

- پدرتو یک دل نه صد دل عاشق مادر من شده بود... مادر من! یه زن شوهر دار با یه بچه ی سه ساله!... همیشه مزاحم مادرم می شده... اما مادرم نمی تونسته کاری انجام بده... می دونی چرا؟... چون پدر تو انقدر نفوذش زیاد بود که هیچ کس جرأت نداشته بهش بگه بالا چشمت ابروئه!!... مادرم موضوعو با پدرم درمیون می ذاره... تصمیم گرفتند که از اون جا فرار کنند!... ولی... نمی دونم کدوم آدم آشغالی راپورتشونو به پدرت می ده که... 

به طرفم چرخید... 

- پدرت مادرمو می دزده و باهاش به زور ازدواج می کنه! فقط دو هفته طول کشید که پدرم دوری مادرمو طاقت آورد! دو هفته!

فریاد زد:

- پدرم از دوری مادرم دق کرد! مُــرد! می فهمی! مُــــرد... پدرم عاشق مادرم بود... حاضر بود بمیره! ولی اونو تو آغوش مرد دیگه ای نبینه! می تونی بفهمی واسه ی یه مرد چه قدر سخته عشقشو از دست بده؟! ازش بدزدند! جلوی چشماش اونو ببرند تو خونه ی یه مرد دیگه! با لباس عروس! می تونی بفهمی؟؟

به معنای واقعی کلمه ماتم برده بود! پدر من! عشق! دزدی! قاتل!!

یعنی حرفاش حقیقت داره؟ چه طوری باورش کنم؟... 

.در این بازار داغ ناامیدی تو را باور کنم با چه امیدی؟؟... 

پوزخندی به صورت متعجب و پر تردیدم زد... 

- می دونستم بهم اعتماد نداری! می دونستم حرفامو باور نمی کنی! اما خیالت راحت... مدرک دارم... البته آخر ماجرا بهت نشون می دم... پس بی خودی شک و تردید نکن... مدرک و سند دارم در حد لالیگا!!

چیزی جز سکوت جوابش نبود!

- اما ادامه ی ماجرا!... مادرم ازش باردار شد! یه دختر شکل خودش... ولی متأسفانه بعد از به دنیا آوردنش... 

ناباور گفتم:

- مـــُرد!!

سرشو تکون داد!

- آخه برای چی؟

- دکترا به مادرم بعد از تولد من گفته بودند که دیگه نباید باردار بشه! چون ممکنه یا خودت بمیری! یا هر دوتون!... اما پدر تو مگه این چیزا حالیش می شد؟ مرتیکه ی هوسباز روانی!!

از اینکه هی تکرار می کرد پدر تو پدر تو! عصبی می شدم... با صدای بلندی گفتم:

- اینقدر نگو پدرت پدرت! مگه مقصر منم که هی تکرار می کنی؟! تو قرار بود حرفاتو بزنی! نه اینکه مدام بهم توهین کنی؟؟

آروم و زیر لب گفت:

- باشه دیگه نمی گم! لطفاً من بعد وسط حرفم نپــر!

چیزی نگفتم.

- مادرم که مُرد... پدرتـ... شوهرش! دخترشو سپرد به زن اولش!

زن اولش! مگه بابا چند تا زن داشت؟؟... هنوز حرف از دهانم خارج نشده بود که ادامه داد:

- بله! جمشید خان!... از این به بعد می گم جمشید! نه پدر تو!... جمشید قبل از مادر من زن داشت با سه تا بچه! لعیا و یلدا و کوروش!

پس من چی؟ چرا منو نگفت؟... لبامو از هم باز کردم تا چیزی بگم که با اشاره ش لال شدم!

- چه قدر کم صبری تو!... می گم دیگه!... حتی نمی تونی فکرشم بکنی که چی می خوام بگم! پس آماده ی شنیدنش باش!

- ... 

- تو دختر مادر من و جمشیدی!... اگه عکس مادرمو بهت نشون بدم کوپ می کنی! مثل سیبی که از وسط نصف شده! فقط رنگ چشمای تو از اون تیره تره... چشمای اون عسلی بود! عسلی روشن و زلال!

خدای من! این چی می گه؟ این اصلاً امکان نداره! مگه می شه؟ یعنی من یه بچه ی حرومم؟

- فرهاد تو چی می گی؟ آخه چه طوری باور کنم؟ یعنی... یعنی من... من یه حرومزاده م! یه بچه ی نامشروع! این امکان نداره! شنیده بودم بچه های نامشروع بدکاره می شن! هرزه می شن! اما من... مسلمونم!... به خدا ایمان دارم! فقط... فقط... بعضی وقتا ازش دلخور می شم... اما دوسش دارم!... باور کن! من... من... 

- هِــی هِـــی آروم باش!... من کی گفتم تو نامشروعی! جمشید و مادر من رسماً زن و شوهر شدن! البته به زور و دزدی جمشید! ولی تو کاملاً حلالی! غصه نخور قربونت بشم!

- اما... 

- ببین اگه بخوای تا آخر هِی بیای وسط حرفم... کلی طول می کشه... منم حوصله ندارم کشش بدم! پس لطف کن تعجب و سؤال و... اینا رو بذار آخر ماجرا... خُب؟؟

- ... 

- جمشید حتی فامیلیشو بعد مرگ پدر و مادرم عوض کرد!... واسه اینکه اگه یه روزی خواستیم ازش شکایت کنیم هیچ نشونی ای نتونیم داشته باشیم!... جمشید عاشق تو بود! تو رو می پرستید! ولی... هـــه هه!! عشقشم از مدل روانی بود! می دونی چه طور فهمیدم؟ از حرفای عموم... می گفت وقتی مادرم باردار بوده... کتکش می زده! اما دوستشم داشته! عشقش به تو هم همین طوریه! دورادور دوستت داشت اما پیش خودت مغرور و خشن برخورد می کرد! عشق همراه با خشونت!... خُب حالا می رسیم به اصل ماجرا! حتماً الان با خودت فکر می کنی که من چه طوری تو رو پیدا کردم و اومدم سراغت؟ اما قبلش باید یه کم از خودم بگم!... خودت قضاوت کن! وقتی یه پسر جوون بعد از دوازده سال می فهمه قاتل پدر و مادرش کیه؟ و اصلاً چرا پدر و مادرشو از دست داده؟ چه حالی می شه؟... می دونی من چه جوری عمو رو به حرف آوردم؟... برام اون روزا سؤال بود!... پدر و مادرم کجان؟ چرا نیستند؟ پس منو کی به دنیا آورده؟... این سؤال ها باعث شد کنجکاوی کنم... پرس و جو کنم... تا اینکه مچ عمو رو هنگام ارتکاب جرم گرفتم!... داشت یه آلبوم قدیمی رو تو زیر زمین نگاه می کرد و اشک می ریخت! منم کنجکاو و غمگین تماشاگر شدم!... بالاخره با گریه و زاری و التماس به حرفش آوردم... بعد که همه ی ماجرا رو فهمیدم... ازش گلایه کردم که چرا هیچ کاری انجام نداده؟ چرا گذاشته این همه بلا سرمون بیاره؟ و خیلی گلایه های دیگه... اونم فقط می گفت... منِ بی سواد چه کاری ازم بر می اومد؟ می گفت... اون همه جا نفوذ داشته... 

نفس تندی کشید... دستاشو مشت کرد و کوبید به قفسه ی سینه ش!... فریاد زد:

- اما من گفتم ازش انتقام می گیرم... زجرش می دم... زندگیشو به آتیش می کشم!... به عموم قول دادم... سر قولمم ایستادم!... اما اون موقع من هیچ سرنخی نداشتم... رفتم به اون باغ... چون ما از شمال اومده بودیم تهران... تمام محله های اون منطقه از شمال رو جست و جو کردم... تا اینکه آخرین نفری که ازش سؤال کردم از جمشید پولادی خبر داره یا نه؟ بهم گفت جمشید خان رو می گی؟ گفتم آره!... ازم پرسید چی کارش داری؟... منم به دروغ گفتم از فامیلای دورشم!... بالاخره به هر جون کندنی بود تونستم یه آمار کوچولو ازش بگیرم... گفت برو فلان آدرس... منزل جمشید بهارلو!... منم کلی تشکر کردم... تازه اون موقع فهمیدم که جمشید فامیلشو عوض کرده!... این اولین سرنخ بود!... اما دومین سرنخ!

اومد نزدیکتر و کنارم روی تخت نشست... خودمو جمع و جور کردم... چشماش برق زد!... دستمو تو دستاش گرفت... دستشو پس زدم... اخماشو کشید تو هم... 

- مگه من جذام دارم! که این طوری می کنی؟... 

- نه! ولی تو نامحرمی! مثل اینکه یادت رفته یه سال و نیم پیش از هم جدا شدیم!

- اتفاقاً خیلی خوب یادمه! ولی مسئله اینجاست... من و تو از هم جدا نشدیم! همه ش جعلی بود!

پوزخند زدم:

- حالت خوبه؟ من خودم زیر برگه ی طلاق رو امضا کردم!

لبخند جذابی زد:

- درسته!... ولی تو خوندی داری چی رو امضا می کنی؟... تو که انگلیسی بلد نبودی!

- من بلد نبودم! اما وکیلم که... 

- اوه عزیزم! وکیلت! تمام مدارک رو خودم از وکیلت گرفتم و برای دادگاه فرستادم! البته خودم نه! یه نفرو فرستادم دفترش!

- یعنی چی؟ پس چرا به من چیزی نگفت؟ من باور نمی کنم! تو داری دروغ می گی!

- اینو دیگه نمی دونم! برو از خودش بپرس!... من فقط می دونم تو زنِ منی!

- خفه شو!!

- خفه نمی شم! همون اول بهت گفتم من برای تمام حرفام مدرک دارم! پس بیهوده انرژیتو هدر نکن!

نالیدم:

- خــــدا!! کی این کابوس تموم می شه؟؟

از موضع قدرت اومد پایین و با لحن بسیار آروم و گیرایی گفت:

- ببین ماندانا من خودم بهتر از تو می دونم که چقدر زجر کشیدی! ولی به منم حق بده! من از وقتی دست راست و چپم رو از هم تشخیص دادم دنبال نقشه بودم... دام، تله... همه ش می گفتم چی کار کنم که پولدار بشم... چی کار کنم که جمشیدو به خاک سیاه بنشونم! مگه من از این زندگی سهم نداشتم؟ من چه گناهی داشتم که تو سه سالگی خانواده مو از دست دادم؟ ولی با همه ی این تفاسیر الان پشیمونم! می دونی ماندانا شاید باور نکنی... اما... من از همون روز اول دوستت داشتم!... حق داری باور نکنی! ولی باور کن جبران می کنم! اصلاً واسه همین دنبالت بودم... می دونم داری با خودت چه فکری می کنی؟ ماندانا باور کن همه ی اونا یه بازی بود! من از بازی کردن با تو لذت می بردم! شاید بگی من دیوونه م! آره!... من یه دیوونه ی عاشقم!... 

****

3. پیدا و پنهان

دیگه نیازی به بیان کردن نیست... خودش اعتراف می کنه که دیوونه س!... اسمشم گذاشته عشق!... من از بازی کردن با تو لذت می برم!... روانـــی!... وای خدا من چه جوری مطمئن بشم که فرهاد راست می گه؟... چرا وکیلم هیچی نفهمیده؟ چرا گول فرهادو خورده؟... آخه چه طور می شه یه نفر بدون هیچ مدرک یا سندی تمام مدارک طلاق رو بگیره و با خودش به خارج از دفتر ببره؟؟... یه چیزی اینجا مشکوکه؟ نکنه روژان هم همدست فرهاد بوده و من خبر نداشتم!... خدایا منو ببخش!... تو جوابمو بگو!... تو یه راهی جلوی پام بذار!... صبر کن ببینم! فرهاد چی گفت؟... من دختر پدرم و مادرش هستم!... یعنی چی؟... چه طور ممکنه؟ پس... من و فرهاد با هم خواهر و برادریم!... این یعنی ازدواج من و فرهاد حرام بوده؟... چرا فرهاد چیزی به من نگفت؟ اصلاً فرهاد که از اول ماجرا رو می دونست... پس چرا بازم با من ازدواج کرد؟... خدایا! این چه زندگیه من دارم! همه ش گناه و معصیت! فرهاد می گه عاشقمه! عاشق خواهرش! خدایا منو ببخش!... منو بُکُش!!

از رو تخت بلند شدم... ایستادم... رفتم سمت در... سرم گیج رفت... یک دستمو به سرم گرفتم... با دست دیگه م چار چوب درو... درو هُل دادم... باز شد!... رو به روم یه راه پله بود... موندم برم بالا یا پایین؟... دلمو زدم به دریا و از پله ها رفتم پایین... هنوز به پاگرد دوم نرسیدم که سر و کله ی فرهاد پیدا شد!... خودمو آماده کردم واسه یه دعوای درست و حسابی!

- اوقور بخیر! خانوم کجا تشریف می برند؟

- سر قبر تو! برو کنار!

- عزیزم زبونتو گاز بگیر! من هنوز تازه می خوام زندگی کنم! اونم با تــو!

- خجالت بکش! این همه سال می دونستی و بازم کار خودتو انجام دادی! حالا من از هیچی خبر نداشتم! تو دیگه چرا؟؟

- چی می گی تو؟ من از چی خبر داشتم؟

- خودتو نزن به اون راه! خوب می فهمی منظورمو!

- واضح بگو باز چت شده؟

جلوی پیراهنشو گرفتم تو دستم و کشیدم سمت خودم... زل زدم تو چشماش... 

- یعنی تو نمی دونستی من و تو خواهر و برادریم؟!! هـــا!

پیراهنشو از تو دستم محکم کشید! نزدیک بود از پله ها پرت بشم!

- چی واسه ی خودت تبصره می دی؟ خواهر و برادر دیگه چه صیغه ایه؟

فریاد زدم:

- بسه دیگه! دیوونه م کردی! بذار برم! برو کنار... 

هولش دادم سمت چپ... دو سه تا پله رو تند رفتم پایین... خدا لعنت کنه معمار این خونه رو! آخه چه خبره این همه پله! هنوز پام به پله ی بعدی برخورد نکرده بود که رفتم رو هوا! پله های باقی مونده رو با کمر رفتم پایین!

صدای داد و فریاد من با پژواک ماندانا گفتن فرهاد! چار ستون خونه رو لرزوند!

محکم افتادم رو زمین و متوقف شدم... درد بدی تو تمام تنم پیچید... خدایا من چرا نمی میرم؟؟

فرهاد تکونم می داد و صدام می زد... 

- ماندانا... ماندانا... عزیزم خوبی؟ تو رو خدا یه چیزی بگو!... خــــــدا! ماندانـــا!!... 

خدای من! فرهاد داره اشک می ریزه؟ گریه می کنه به خاطر من!!

نفس حبس شده از درد تو سینه مو با فشار آزاد کردم... 

فرهاد نفسی از سر آسودگی کشید... سرشو آورد پایین مقابل صورتم... هنوزم چشماش بارونی بود!... بیشتر خم شد... ترسیدم... قبل از اینکه ببوسم... ناله کردم... 

- نــــه! فرهاد! نه! این کارو نکن! این گناهه! من و تو خواهر برادریم! اینو بفهم!

- ماندانا من واقعاً نمی دونم از حرفام چه طوری برداشت کردی؟ ولی اشتباه... 

- نه! اشتباه نمی کنم! من و تو به هم محرمیم! مگه نگفتی مادرت منو باردار شده! خُب این یعنی چی؟ یعنی من و تو از یک مادریم! حالا فهمیدی؟

- دیدی گفتم اشتباه برداشت کردی! البته تقصیری نداری! من کامل برات تعریف نکردم! آخه دختر خوب من کی گفتم مادر تو مادر منم بوده؟

- یعنی چی؟ خودت گفتی پدر من عاشق مادر تو شده! گفتی عاشق یه زنِ شوهر دار با یک بچه ی سه ساله!

- درسته من همینا رو گفتم!

آهی کشید!

- واسه ی اینکه اونا مثل پدر مادر واقعیم بودند!

- پدر مادر واقعیت؟!

از غفلت من سوء استفاده کرد و یک دستشو آروم گذاشت زیر زانوهام و دست دیگه شو دور شونه هام حلقه کرد... آروم از زمین بلندم کرد و روی نزدیکترین مبل راحتی گذاشت... تموم استخوون هام درد می کرد... بیشتر از همه کمرم... فکر کنم مهره های کمرم جابجا شدند!... روی مبل مقابلم نشست... سر تا پامو با حالت گنگی نگاه کرد... وقتی نگاهمون تو هم گره خورد... لبخندی گوشه ی لباش جا خوش کرد... حس می کنم دیگه نمی شناسمش... فرهاد گذشته مُرده و یه فرهاد دیگه متولد شده!... برام سخته باور حرفاش... کاش می شد گذشته رو پاک کرد... به جاش روزهای خوش رو جایگزین کرد!... اما متأسفانه نه راه برگشتی واسه ی من هست و نه برای فرهاد... همه چی تموم شده... همه چی خراب شده... دیگه برای از نو ساختن دیر شده خیلی دیر!

- خوبی؟

دل از صورت مهربون و ناشناسش کندم و به زمان حال برگشتم... 

- نه زیاد!... کمرم خیلی درد می کنه.

- می خوای واسه ت یه کمپرس آب گرم بیارم؟

- نه نمی خواد کم کم خودش خوب می شه.

- حیف که نمی تونم ببرمت درمونگاه... می ترسم از چنگم دربیارنت!

پوزخندی زدم:

- به غیر از تو تا حالا کسی نبوده که بخواد بدزدم!

مکثی کردم... 

- راستی ما الان کجا هستیم؟ اینجا کجاست؟

- می خوای چی کار؟

- تا ابد که نمی تونی اینجا نگهم داری!... بالاخره پیدام می کنن!

- تا اون موقع ما از اینجا رفتیم!

قلبم ریخت... با ترس از روی مبل بلند شدم... حس کردم مایع گرمی روی صورتم ریخت!

- بینی ت داره خون میاد!... چرا از جات بلند شدی؟

می خواست با دستمال بینی مو پاک کنه که دستمالو از دستش کشیدم!... چشماش گرد شد... توجهی نکردم!

- چرا این جوری می کنی؟

- چون که به تو مربوط نیست!

- دوباره تلخ شدی!

- نیست تو خیلی شیرینی!

- چی کار کردم باز؟

- نمی دونم... خودت بهتر می دونی!

- حتماً به خاطر این که جوابتو ندادم؟!

- و خیلی به خاطرهای دیگه!

- چی می خوای بدونی؟

- همه ی اون چیزی که تو می دونی!

- من هر چی می دونستم گفتم!

- نه! نگفتی می خوای چی کار کنی؟ نگفتی کجاییم؟ نگفتی کجا می خوای ببریم؟ نگفتی پدر و مادر واقعیت کیا هستن؟!... نگفتی من راضی ام؟! اصلاً من برات مهمم؟ بازم باید تسلیم خواسته های تو بشم؟ من چه طوری حرفاتو باور کنم؟ اون همه مدرکی که ازش دم می زنی کجان؟

صدام لحظه به لحظه اوج می گرفت... 

دست راستشو تو هوا تکون داد... یعنی ساکت شو!

- باشه می گم... در مورد سؤال اولت... می خوام با تو زندگی کنم!... الان تو یه ویلا هستیم... چند کیلومتری کرج!... اول می برمت پیش عموم تو بندر انزلی بعد می برمت هر جا که تو بخوای!... پدر و مادر واقعیم... 

نفسی تازه کرد دستی به صورتش کشید... با هر حرفش حیرت زده تر می شدم... یعنی چی که می خواد با من زندگی کنه؟؟... 

- پدربزرگم سه تا پسر داشت... منظورم پدرِ پدرمه... پسر بزرگش که همین عموم تو بندر انزلیه زنده س!... فقط همین یه دونه پسر براش مونده!... دو تا پسر دیگه ش دو قلو بودند... طاهر و طاها... تنها تفاوتشون رنگ پوست و چشماشون بود... پدر من چشماش آبی بود و عمو طاهام چشماش هم رنگ چشمای من بود!... رنگ پوست پدرم روشن و عموم تیره!... به سن ازدواج که می رسن... هر دو شون عاشق دو تا خواهر می شن!... حنانه و حوریه... حنانه همسر پدرم و حوریه همسر عموم... همون طور که گفتم چشمای تو رنگ چشمای حوریه س... چشمای مادر من مشکی بود... مراسم ازدواجشون رو تو یه روز و یه مکان برگزار می کنند... البته بی سر و صدا... به خاطر موقعیت ارباب و رعیتی!... شاید با خودت بگی که ارباب و رعیتی چرا اون موقع هنوز وجود داشته؟... طبق حرفای قبلم ما تو یه روستا زندگی می کردیم... عموهام و پدرم زمینای کشاورزی رو نگهداری می کردند بعضی وقتام باغ... هم سرایدار و هم زیر دست!... صاحبای باغ خودشونو ارباب می دونستن!... یکی از صاحبای باغ هم جمشید بود!

دندوناشو از غیض روی هم فشار داد!

- بعد از به دنیا اومدن من... پدر و مادرم به خاطر تولدم جشن و پایکوبی کردند... چون بعد پنج سال بچه دار شدند!... این در حالی بود که عمو طاها هنوز بچه دار نشده بود!... 

آه حسرت باری کشید... 

- همون طور که از عموم شنیدم... منظورم عموی بزرگم... طهماسب... من هنوز تازه سه ماهم شده بود... که مادرم یه شب تب شدیدی می کنه... پدرم اونو می بره داخل شهر پیش یه طبیب... دو شب تو شهر می مونن... حال مادرم بهتر می شه... برمی گردن روستا... اما... چون اون موقع زمستون بوده و یخ بندون... و جاده ها لیز و لغزنده!... ماشین از پدرم نبوده... یه راننده اونارو میاره روستا... یه قسمتی از مسیر کوه ریزش کرده بوده و راهو بسته بوده... عموم دقیق نمی دونه چه اتفاقی واسه شون افتاده بوده... چون وقتی پیداشون می کنه هر دوشون تنها بودند... راننده و ماشینی در کار نبوده... عمو این طوری حدس می زنه که راننده پدر و مادرمو پیاده می کنه و خودش برمی گرده شهر!... پدر و مادرم از شدت سرما یخ زده بودند اما هنوز نفس می کشیدند... عموم اونارو با تراکتور میاره روستا... هر دوشون تب شدیدی داشتند... حال مادرم بدتر بوده... عموم دیگه نمی تونسته بره شهر! چون هم راه مسدود بوده هم ماشینی نداشتند... با دارو و دوای خونگی فقط تونستند چند ساعت زنده نگهشون دارند!... 

تمام صورتم از اشک خیس بود... لبامو از بس گاز گرفته بودم که زخمی شدند... دلم از این همه تنهایی گرفت... دو نفر... دو انسان... فقط به خاطر نبود امکانات جونشونو از دست دادند!... خیلی ظلمه!... خیلی... 

بغضم دوباره و دوباره با صدای بلندی شکست... اشک پشت اشک... می دونستم یه سر این ظلم برمی گرده به پدر من! پدر... پدر... چه واژه ی غریبی!... یه لحظه حس کردم سرم داغ شد!... تو آغوش فرهاد بودم... صورتم خیس می شد... اما نه با اشک من... اشک داغ فرهاد!... اشک یه بچه یتیم!... یه بچه یتیم که بازم یتیم شد!... فقط به خاطر هوس، به خاطر شهوت، به خاطر ظلم... حالا دلیل دیوونگی هاشو می فهمم!... دلیل خشم و نفرتش... بهش حق می دم... درسته من بی گناه بودم... اما فرهاد می تونست بلاهای بیشتری رو سر پدرم بیاره!... عذابی صد برابر از عذاب خودش... 

- بسه دیگه گریه نکن... گریه ی تو بیشتر عذابم می ده! واسه همین نمی خواستم برات تعریف کنم... چون می دونستم دل کوچیکت می لرزه... حساسه... گریه نکن عزیزم!

سرمو از آغوشش جدا کردم... همین که نگاهم با نگاه بارونیش تلاقی کرد... چشمای خیسش مات شد... با ترس و هراس گفت: 

- دماغت... دوباره خونی... 

وحشت زده سریع نگاهی به لباسش کردم... جلوی پیراهنش لک شده بود... با دیدن خون چندشم شد... ضعف کردم... با همون صدای ضعیف و خش دار گفتم: 

- لباست کثیف شده! برو سریع عوضش کن!

- فدای سرت! خودت خوبی؟ چرا این طوری می شی؟

- چیز مهمی نیست! فعلاً برو لباستو عوض کن! خواهش می کنم!

نگاه مبهوتی کرد و بلند شد... من هم با تأخیر رفتم سمت دستشویی.

دو دقیقه بعد اومد... پیراهن سفید مشکی قبلی رو با یه پیراهن چهارخونه ی سرمه ای و طوسی عوض کرده بود.

با یه کم نگاه کردن به اطراف... منو دید.

- چه جوری اومدی؟ مگه نگفتی کمرت درد می کنه!؟

- بهترم!... 

به شوخی گفتم:

- چیزی واسه ی خوردن تو خونه ت نداری!؟

لبخندی نیمه شیرین زد... 

- چرا الان میارم... تو بشین اینجا.

- راستی اگه یه سؤال دیگه بکنم ناراحت نمی شی!؟

سرشو از تو یخچال بیرون آورد... با لبخند گفت:

- هر چه می خواهد دل تنگت بگو!

حرفمو یه کم مزه مزه کردم... 

- اوووم... تو مگه نگفتی مادرت بعد به دنیا اومدن من... مُرده!؟

- خُب آره... چه طور مگه؟

- یه کم با حرفای الانت... 

- آها! فهمیدم چی می خوای بگی!؟... 

شیر داغ کن رو گذاشت رو گاز و روشنش کرد... دستشو به میز تکیه داد... 

- من چون نمی خواستم این حرفا رو بهت بگم... مجبور شدم دروغ بگم!... البته خودمم تا چند سال پیش همین دروغا رو از عموم باور داشتم!... یعنی هنوز حقیقت رو نمی دونستم... اگه بخوام راستشو بگم... اصل مطلب اینه... زن عموم... یعنی حوریه نمی تونست باردار بشه... اگرم باردار می شد براش خطرناک بود... چون بچه خارج از رَحِم تشکیل می شد! و این واسه ی حوریه خیلی خطرناک بود... واسه همین عموم رفت کلاً خودشو عقیم کرد!... ولی متأسفانه پدرتــ... جمشید که این چیزا حالیش نبود!... دیگه این طوری شد که زن عموم مُرد!

بازم پدرم!... چه جوری می خواد اون دنیا جواب پس بده؟... تازه عاشق حوریه هم بوده!... اگه عاشقش نبود می خواست دیگه چه بلایی سرش بیاره!؟

- زیاد فکر خودتو درگیر نکن!... گذشته ها گذشته... هر چند هنوزم که هنوزه غبار بی رحمی و ظلمش رو دلم سنگینی می کنه!... ولی دیگه نمی خوام بیشتر از این واسه ی خودم عذاب بخرم... همین قدر هم واسه ی جمشید خیلی طاقت فرساست!... اینکه بعد یه عمر سروری و سلطنت! محتاج دست دامادش بشه خیلی براش گرونه!!... به قول معروف واگذارش کردم به خدا!

چیزی نگفتم!... یعنی حرفی واسه گفتن نداشتم!

- بفرما اینم یه صبحونه ی فرد اعلا واسه ی بانو!

- ممنون.

- من از تو باید بیشتر ممنون باشم!... وجود تو باعث شد که به ادامه ی زندگی امیدوار باشم... فکرشو می کنم دلم قیلی ویلی می ره!... من و تو با هم... برای همیشه... در کنار هم زندگی می کنیم... بعد بچه دار می شیم!... وای به قول شاعر... 

همه چی آرومه... 

تو به من دل بستی... 

این چه قدر خوبه که... 

تو کنارم هستی... 

همه چی آرومه... 

غصه ها خوابیدند... 

شک نداری دیگه... 

تو به احساس من... 

- بسه دیگه! خواهش می کنم!

- چرا؟ یعنی تو خوشحال نیستی؟!

- نه!

- دیگه چرا؟

- نمی تونم... نمی دونم!

- یعنی چی؟

- ... 

- چرا جواب نمی دی؟... نکنه... نکنه تو به مهراد دل بستی! آره!؟... تو عاشق مهرادی؟... یا شایدم عاشق مهرابـــــ!!

- نه نه! من عاشق هیچ کس نیستم! یعنی اجازه ی این کارو ندارم!

- واضح تر حرف بزن!

- از این واضح تر نمی تونم!

- داری عصبیم می کنی!... درست حرف بزن ببینم!

حالا نوبت من بود رازمو فاش کنم! اما به چه قیمتی؟ اگه فرهاد دیوونه بازی بخواد در بیاره من چی کار کنم؟... آها! فهمیدم!... صدامو صاف کردم... 

- می گم! اما به یک شرط!... 

- شرط؟ چه شرطی؟

- باید بذاری برم! از اینجا! نمی دونم کجا؟ اما باید برم... نمی تونم نه پیش تو بمونم! نه برگردم پیش خونواده م!... 

- چی می گی تو؟ آخه چرا؟

- همین که گفتم!

- اما تو قول دادی که هر چی من ازت خواستم قبول کنی! حالا خودت واسه م شرط می ذاری؟!

- نمی دونم تصمیم با خودته! می خوای قبول کن! می خوای قبول نکن! به هر حال من از اینجا می رم! حتی اگر بمیرم هم مهم نیست!

- باشه بگو! ولی هر جا رفتی منم با تو میام!... 

- نه... 

- صبر کن حرفم تموم بشه!... من با تو میام... اما به تو و زندگیت کاری ندارم!... باشه؟ قبوله؟

- هر چند که رو قول تو زیاد نمی تونم حساب کنم!... ولی قبوله!

- خیلی خُب پس منتظرم! حرف بزن!

بی مقدمه گفتم:

- من یه بیماری لاعلاج دارم!

برای یه لحظه حس کردم نفس نمی کشه!

- تو... تو چی گفتی!؟

- من بیمارم!... البته مادر زادی نیست!

زل زدم تو چشماش... 

- اکتسابیه!

- گیج شدم! یعنی چی؟

- این بیماری یادگاری از اون شبه!... تو کانادا... من... تو... دیوید!!

- دیویــــد!

- یادت نیس؟

- چرا هر چی فکر می کنم یادم نمیاد؟

- تا چند ساعت پیش که یادت بود!

- ماندانــــا!

- چه طوری بگم؟ اون شب که تو مست بودی! ازم خواستی که... 

- این امکان نداره! یعنی تو و اون با هم... 

- نه من نذاشتم!... 

- پس چی؟ تو از چی حرف می زنی؟

- من و دیوید اون شب هر دومون زخمی شدیم... 

- خُب!

- وای فرهــاد! چرا نمی فهمی؟ من... ایدز دارم!

- نــــــه!

- متأسفانه بله!

****

فصل دوازدهم: 

1. دردِ مشترک

ساعت از یازده شب هم داره می گذره! اما از فرهاد خبری نیست! از ظهر که بهش مشکلمو گفتم رفته بیرون هنوز نیومده! نمی دونم چی کار کنم؟ نه شماره ای ازش دارم... نه جایی رو بلدم!... تمام در و پنجره هارو هم قفل کرده!... با خودش چی فکر کرده؟ که من فرار می کنم!... آخه چه طوری؟ با کدوم پول؟ اگه تو کانادا تونستم فرار کنم... اولاً پول داشتم! در ثانی... وکیلم و همین طور الیاس کمکم کردند! ولی الان... اینجا... چه طوری؟ با کمک کی؟... حتی شماره ی مهراد هم از حفظ ندارم! وای خدایا مهراد! یعنی حالش خوبه؟... امیدوارم تونسته باشه با مهراب تماس بگیره!... و سریع به بیمارستان رفته باشه! آه خدایا! من فقط می خوام مهراد سالم باشه... هیچی دیگه ازت نمی خوام!

سرمو از درگاه پنجره برداشتم و به دیوار تکیه دادم... صدایی توجهمو جلب کرد... یعنی چی بود؟ با کنجکاوی دوباره نگاهمو به پنجره معطوف کردم... از پشت شیشه ی مات و مشجرش سایه ی سیاهی رو دیدم... اما نمی دونم چی یا کیه؟ آخ خدا بگم چی کارت کنه فرهاد؟ اینم شیشه س که تو گذاشتی برای پنجره؟؟

هنوز می خواستم به عقب برگردم که گرمای دستی رو روی شونه م حس کردم!... از ترس منجمد شدم... آب دهانمو به سختی قورت دادم... تنها یک کار می تونستم انجام بدم... جیغ زدن!!

شروع کردم به جیغ زدن... چشمامو بستم و جیغ زدم... توسط اون شخص ناشناس چرخیدم... دستشو گذاشت جلوی دهانم و فریاد زد... 

- آروم باش ماندانا! منم فرهاد!

جیغ زدنام تبدیل شد به اشک! حس آرامش تو وجودم نشست! بدون فکر به آغوشش پناه بردم!

دستاشو دور بدنم حصار کرد و بیشتر به خودش فشرد.

صدای بمشو از انتهای حنجره شنیدم... 

- ببخش! نمی خواستم بترسونمت!

صداش یه جوری بود! سست و کشیده! بدنشم یه بویی می داد... هر چند که بوی ادکلنش بر اون غلبه می کرد!

- ماندانا خوبی عزیـــزم؟

نفس تو سینه م حبس شد... این چرا این جوری حرف می زنه؟ مثل یه آدم مست! مســــت؟؟

وحشت زده از آغوشش جدا شدم و یک قدم رفتم عقب.

صورتش داغون بود! چشمای خوشرنگ طوسیش بی حال بود و کدر!... یعنی چه بلایی سر خودش آورده؟

لبخند نامفهومی زد... دستشو به سمتم دراز کرد... اشاره کرد بیا! اما من ترسیدم و یک قدم رفتم عقب! چشماش خمار شد! یک قدم سست به سمتم برداشت... 

- نترس! فقط می خوام بغلت کنم!

خدایا این مسته! به فریادم برس!!

- بیا دیگه خواهش می کنم... بذار دردِمون مشترک بشه!

یعنی چی؟... لبمو با زبون تَر کردم... 

- فرهاد حالت خوبه؟

بی اعتنا به سؤالم اومد جلوتر!

پشت سرم دیوار بود! راه فراری نداشتم! باید یه فکر دیگه بکنم... تنها سلاحم حرف زدنه!

- فرهاد چرا اینقدر پریشونی؟ طوری شده؟

خنده ی تلخی کرد... رایحه ی عطرش با بوی الکل در فضا پرواز کرد.

- خوبم! نگران نباش! فقط می خوام حسِت کنم!

- تو حالت خوب نیس! بذار برم برات یه چیزی درست کنم بخوری!... نه فرهاد! نه! نیا جلوتر!... ببین تو الان مستی... من ازت می ترسم... تو رو خدا بذار برم... نذار اعتمادم دوباره ازت سلب بشه!... من تازه دارم باورت می کنم... خواهش می کنم فرهاد!

دستشو آروم سمت صورتم آورد... با پشت دست اشکامو از صورتم پاک کرد... در یک حرکت ناگهانی و غافلگیر کننده در آغوشم کشید!

صدای گریه م بلندتر شد... 

- فرهاد تو رو خدا به من کاری نداشته باش! می خوای دوباره ازت متنفر بشم! می خوای جا پای دیوید بذار... 

- اسم اون عوضی رو نیار! من بهش مطمئن بودم! قرار نبود همچین بلایی سر تو بیاره! اون به من گفته بود که هیچ مشکلی نداره! اما دروغ گفت! ماندانا من خودمو نمی تونم ببخشم... نمی تونم آروم بگیرم! من زندگیتو به خطر انداختم! باور کن از ظهر تا همین الان حالمو نمی فهمم! ماندانا من نمی خواستم!... باور کن من دوسِت دارم... دوسِت داشتم... 

- ... 

- از من نترس! درسته شراب خوردم... اما مست نیستم... فقط... فقط... یه چیزی می خوام! می خوام امشب منم مثل تو بشم!

شعری رو زیر لب زمزمه کرد... 

***

من و تو توی این دنیا... 

یه درد ِمشتَرک داریم... 

دوتامون خسته ی دَردیم... 

رو قلبامون تَرَک داریم... 

من و تو کوهِ دردیمو... 

یه گوشه زخمی اُفتادیم... 

داریم جون می کَنیم انگار... 

رو زخمامون نمک داریم... 

تموم زندگیمون سوخت... 

تمومِ لحظه هامون مُرد... 

هوایِ عاشقی مونو... 

هوایِ بی کسی مون بُرد... 

من و تو مالِ هم بودیم... 

من و تو جونِ هم بودیم... 

خوره اُفتاد به جونمون... 

تموم جونمونو خــــــورد... 

من و تو توی این دنیا... 

اسیر دست تقدیریم... 

همه ش دلهره داریم و با این زندگی درگیریم... 

نفس که می کشیم انگار... 

دارند شکنجه مون می دن... 

داریم آهسته آهسته تو این تنهایی می میریم... 

شدیم مثل یه دیواری که کم کم داره می ریزه... 

هوای خونه مون سرده... مثل غروبِ پاییزه... 

تقاصِ چی رو؟ ما داریم به کی؟ واسه چی؟ پس می دیم... 

آخه واسه ما این روزا چرا؟ این قدر غم انگیــــــزه... 

من و تو تویِ این دنیا... 

یه دردِ مشتَرک داریم... 

دوتامون خسته ی دَردیم... 

رو قلبامون تَرَک داریم... 

من و تو کوهِ دردیمو... 

یه گوشه زخمی اُفتادیم... 

داریم جون می کَنیم انگار... 

رو زخمامون نَمَک داریم... 

***

شونه ش می لرزید... دل من هم!... صداش بغض دار و شکسته!

- ماندانا بذار امشب من و تو... 

قلبم مثل گنجشک تو سینه می تپید... 

- نه فرهاد داری بازم اشتباه می کنی! به خدا گناهه!

- چه گناهی؟ چند بار بگم؟ من و تو شرعاً عرفاً... هر چی که تو اسمشو می ذاری زن و شوهریم!!

نمی ذاشت ازش جدا بشم... دستمو محکم کوبیدم تو سینه ش!

- این کار خودکشیه!!

- چه فرقی داره! اون دنیا که باید تقاص پس بدم! پس چه بهتر حداقل تو این دنیا با آرامش بمیرم!

- چرا نمی فهمی فرهاد؟! به کی قَسَمت بِدَم؟ اشتباهه اشتباه!!

با خشم صورتمو تو دستاش گرفت... 

- این همه اشتباه کردم تا حالا! اینم روش! دیگه با من بحث نکن... بذار آروم باشم! دلم نمی خواد با خشونت باهات رفتار کنم!!

نفسام کُند شد... چشمام سیاه تاریکی می شد... خُـــدا نجاتم بده... سست و ضعیف گفتم: 

- من نمی خوام!

چشمامو بوسید!

- نمی خوام نداریم! من دوسِت دارم! باور کن اذیت نمی شی!

- فرهــــاد!!

- جان فرهاد!

بی حال و نیمه بیهوش تو آغوشش! کشیده شدم به سمت دیگه ی اتاق!

****

2. مهراد

برای هزارمین بار تمام مسیر رفته رو چک کردم! ولی بازم بی نتیجه! نه ردی نه نشونی! خدایا! یعنی اونا کی بودند؟

ماندانای من الان کجاست؟ بهش قول داده بودم که مراقبشم... قول دادم همیشه پیشش باشم... اما الان... نزدیک به چهل ساعته که خبری ازش ندارم! حیف که زخمی شدم... وگرنه نمی ذاشتم ببرنش! آآآخ! لعنت به این پا! این دیگه واسه من پا نمی شه!!

دلم خوشه که پلیس پی گیره! ولی حتی اونام هیچ کاری نتونستن انجام بِدَن!

- مهراد!! باز که داری راه می ری! چند بار بگم؟ خوبه خودت دکتری! اصلاً مراعات نمی کنی؟

- مهراب هیچی نگو که دارم دق می کنم!

- آخه برادر من با غصه خوردن و راه رفتن کاری درست می شه؟

اعصابم خط خطی شد... 

داد زدم:

- پس می گی چی کار کنم؟ بشینم تو خونه یاسین بخونم؟ اگه اون موقع تو می ذاشتی می رفتیم چهره نگاری الان ماندانا پیشم بود! نمی تونی بفهمی من چی می کشم؟ می تونی؟ می فهمی؟ می فهمی ماندانا یه دختر تنها بدون هیچ یار و یاوری... اوووف! نمی فهمی نمی فهمی!... لعنتی!

مهراب:

- باشه آروم باش رفیق... اصلاً من نفهم! باشه هر چی تو بگی!... یه چیزی... چرا نمی ذاری پلیس تلفنارو ردیابی کنه؟

- نمی دونم! احساس می کنم اگه پلیس اول پیداشون کنه همه چی خراب بشه! نمی دونم! دلم می خواد اول خودم برم پیش ماندانا... می خوام مطمئن بشم سالمه! خیلی نگرانشم!

- شاید درست بگی! نمی دونم!

- امروز از صبح که پاشدم یه حالی ام... نمی دونم چی؟ ولی حس ششمم بهم می گه اتفاق بدی واسه ماندانا افتاده!

- آروم باش... امیدت به خدا باشه.

دستمو داخل جیب اُوِرکتم فرو بردم... با برخورد دستم به جسمی سرد! دنیایی از احساس های متفاوت به قلبم هجوم آورد... چه قدر این دختر با معرفته... در اوج خطر بازم به فکر من بود... گوشی موبایلش با اینکه ممکن بود لازمش بشه و تنها راه نجاتش... به خاطر من رهاش کرد... فداکاری کرد... صفحه شو روشن کردم... لبم به لبخندی گشوده می شه... عکس سه نفره ی من و ماندانا و خاله... رو صفحه خودنمایی می کنه... ماندانا عزیزم کجایی تو دختر؟ دلم تنگته... 

یه لحظه حس کردم گوشی لرزید... نه بابا توهمه... دوباره لرزشش رو احساس کردم... نفس تو سینه م حبس شد... یه شماره ناشناس!

بدون فکر تماس رو برقرار کردم... 

- الو؟

- مهراد؟

صدام لرزید:

- بله خودمم؟

- ببین دکتر جون! به کمکت نیاز دارم... من نه! ماندانا!... هرچی می گم با دقت گوش می کنی... بعد می آی به این آدرسی که می گم... اولاً! اینجا هیچ خطری تو رو تهدید نمی کنه... پس تو هم سعی کن بدون خطر درست کردن واسه من بیای اینجا! ثانیاً! لوازم پزشکی و تجهیزات اضطراری با خودت بیار! ببین مهراد! اگه کلک تو کارِت باشه یا بخوای منو دور بزنی... مطمئن باش! ماندانا اینجا بدون اینکه من دست به کاری بزنم جونشو از دست می ده!!... پس سعی نکن دورم بزنی... هرچه سریع تر بیا به این آدرس... تأکید می کنم! بدون دوز و کلک! سریع وسایلتو جمع و جور می کنی و میای! یک لحظه تأخیر ممکنه باعث یه عمر پشیمونی واسه ت باشه! پس بجنب!

... بوق... بوق... بـــــــوق... 

گوشی از دستم افتاد!... این چی گفت؟... ماندانای من در خطره... ماندانا!... آدرسش چی بود؟... نرسیده به کرج... یه ماشین سیاه رو به روی یه ویلای سفید... باید برم هر چه سریع تر... 

- مهراد جان حالت خوبه؟

- ها؟ آره آره من باید برم... 

لنگ لنگان به سمت ماشینم دویدم... بدون اینکه درو ببندم... پامو رو گاز فشار دادم... در به شدت بسته شد.

مهراب دنبال ماشینم می دوید و صدام می زد... 

- مهراد... مهراد... 

اهمیتی ندادم و فرمونو به سمت مخالف جاده چرخوندم... باید اول برم مطب... مطب نزدیکتره... 

****

اینجا دیگه کجاس؟ چقدر تاریکه؟ حالا من چه طوری یه ماشین سیاه پیدا کنم؟!!

صدای گوشیم باعث شد کنترل ماشین از دستم رها بشه! پامو بی وقفه گذاشتم رو ترمز!

لعنتی! گوشی تو جیبم گیر کرده! الان وقت بازیه آخه لامصب!

پــــوف... دکمه ی اُکِی رو فشار دادم... صدام می لرزید... 

- الو؟!

- چرا اینقدر هولی؟!! داری درست می آی... مسیر جنگلو مستقیم بیا... منتظرم! بجنب!!

عوضی!! مگه دستم بهت نرسه! معلوم نیس چه بلایی سر نازنینم آورده که اینجوری لَه لَه می زنه! بی شرفِ بی وجدان!!

حالا باز نوبت ماشین شد! د ِ روشن شو لا مُروَت!... 

چه مسیر مزخرفی! همه ش گِل و شُل! بالاخره چشممون به جمال این ویلای مخوف روشن شد!... کیف و لوازمو برداشتم و از ماشین اومدم بیرون. بدو بدو به سمت در ویلا رفتم. از پله ها که رفتم بالا یهو یه مرد با شتاب از داخل ویلا زد بیرون! چقدر قیافه ش آشناس؟! من اینو کجا دیدم؟!

رو به روی هم قرار گرفتیم. اینقدر عصبانی بودم که رفتارم دست خودم نبود... بدون اینکه بهش اجازه ی حرف زدن بدم... کیفمو محکم کوبیدم تو قفسه ی سینه ش! تعادلشو از دست داد عقب عقب رفت، خورد تو دیوار!

- آشغال ِحیوون! چی کارش کردی؟! کجاس؟ ها؟! حرف بزن لعنتی!

- ولم کن تا بگم!

- با من بازی نکن! بگو کجاس؟

- ببین جوجه فکُلی! الان رو مود کَل کَل و درگیری نیستم! پس دستتو بکش!!

- می خوام صد سال سیاه نباشی! بهت می گم کجاس؟ چی کارش کردی؟

- آخه احمق! الان وقت دعواس؟! چرا حالیت نیست؟ جون ماندانا در خطره!

دستم خود به خود شُل شد! جونش تو خطره!!

همین که ازش یه کم فاصله گرفتم... ناغافل با مشت کوبید تو سینه م! سینه م سوخت!

- اینم به تلافیِ حرکت ناجوانمردانه ت!!

با خشم گفتم:

- تو یکی خفه! تو آخرِ جوانمردایی! دلم می خواد دندوناتو تو دهنت خُرد کنم!

- تسویه حساب بمونه واسه بعد! فعلاً باید به دادِ ماندانا برسیم!

حس کردم دگرگون شد... قلبم شروع کرد به کوبیدن!... خشمم رو خاموش کردم فقط به خاطرِ ماندانای عزیزم!

- خیلی خُب! بگو کجاس؟

- پشت سرم بیا!

تند و شتاب زده از سالن بزرگی گذشتیم و وارد یک اتاق نیمه روشن شدیم... از چیزی که دیدم قلبم ایستاد!

ماندانا با سر و وضع آشفته، لباسای نامرتب، روی تخت بود چشماشم بسته!! رنگ صورتشم به شدت پریده و بی رنگ!

صدام مثل بغضی از تَهِ گلوم آزاد شد... 

- چی کارش کردی؟ چرا این جوریه عوضی؟!!

عاجزانه تو چشمام زل زد و گفت:

- خواهش می کنم نجاتش بده! نذار دیر بشه!

انگار قلبمو آتیش زدند! سوخت... جزغاله شد!

سریع دست به کار شدم... نشستم روی تخت... نبضشو گرفتم... کُند می زد!... با ادامه ی معاینه متوجه شدم دوباره مثل دفعه ی قبل سنکوب کرده... باید قبل از هر کاری ضربان قلبش به حالت عادی برگرده... 

****

هزار و یک... هزار و دو... هزار و سه... هزار و چهار... هزار و پنج... خواهش... می کنم... برگرد... هـــ... هـــ... هنوز... خیلی برات زوده... تو حیفی... تو رو خدا نفس بکش... نفس بکش... هـ... هـ... آهـ... آهـ... خداااا... خدایـــا... نفسِ منو بگیر... اما مانی رو ازم نگیر!!

به نفس نفس افتادم... صورتم خیس عرق شد... اما دست از تلاش برنداشتم... عرق پیشونیمو با سر شونه ی لباسم گرفتم... دستام کم کم داشت بی حس می شد... تو رو خدا برگرد... برگرد لعنتی!... فریاد کشیدم... 

- خداااا... بگو برگرده!!... 

حس کردم قفسه ی سینه ش تکون خورد!... سرمو نزدیک لبش بردم... بدنم لرزید!... نفس می کشه!... نفس می کشه!... خدایا شکرت... قبل از اینکه فریاد بزنم از خوشحالی... نگاهم به لباش معطوف شد... از گوشه ی لبش خون زد بیرون!... سریع به پهلوی چپ چرخوندمش... نگاهمو از مانی گرفتم... سرم رو چرخوندم به راست... اون نامرد گوشه ی دیوار تو خودش جمع شده بود و سرشو تو دستاش فشار می داد... خشمگین صداش زدم... 

- هِــی! نامرد! پاشو عوضِ گریه کردن... برو از تو ماشینم دستگاه اکسیژن رو بیار!... 

دستاشو از رو صورتش برداشت... انگار خشکش زده بود... چون همین طور مات زُل زد تو چشمام!... مثل اینکه نفهمید چی گفتم؟ مرتیکه ی نامرد!!

- پاشو دیگه!... مُــردی!... باید زودتر بهش اکسیژن پاک برسه... دِ پاشو دیگه!

سیخ سر جاش ایستاد!... چشماش سرخ ِسرخ بود!... با پشت دست اشکشو پاک کرد!... هه هـه! عینِ این بچه های دو ساله!... آخِ تو که این قدر بچه ننه ای!... دیگه واسه چی آدم ربایی می کنی؟!! خاک بر سرِت!... برق خوشحالی تو چشمای سرخش درخشید!... چند قدم به تخت نزدیک شد... بهش چشم غره رفتم!... یعنی برو ردِ کارِت!... کار ساز بود!... چون سوت ثانیه جیم شد! و رفت بیرون دنبال دستگاه اکسیژن!

همین که به طرف مانی برگشتم تازه فهمیدم دستمال یادم رفت بهش بگم بیاره!... اما بی خیال... پیرهن خودم هست!... سریع با دندون یه شکاف رو لباسم ایجاد کردم و کشیدم... تیکه پارچه رو گذاشتم گوشه ی لبش و تمیزش کردم.

دوباره به پشت خوابوندمش... سِرُمشو چک کردم... خوبه همه چیز تحت کنترله!... دلم نیومد بدون این که ببوسمش از کنارش بلند شم... سرمو خم کردم سمت صورتش و پیشونی شو آروم بوسیدم.

- هُوی چی کار می کنی؟!!

صدای نکره ی اون یارو بود!... عصبی سرمو آوردم بالا و دستگاه اکسیژن رو از تو دستاش کشیدم... تنظیمش کردم و بعد ماسک رو گذاشتم رو دهان و بینی مانی... آروم از کنارش بلند شدم و از تخت فاصله گرفتم.

گوشه ی لباسشو با غضب گرفتم تو دستام و کشیدمش یه گوشه ی اتاق... صدای غضب آلودم از لابه لای دندونای بهم فشرده م بیرون اومد... 

- هُوی به خودت! برای چی بالا سرش داد زدی؟! دیگه نشنوم صداتو برای من ببری بالا ها! شیر فهم شد؟!

- نه!! دلم می خواد به تو چه؟!

- که دلت می خواد آره! الان نشونت می... 

صدای ناله ی مانی حرفمو قطع کرد. تند و شتاب زده لباسشو رها کردم و به طرف تخت دوییدم.

چشماش نیمه باز بود... لبش باز و بسته می شد اما نمی فهمیدم چی می گه؟... گوشمو به لبش نزدیک کردم... 

- آ... ب!... 

قلبم طغیان کرد... الهی بمیرم که تو اینقدر با عجز ناله می کنی!

به پشت برگشتم... خیره خیره نگاش کردم.

- برو براش آب بیار!... مگه نمی بینی حالشو؟!!

با سماجت تو چشمام زُل زد... 

- خودت برو!

- نمی شه! به تو اعتماد ندارم که تنهاش بذارم!

- برو بابا!

بُراق شدم تو چشماش! هنوز می خواستم جوابشو بدم که دوباره ناله ی مانی بلند شد!

دلم لرزید... بی خیال کَل کَل شدم!... از تخت فاصله گرفتم... تنه ای بهش زدم و گفتم:

- به خداوندی خدا اگه دست از پا خطا کنی!! قید همه چی رو می زنم! کارِ تو تموم می کنم!

چیزی نگفت... ولی نمی دونم چرا احساس کردم اشک تو چشماش حلقه زد؟!!

شونه ای بالا انداختم و رد شدم... به سرعت رفتم تو آشپزخونه... اول یه لیوان پیدا کردم... حس کردم کثیفه! گرفتمش زیر آب و شستم! در یخچال رو باز کردم... یه بطری آب معدنی به چشمم خورد... خوب که دقت کردم... متوجه شدم هنوز استفاده نشده!... تاریخ انقضاشم درست بود... همونو با لیوان برداشتم و رفتم سمت اتاق.

توی راهرو با شنیدن صدای گریه ی مانی هول شدم... سرعتمو زیادتر کردم... قبل از وارد شدن به اتاق، صدای پر بغضشو شنیدم... بریده بریده و لرزون می گفت: 

- تو بهم تجاوز کردی؟!!

سَرَم داغ شد! نفهمیدم چه طوری لیوان از دستم رها شد و شکست!... بطری رو تو دستم فشار دادم و آوردمش بالا!... بدون فکر و با سرعت وارد اتاق شدم... سینه به سینه ش شدم... دندونامو با غیض رو هم فشار دادم... بطری از دستم افتاد!... دو طرف یقه ی لباسشو گرفتم کوبوندمش به دیوار... این مشت های پی در پی من بود که تو صورت نامردش کوبیده می شد... بی وقفه و بدون این که بفهمم دارم چی کار می کنم... همین طور می زدم... به دو طرف صورتش... خون جلوی چشمامو گرفته بود... تلافیِ این چند ساعت خوددار بودنمو سرش درآوردم... اینقدر زدمش که خون بالا آورد! اما هنوزم آروم نشدم... تا اینکه با صدای جیغ یه نفر دستام شُل شد!

- بسه! نزن... کشتیش!!

تازه موقعیت رو درک کردم!

به سمت مانی رفتم... خدای من! چرا صورتش کبود شده؟ قبلاً که اینطوری نبود! پس... چرا؟!

مانی؟ آخـخ خدا! من چی کار کردم؟؟

به سرعت روی تخت نشستم... دستاشو تو دستام گرفتم... پشیمون از کار ناشایسته م، گفتم:

- نکن مانی! خودتو نزن! غلط کردم! ببخشید! دیگه تموم شد! نزن مانی! نزن!!

تو جاش ثابت موند... با تعجب زُل زد تو چشمام!

- ت... تو؟!... مهـــــراد!!

- آره عزیزم منم مهراد!

****

3. دوباره زندگی (ماندانا)

تاریِ دید چشمام مانع از این نمی شه که صداشو نشناسم! اما برای اطمینان قلبی پرسیدم: 

- ت... تو؟!... مهــــراد!!

- آره عزیزم منم مهراد!

از خوشحالی زبونم بند اومد. دستمو آروم گذاشتم رو دستاش، چشماش برق زد... قبل از اینکه دوباره چیزی بپرسم، گفت:

- خدا رو شکر که بهوش اومدی... دیشب شبِ سختی برامون بود!

احساس خستگی و ضعف باعث شد پلک هام خود به خود رو هم بیفته... اما دلم می خواد بدونم چه جوری مهراد اومده اینجا؟ چی شده؟!... با همون چشمای بسته، آروم و زیر لب پرسیدم:

- تو چه طوری اومدی اینجا؟ چرا داشتی با فرهاد دعوا می کردی؟

انتظار برای جواب شنیدن بی فایده بود! به ناچار چشمامو باز کردم... نگاه مهراد به فرهاد خیره بود... حالت صورتش متعجب و حیرت زده!... انگار سنگینی نگاهمو حس کرد... صورتشو چرخوند به طرفم... با لحنی که به راحتی می شد آشفتگی رو در اون حس کرد، پرسید: 

- تو چی گفتی؟! این فرهاده!!

تازه دوزاریم افتاد!... بیچاره مهراد... چه قدر شوک بهش وارد شده تو این روزا!

با لبخندی کجکی و نیمه گرم پاسخ دادم:

- آره... فرهاد!... اینی که تو می خواستی بکشیش! همسرمه!... فرهاد!... البته به گفته ی خودش!

فکر کنم شوک این حرفم ولتاژ بالایی داشت!... چون از شدت تعجب تعادلشو از دست داد!... قبل از این که پرت بشه روی زمین! دستشو به دیوار گرفت.

- همسرت!!... چه طور ممکنه؟!!... شما که از هم طلاق گرفته بودین!

به سستی گفتم:

- منم مثل تو! چیزی نمی دونم! منتظرم خودش توضیح بده!

بعد نگاهمو از چشمای متعجب مهراد گرفتم و به فرهاد دوختم... صورتش داغون بود! داغون تر شد! نمی دونم چرا دلم لرزید؟! کنار چشماش کبود و متورم! بینی و لبش زخمی! رد خون از بینی تا پایین گردنش خشک شده بود... یقه ی لباسش پاره بود... چند تا از دکمه های پیراهنش هم کنده شده... نفهمیدم کِی صورتم خیس شد؟... یه لحظه چشمامو بستم... نفس نیمه عمیق و لرزونی کشیدم... خواستم جلوی اشکمو بگیرم اما همین که نگاهم دوباره به چشمای غمگین فرهاد گره خورد... قطرات جمع شده گوشه ی چشمام، رو گونه هام سرازیر شد... فرهاد با دیدن اشکام... چشماشو بست و دوباره باز کرد... لبخند نیمه جونی روی لباش نقش بست... با دیدن لبخندش دلم بیشتر گرفت!!... چرا سرنوشت این لبخند های هر چند نیمه جون! ولی زیبا رو از فرهاد گرفت؟!... چرا زندگی باهاش لج کرد؟!... چرا ما آدما همیشه نمی تونیم بخندیم؟... کنار هر لبخند شادمون... هر خنده ی شیرینمون... باید منتظر تلخی غم باشیم؟!... باید یواش بخندیم تا غم رو بیدار نکنیم!؟... چرا؟!

- متأسفم ماندانا! نمی خواستم این طوری بشه! یه لحظه واقعاً عصبی شدم... از همون لحظه ی اول که اومدم اینجا... دلم می خواست خفه ش کنم! اما رسیدگی به حالِ خراب تو در اولویت بود.

با بغض گفتم:

- اینا همه به خاطرِ منه! من شومم! نحسم! وجود من تخم کینه و انتقام رو تو سینه ی فرهاد کاشت! من باعثِ تمام این اتفاقات شدم! من و پدرم! پدرم زندگی رو از پدر و مادر فرهاد، عموی فرهاد گرفت! من هم شدم آفت زندگی فرهاد! من دارم تاوان اشتباهات پدرم رو پس می دم! بیشتر از این ها حقِ من بود!... فرهاد!! چرا منو نکشتی؟ چرا گذاشتی برگردم؟ من سزاوار بدترین تقاص بودم! من یه موجودِ پست و حقیرم! من متولد شده ی ظلمم! خیانتم! من هیچی نیستم! از اولشم نباید به دنیا می اومدم... من حرومم!... حتی لایق مردن هم نیستم! می بینی! می بینی فرهاد! حتی خدا هم می دونه! که نباید راحت بمیرم... باید زجر بکشم... وگرنه چرا این بیماری رو به جونم انداخت؟!... چرا... 

- ماندانا! عزیزم! آروم باش! این چرت و پرتا چیه که می گی؟ غلط کرده هر کی این حرفا رو زده! تو تنها امید زندگی منی! این حرفا رو نزن! دلم می شکنه! دلمو نشکن! الانم یه آرام بخش بهت زدم... راحت بخواب و استراحت کن... نگران فرهادم نباش... خودم بهش رسیدگی می کنم... تو فقط آروم باش!

حرفای آخر مهراد رو نفهمیدم... گیج شدم... بی اراده و ناخودآگاه چشمام رو هم افتاد.

****

هر چی بیشتر التماس می کردم... رفتارش بدتر می شد... دستمو محکم تو دستاش فشار می داد و می کشید... حتی مهلت یه خداحافظی کوتاه رو هم بهم نداد... تنها و غریب! بدون اینکه بدونم داره منو کجا می بره؟ به دنبالش کشیده می شدم... اینقدر پاهام رو زمین خشک و داغ کشیده شد که پوستش برگشت... دلم می خواست فرار کنم برم یه جای دور... بالاخره وایساد... دستاشو دو طرف پهلوهام گذاشت و فشار داد به جلو... روبروم دریا بود با موج های کوبنده و خشمگین... ارتفاعم از زمین خیلی زیاد بود... محکم هولم داد... پای راستم لیز خورد و خم شد... در حقیقت پای راستم بین زمین و هوا قرار گرفت... با قدرت بیشتری هولم داد... نفس تو سینه م حبس شد... افقی شدم بین سطح زمین و آسمون... سرم به عقب خم شد... دستام دو طرف بدنم آویزون شد... با سرعت به سطح آب نزدیک می شدم... از فاصله ی دور هم می تونستم لبخند شیطانی شو ببینم... صداش تو سرم می پیچید... همین که با سرعت تو آب پرت شدم... نفسم تنگ شد... احساس خفگی و بی وزنی باعث شد نیرومو از دست بدم... بدنم بی حرکت به تهِ آب فرو می رفت... برخورد کردم به صخره ها و سنگ های زیر دریا... 

نفس زنان چشمامو باز کردم... خدایا این دیگه چه دردی بود؟

- ماندانا، عزیزم خوبی؟ چیزی شده؟

نفسمو پر صدا از ریه هام بیرون فرستادم... 

- آه! چیزی نیس! یه خواب وحشتناک دیدم... 

****

نمی دونم چند ساعت، یا چند روز، تو خواب و بیداری ام؟!! از بس مهراد برام آرام بخش تجویز کرده، روز و شبام یکی شده! مثلاً می خواد، من از تنش ها و هیجان دور بمونم... اما احساس پیری و کسالت در وجودم بیش از روزهای قبل دیده می شه! باز شدن چشمام، مساوی می شه با آغاز یک روز دیگه... یک روز پر درد! غمگین!... افزایش روزها و ساعت ها و ثانیه های عمرم! من این زندگی رو نمی خوام! نمی خواستم این قدر بی هدف، پوچ، غمگین باشم! می خواستم اوج بگیرم... پرواز کردن رو هنوز تازه داشتم یاد می گرفتم!... یکی اومد پرهامو با نفرت چید... هر کدوم رو جایی ناشناخته رها کرد... دیگه اگه بخوام برگردم به اون لحظه ی پرواز، دونه، دونه پرهامو چه طوری پیدا کنم؟... بال هامو با چی وصله و پینه کنم؟ چه انگیزه ای باید داشته باشم که بتونم به اوج فکر کنم؟! انتقام؟! نفرت؟ گذشت؟ فراموشی گذشته ها؟ آغاز از صفر؟ فرار؟ فرار از خودم، گذشته، مهراد! ایران؟ دنیا؟ مرگ؟... یا شایدم عشق؟؟ عشق؟ عشق واقعاً چیه؟ من تا حالا احساسش کردم؟ عشق یعنی دوست داشتن زیاد... از خود گذشتن واسه دیگری... یعنی من عاشق مهرادم؟ خُب دوسش دارم خیلی زیاد... اگه تنها راه نجات جونش... یا زندگیش، جونِ من باشه!... قطعاً از صمیم قلبم براش حاضرم هر کاری کنم!!... اما!! نه... عاشقش نیستم!... عاشقی، یه احساس خاصی هم می خواد... عشق به نظرم یه موهبته... یه هدیه... یه حس خیلی خیلی خاص! یه حس خیلی خیلی خاص در برابر یه فرد خاص! یا یه شیء خاص!... یا حتی می تونه این حس خیلی خاص برای تمام جهان مادی و معنوی هم صدق کنه! مثل عشق به خدا!

آه! یعنی واقعاً من عاشق نیستم؟... اما اینو می تونم به راحتی اعتراف کنم که مهراب و فرهاد و حتی الیاس رو هم به اندازه ی مهراد دوست دارم! یعنی عاشق همه شونم؟ این که خیلی رقت باره!!... شایدم، چون مهلت عاشق شدن رو هیچ وقت نداشتم... چون خیلی غیرمنتظره و ناگهانی نشستم پای سفره ی عقد... تمام دوست داشتن ها رو در گروه عشق، تلقی کردم!

چه سرانجام تلخی؟ من حتی لایق موهبت عشق هم نیستم!!

اما... چرا این روزها، خلاء حضور یک نفر رو بیشتر از همه حس می کنم؟ مدتِ زیادی هم نیست می شناسمش... با این حال، انگار خیلی سال هست که باهاش آشنام! تو خیالم همیشه حضور داشته... و... داره... یه احساس خاصی بهش دارم... یه حس خیلی خیلی خاص!!

چرا هیچ خبری ازش نیست؟ یعنی اصلاً نگرانم نشده؟ نکنه فراموشم کرده باشه! اما اون که... اگه من، یه قطره اشک هم می ریختم، می فهمید! نگران می شد... بیشتر بهم توجه می کرد... یعنی ممکنه منو از یاد برده باشه؟

من که هنوز آرامش اون چشما یادمه... با یادِ چشماش، هم آرامش رو احساس می کنم... اون رنگِ خاص... یه سبزِ خاص و متفاوت... من هنوز یادتم... مبادا فراموشم کنی مهراب!

****

4. مهراب

چه قدر سخته نتونی احساستو ابراز کنی! نتونی نگرانیت رو آشکار کنی! نتونی راحت باشی با عشقت... همه ی زندگیت... همه ی وجودت... احساس خفته داشتن، خیلی دردناکه!... همه ش فکر می کنی یه مجرمی!... یه جاسوس سیاسی!... یه دزد... همه ش ترس... ترس... ترس... تا کی؟ وقتی که همه چی تموم بشه؟ وقتی که تمام درها به روت بسته بشه؟... آخ که چه قدر سخته... تلخه... وقتی که باید بگذری از احساست، واسه ی کسی که براش احترام قائلی... باید بگذری از کسی که نمی تونی ازش به راحتی گذر کنی!... چرا من نتونستم راز دلمو بگم ؟ چرا گذاشتم تنها بشه؟ چرا تنهاش گذاشتم؟ الان کجاست؟ حالش خوبه؟ چه طور تا امروز طاقت آوردم؟ چهار روزه ندیدمش!! چهار روز! خیلی زیاده واسه ی من! من همون کسی هستم که آرزو می کردم جمعه ها هم کلاس داشته باشم! همون کسی که زیر بارون، بدون چتر، مسیر دانشگاه تا خونه رو، فقط به خاطر اون، پای پیاده طی کردم!! من همونم؟!!

تو این چند روز، هیچ کاری واسه ی پیدا شدنش نتیجه ای نداشت! چه طوری طاقت آوردم؟

وای خدایا خیلی سخته... 

دیگه تحملم تموم شده! می خوام ببینمش... می خوام لمسش کنم... هنوز ردِ آغوشش رو لباسام مونده! هنوز اون پالتو رو نَشُستم!... با این که خراب شده... ولی هنوز، جاش تو کمده! پیچیده شده لای زرورق! می خوام عطرش برای همیشه بمونه... می خوام فضای خونه م، لباسام، همه از عطر او پُر بشه! می خوام... 

آآآه!! کجایی عطر بهشتی من؟

کجایی نسیم خوش عشق؟

کجا رفتی بی خبر؟

کجایی؟

ماندانا برگرد... می خوام ببینمت... می خوام بگم رازم چیه؟ می خوام اعتراف کنم... عاشق شدم!!... عاشقِ عشقِ تو!

یعنی دوباره هم دیگرو می تونیم ببینیم؟

یعنی می شه... من؟ ماندانا؟... 

****

چرا زودتر به فکرم نرسید؟! ماندانا! باید به ماندانا زنگ بزنم... مهراد اون روز با شماره ی ماندانا تماس گرفت!... 

هیجان زده رفتم سراغ گوشیم... لیست تماس ها رو باز کردم... دو تا شماره ی ناشناس داشتم!... یکی دیروز بهم زنگ زده بود... اما اون یکی دقیقاً مالِ چهار- پنج روز پیش بود... همینه! خودِ خودشِ! سریع شماره رو گرفتم و منتظر موندم... یعنی چی؟ مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد؟!!... دوباره گرفتم... ای بابا!... گوشی رو پرت کردم یه گوشه!... دستامو پشت سرم گره کردم و تکیه دادم به مبل. با پام، به کناره ی مبل ضربه می زدم... تند و عصبی!

یه دفعه در اتاقم به شدت باز شد!

- اَه ه ه! چته مهراب؟ چرا اینقدر پاتو می کوبی به مبل؟ آخه مسلمون! دارم درس می خونم!

- یعنی صداش اینقدر بلنده که تا اتاق تو می آد؟

- نه! پس حتماً من مریضم!

- برو ماهان جان! اصلاً حوصله ی شوخی ندارم!

- من کِی باهات شوخی کردم؟

- باشه بابا! دیگه نمی زنم!

- چی نمی زنی؟

- ماهان!

- بله؟ چرا داد می زنی؟!

- بیرون! برو بیرون!

- درست صحبت کن! مثلاً من برادر بزرگتم!

- لطف کنید از اتاق من بفرمایید بیرون! این طوری خوبه برادر بزرگ؟!... به خدا اگه یک کلمه ی دیگه بگی، می زنم خودمو می کُشم!

در اتاقو بست و نشست پایین پام! دستاشو گذاشت رو دسته های مبل... خیره شد تو چشمام!

- چته مهراب؟ چرا اینقدر پریشونی؟! چند روزه می خوام باهات حرف بزنم... اما درگیر کارهای انتقالیم بودم! چه مرگته؟

بُراق شدم تو چشماش!

گوشه لبش به معنی خنده بالا رفت... 

- چیه؟ چرا مثل میرغضب نیگا می کنی؟

کلافه گفتم:

- ماهان! خواهش می کنم تنهام بذار!

- نمی شه برادرِ من! نمی شه! تا نگی دردت چیه؟ از اینجا جُم نمی خورم!... هر چند یه حدسایی زدم... ولی می خوام خودت اعتراف کنی!

- تو مثل اینکه اصلاً متوجه نیستی! بابا جان! من الان حوصله ندارم! می خوام تنها باشم!

- برو بابا! می خوام تنها باشم... می خوام تنها باشم... مثل این بچه های لوسِ دو ساله! بنال ببینم!

عصبی و خشمگین هُلش دادم عقب و از رو مبل پا شدم!... سوئیچ ماشینمو برداشتم... از اتاق خارج شدم.

- صبر کن ببینم! کجا داری می ری؟ فکر کردی می تونی منو دور بزنی؟ نه جونم! من، مامان نیستم که دروغاتو باور کنم! می دونم دردت چیه! تو عاشق شدی!

دستم روی نرده های پله، قفل شد... برگشتم طرفش... جدی و با صورتی برافروخته بالای پله ها ایستاده بود.

دو سه تا پله اومد پایین تر... دستشو گذاشت رو شونه م... 

- آره! درسته! من می دونم... همه چی رو! می دونی از کِی؟ همون روزی که پیشنهاد مسافرت رو دادی! از اصراری که می کردی تا مامان و بابا رو هم راضی کنی با مهراد و دخترخاله ش ماندانا هم سفر بشن! البته از قبل می دونستم... اما اون روز مطمئن شدم که برادر کوچولوم عاشق شده!

پوفی کشیدم... 

- همچین می گی کوچولو! انگار داری با یه پسر بچه ی پنج ساله صحبت می کنی!

- کوچولویی دیگه! اگه بزرگی! پس ثابت کن!

- چی رو ثابت کنم؟

- اینکه بزرگ شدی!

- ماهان سر به سرم نذار! من نمی فهمم چی می گی؟

- بیا بریم بالا تو اتاقت تا بهت بگم!

- همین جا بگو! می خوام برم بیرون.

- خیلی یکدنده ای! من موضوع دزدیده شدن ماندانا رو می دونم!

خودمو خونسرد نشون دادم... 

- خُب! که چی؟

- یعنی اصلاً واسه ت مهم نیست!

وقتی گفتم: نه!... صدام لرزید!

جدی شد... 

- ببین مهراب! تو باید بی خیال عشق و عاشقی بشی! اون دختر مشکوکه!

- چرا چرت و پرت می گی؟ عاشقی کدومه؟

- محض رضای خدا! نقش بازی کردن رو بذار کنار! این حرفایی که می خوام بهت بگم، خیلی مهمه!

- من نقش بازی نمی کنم! کاملاً خودم هستم! پس حرفتو بزن!

- باشه! خودت خواستی! فقط مواظب باش بعد شنیدن حرفام از پله ها پرت نشی پایین! چون خیلی غیرقابل باوره! اما من مطمئنم! یعنی تا مطمئن نشدم باور نکردم!

- بگو دیگه! چرا اینقدر کِشِش می دی؟

- ماندانا از دست شوهرش فرار کرده! از کانادا! الانم در حال حاضر بیماره! یه بیماری لاعلاج و واگیردار! از همه مهم تر بیماریشه! چون معلوم نیست چه طوری و از کی گرفته؟

مخم سوت کشید... ماندانای من بیماره؟

- واضح تر حرف بزن! بیماریش چیه؟

- تحملشو داری؟

- ماهان!

- باشه عصبی نشو، می گم... اون ایدز داره! البته معلوم نیست از کی؟ چون این طور که من فهمیدم شوهرش سالمه! پس مطمئناً تو کانادا با یکی رابطه ی... 

- خفه شو! چی واسه ی خودت داری می گی؟ اینا همه ش تهمته! درسته اونو نمی شناسی... اما این دلیل نمی شه که بهش تهمت بزنی! در ضمن... مگه مهراد، دوست تو نیست؟ پس چه طور ممکنه این حرفا راست باشه؟ می دونی تهمت زدن چه کار زشتیه! اون دنیا می خوای جواب ماندانا رو چی بدی؟ اصلاً کدوم احمقی این حرفا رو به تو گفته؟ مثلاً دکتر این مملکتی بعد اون وقت... 

- همون مهراد دوستم این حرفا رو بهم گفته! البته خودش نه! پرونده ی پزشکی ماندانا رو آورده پیش من! ازم خواسته دقیق مطالعه ش کنم... اگه باورت نمی شه می تونی بری خودت بخونی! دیشب نتیجه شو از دکتر بهرامی فهمیدم... برام ایمیلش کرده! می تونی بخونی تا باور کنی!... 

زل زدم تو چشماش... 

- توی پرونده ی پزشکیش اینو هم نوشته که در اثر چی بیمار شده؟

****

فصل دوازدهم: 

1. من و تو

آروم از رو تخت بلند شدم. در اتاق رو آهسته بازش کردم... فرهاد و مهراد رو به روی هم ایستاده اند و با هم صحبت می کنند... چهره ی هر دوشون گرفته س... نمی دونم برای چی؟... بعد از یک دقیقه سکوت، فرهاد آروم چیزی به مهراد گفت، مهراد برافروخته شد! صداشو بلند کرد و پرخاشگر گفت: 

- تو غلط می کنی همچین کاری رو انجام بدی! من مثل شیر بالا سرشم... مواظبشم... نمی ذارم دوباره اشتباه کنه... تو هم همین الان... همین امروز با من میای دادگاه و برگه ی طلاق توافقی رو امضاء می کنی! خودم به چند تا آشنا سپردم که کارهای مقدماتیشو انجام بِدَن... این دفعه دیگه جعلی در کار نیست! خودم تمام مراحلشو نظارت می کنم تا نتونی کلکی بزنی!

صدای گوشی مهراد تلخی فضا رو شکست!... اوه خدای من! مهراد گوشی منو همراهش آورده! عاشق ملودی زنگ گوشیمم!... از رو میز بَرِش داشت و جواب داد... البته صداشو نمی شنیدم... قصد برگشت به اتاق رو داشتم که نگاهم با نگاهِ غمگین فرهاد گره خورد... با یک غمی نگاهم می کنه که دلم براش می سوزه!... دل از چشمای جذاب و ماتم زده ش گرفتم و در رو آروم به روی نگاهش بستم.

چند ضربه به در اتاقم خورد و بعد صدای مهراد شنیده شد... 

- ماندانا... می تونم بیام داخل؟

- اوهوم.

- امروز حالت چه طوره؟ بهتری؟ دیگه درد نداری؟

از سؤالاش خنده م گرفت... لبخند محوی زدم... 

- خوبم... 

- خدا رو شکر... راستش اومدم گوشیتو بیارم چون الان مهراب دوباره زنگ می زنه... می خواد با تو صحبت کنه.

تا اسم مهراب رو گفت تپش قلبم تند شد... آرامش عجیبی تمام وجودمو در برگرفت... همه ی مشکلاتمو از یاد بردم... حرارت بدنم خود به خود زیاد شد... دست راستمو مشت کردم و بی اختیار گذاشتم رو قلبم... مهراد از سکوت طولانی من متعجب شد... 

- حالت خوبه ماندانا؟!

سرشار از احساس شادی، سرخوشانه گفتم: 

- آره خوبم! عالی!

ملودی مورد علاقه م تو فضای اتاق پیچید... وقتی می خواستم گوشی رو از دستای مهراد بگیرم دستام می لرزید... نگاه عجیبی بهم کرد و از اتاق بیرون رفت.

دکمه ی اُکِی رو زدم... بلافاصله صداش تو گوشی طنین انداخت... 

- الو ماندانا خوبی؟ کجایی؟ حالت خوبه؟... تو رو خدا جواب بده... منو از این دلشوره رها کن!

صداش عجیب به دلم می نشست... مثل هوا می بلعیدم حرفاشو!... نفس آرومی کشیدم... انگار فهمید... 

- نمی تونی حرف بزنی؟ چیزی شده ماندانا جان؟

به خودم مسلط شدم... 

- نه خوبم مهراب!

- جانِ مهراب! من که از نگرانی داشتم می مُردم! تو کجایی دختر؟ دلم برات تنگ شده! هر جا هستی بگو تا من بیام!

- متأسفم! نمی خواستم نگرانت کنم! خودم هم تو شوک بودم... اصلاً نمی دونستم چی کار کنم؟... وقتی بهوش اومدم یه جای ناشناس بودم... 

بدون ذره ای فکر! تمام ماجرا رو براش تعریف کردم... نمی دونم چرا؟ خودم هم علتشو نفهمیدم!... مهراب هم با احساس و توجه، کلمه به کلمه ی جملاتمو گوش می کرد... بعضی جاها غمگین می شد و آه می کشید... گاهی هم خشمگین و عصبانی! ولی حتی برای یک لحظه... حتی به اندازه ی یک ثانیه هم صداشو بلند نکرد! یک شنونده ی آروم و با احساس!... این آرامش، حتی از پشت گوشی هم به قلبم تابیده می شد!

اتفاق بین خودم و فرهاد رو چون دقیقاً نمی دونستم، نتونستم خوب تعریف کنم... فقط گفتم؛ فرهاد می خواست هم دردم بشه! نمی دونم منظورمو فهمید یا نه؟ اون لحظه از گفتن ماجرا هیچ اِبایی نداشتم! حس خجالت تو وجودم نقش نبست... با مهراب احساس نزدیکی خاصی رو دارم... انگار سال هاست که می شناسمش!... تعجب کردم که چرا اون از شنیدن بیماریم شوک زده نشد؟... 

در پایان حرفام گفتم: 

- دوست دارم هر چه زودتر به آرامش برسم!

با احساس گفت:

- من دوست دارم هرچه زودتر به تو برسم! دلم خیلی برات تنگ شده!

گوشم از حرارت صداش سوخت!... 

زمزمه کنان و به آرومی جواب دادم: 

- منم همین طور! خیلی دلم برای تو تنگ شده!

هیجانِ صداش به من هم منتقل شد!... 

- ماندانا... من... من می خواستم یه موضوع مهمی رو باهات در میون بذارم! می شه؟

- آره بگو راحت باش.

- من می خوام اعتراف کنم عاشقت شدم! ماندانا... من خیلی دوسِت دارم!!

نفس تو سینه م حبس شد! خدای من! این چی می گه؟

- ماندانا؟ هستی؟ داری صدامو؟

- آ... آره... اما مهراب من نمی تونم... من... من... فرهاد... نمی شه مهراب!... 

- چی می گی؟ چرا نشه؟... الو؟... الو... 

****

تا سرشو چرخوند... یک طرف صورتش سوخت!... 

- پسره ی احمق! من به تو گفتم دورِ اون دختر رو خط بکش! اون وقت تو دقیقاً می ری عکس اون چه من ازت خواستم رو انجام می دی؟! لیاقتت همین قدره! همون دختر هرزه!

- ساکت شو! دیگه ادامه نده! اون هرزه نیست... بهش حمله شده... اون بیماری هم در اثر همین حمله بوده! در ضمن به تو ربطی نداره که من چی کار می کنم! تو کارهای من دخالت نکن! بچسب به زندگی خودت!

- هه! کور خوندی اگه فکر کردی که من می ذارم به اون دختره ی عوضی برسی!

- نذار احترامتو بشکنم! پس از اینجا برو!

- عجب! به خاطر یه دختر بی همه چیز می خوای تمام حرمت و احترام چند سال برادری رو بشکنی؟! منو باش که به فکر توئم!

- لازم نکرده! خودم می دونم دارم چی کار می کنم.

- باشه! از همین الان می بینم روزی رو که پشیمون برمی گردی پیشم!

- اتفاقاً برعکس! تصور چهره ی نادم و شرمنده ت، وقتی که همه چی آشکار بشه، زیاد دور از انتظار نیست!

- نه مثل اینکه حسابی دختره مغزتو شست و شو داده! هر چی می گم یه جواب تو آستینت داری! از این لحظه به بعد برادری به اسم مهراب ندارم!

در اتاق رو با شدت بست و رفت!

گیج و مضطرب چشم به در دوختم... مغزم به طور کامل هنگ کرده!... نمی دونم چه کاری درسته و چه کاری غلط؟... در یه لحظه، یه تصمیم شتاب زده فضای ذهنمو اشغال کرد!... سوئیچ ماشین و گوشی موبایلمو برداشتم و از اتاق خارج شدم... در هنگام پایین اومدن از پله ها، مجدداً شماره ی ماندانا رو گرفتم... زیر لب دعا دعا می کردم که ماندانا گوشی رو جواب نده!!

- سلام مهراب جان! چی شده امروز اینقدر دلتنگی می کنی؟

نفس آسوده ای کشیدم... 

- سلام از بنده س! مهراد جان می تونم یه خواهشی ازت داشته باشم؟

- البته!

- می شه آدرس اون جایی که هستین رو بهم بدی؟!

- آدرس می خوای چی کار؟... ما امروز بعد از ظهر بر می گردیم تهران!

- خواهش می کنم مهراد!

- دلیل این همه اصرارت رو نمی دونم! گفتم که تا چند ساعت دیگه... 

- متوجه شدم! می خوام... می خوام با مان... 

- تو همین الان داشتی باهاش صحبت می کردی! دیگه چی کارش داری؟

نه! مثل اینکه نمی تونم به حرفش بیارم!

- ببین مهراد... من باید همین الان ماندانا رو ببینم! ممکنه دیر بشه! خیلی نگرانتونم!

صدای نفسِ کلافه ش رو از پشت گوشی شنیدم... 

- من نمی دونم هدفت چیه؟

- هدفم فقط دیدنِ مانداناس!

- حرفای جدیدی می شنوم!... جهت اطلاع شما! ماندانا صحیح و سالم و سلامته! احتیاجی نیست که نگرانش باشی!

- باشه نگو! خودم پیداتون می کنم!

- یعنی چی؟ چرا این طوری می کنی؟... چه طوری حالیت کنم که اومدن تو به اینجا، خطر آفرینه؟

- آخه چه خطری؟

- من وقتِ اینکه با تو سر به سر بذارم رو ندارم! خداحافظ! دیگه زنگ نزن گوشی رو خاموش می کنم!... 

بوق... بوق... بوق... 

- اَه! لعنتی! نمی دونم چرا اینقدر نگرانم؟ به قولِ مادرم؛ دلم شور می زنه!!

****

2. یک لحظه شیطان

بعد از چند روز خودمو تو آیینه می بینم... زرد و سفید و سیاه!... تنها توصیفیه که می تونم از چهره م داشته باشم!... دل از چهره ی زنگار گرفته و پریشونم گرفتم... به سمت در چرخیدم... صدای مهراد از پشت درِ اتاق، طنین انداز شد!... 

- ماندانا آماده ای؟

تلخ و کوتاه گفتم: 

- بله!

در باز شد و چهره ی خسته ی مهراد، نمایان.

- کمک لازم نداری؟

- نه! بریم!

- چیزی شده؟

- نه! چه طور؟

- خیلی تو همی!

- بریم مهراد! خیلی خسته م!

دستشو آروم دورِ شونه هام حلقه کرد... 

- به من تکیه کن! قول می دم خستگیت بیرون بره!

بی اختیار و بی اراده، چشمام بارید، اشک های داغِ خستگی و پریشان حالی!... دلم بی جهت گرفته!

حلقه ی دستاشو تنگ تر کرد... صورتم خود به خود، روی سینه ش قرار گرفت!

- بازم گریه! بس نبود؟!

نفسِ تلخی کشیدم... 

- کارم از گریه گذشته!!

صدای قدم هایی از پشت سر مهراد، توجهمونو به خودش جلب کرد. فرهاد با دیدن ما در اون حالت بسیار خشمگین و برافروخته شد! چشمهای سرخ و ملتهبش، نگاه خیس و بارانیمو نشانه رفت. دستشو با قدرت خشم و غضب به روی شانه ی مهراد گذاشت و پرخاش کنان گفت: 

- مهراد خان! من هنوز نمُردم! هنوز نفس می کشم! و تا وقتی که نفس می کشم ماندانا رو طلاق نمی دم!

مهراد عکس العمل شدیدی نشون داد... به سرعت منو از خودش جدا کرد و به طرف فرهاد چرخید... 

- چی شده؟ باز هوس کتک کردی! منم منم می کنی! دور برِت داشته! ماندانا بی ماندانا! شیر فهم شد؟

مشت گره خورده ی فرهاد کنار صورت من فرود اومد! اتوماتیک وار دستامو مقابل صورتم بالا آوردم!

- ماندانا مال منه! یک عمر خون دل خوردم! تاوان پس دادم! حالا به همین راحتی ازش جدا بشم؟! محالِ ممکنه!

- هه هه! تو خونِ دل خوردی یا ماندانا؟ تو تاوان پس دادی یا اون؟ این همه سال عذابش دادی بس نبود؟ دیگه چی می خوای؟ جونشو؟ جوونیشو؟ نه جونی براش مونده! نه جوونیش برمی گرده! تو دنبال چی هستی فرهاد؟ ماندانا که با تو ازدواج کرد! چرا نتونستی خوشبختش کنی؟ تو دوستش نداری! اگه یه ذره... فقط یه ذره دلت براش می تپید... این حال و روزش نبود! تو امتحانتو پس دادی فرهاد! هیچ راه جبرانی برات نمونده... تنها راه، فقط جداییه و بس!

فرهاد در یک حرکت غیرمنتظره، مشتشو کوبید تو صورت مهراد! سر مهراد به سمت دیگه کج شد! چشمای هر دوشون سرخ و خون آلود بود... مهراد به سمتش خیز برداشت و با سر به سمت صورت فرهاد هجوم برد!... فرهاد انگار از قبل آماده ی دعوا و درگیری بود... چون به سرعت پای راستشو بالا آورد به سمت صورت مهراد!... قبل از اینکه برخوردی صورت بگیره، جیغ زدم... 

- نه!... 

چشمامو که باز کردم... هر دوشون روی زمین افتاده بودند... عقلم به هیچ جا قد نمی داد!... مستأصل و درمونده سر جام میخکوب شده بودم!... خواستم پامو حرکت بدم که چشمم به گوشی مهراد خورد!... دقیقاً کنار پام افتاده بود... بدون هدف خم شدم و برِش داشتم!... انگار با این حرکت من، خشمشون دو چندان شد!... به سرعت به سمت هم گارد گرفتند... خود به خود ازشون فاصله گرفتم... صدای ملودی ملایمی تو فضا پیچید... از ترس یکه ای خوردم... این صدا، حتی ذره ای تغییر در وضعیتشون نداشت!... مثل دو ببر زخمی و ترسناک تو چشمای هم زُل زده بودند! دوباره صدای ملودی گوشی بلند شد... بدون فکر دکمه ی سبز رو فشار دادم... 

****

حتی از بین تمام سر و صداها و نفس های خشمگین مهراد و فرهاد، صدای دویدن مهراب رو می تونم تشخیص بدم! پژواک برخورد سطح کفش هاش، به روی سنگفرش بیرونی ویلا و همچنین پله ها، برام مثل نسیمِ زندگی بخش می مونه... 

انتظار برای تصادف نگاه ها... اتصال قلب ها... درخشش چشم من در جنگل چشماش... به پایان رسید... زمان متوقف شد... حس کردم همه جا رو سکوت در بر گرفت... فقط من بودم و او... من بودم و چشم های او... من بودم و نگاه گرم او... من بودم و فقط او!

جنگل سبز چشماش، پر از اشک شوق بود... همین طور خورشید چشمای من!... شاید به چند ثانیه نکشید که این ارتباط رؤیایی قطع شد!... 

چشماشو به آرومی برای یک لحظه بستم... دلم تسلیم نگاه آرامش بخشش شد... اگه تا اون لحظه ذره ای اضطراب و ترس داشتم، با دیدن نگاه مهربون و گرم مهراب، آروم شدم.

اشاره کرد برم بیرون ویلا منتظر باشم... مسخ چشمای سبزش، آهسته به طرف درب سالن ویلا رفتم... همزمان با این حرکت من، صورت مهراد با نگرانی به طرفم چرخید... اما توجهی نکردم!... از سالن خارج شدم... 

می دونستم کینه ای که مهراد از فرهاد داره، به این راحتی ها از بین نمیره... مهراب تمام تلاششو کرد تا اون دو تا رو از هم جدا کنه... مهراد، سرسخت و یکدنده... فرهاد، از اون بدتر... 

روی یکی از پله ها نشسته بودم... سرخوش و شادمان! واسه ی خودم رؤیا پردازی می کردم... بدون ذره ای دلواپسی!... تپش قلبم منظم و آهنگین، پر از امید به زندگی... افسار فکر و خیالم دیگه دست خودم نبود... رها شده و آزاد، به سوی مقصدی مشخص و رؤیایی پرواز می کرد... من و مهراب... ماندانا و مهراب! دلم از این خیال، قیلی ویلی می ره!... چه برسه به حقیقتش؟!

صدای دلنشین و پر مهرِش، مثل رنگ چشماش، زندگی بخشه... سبز و مهربون!

- خوبی؟

یه پرسشِ چهار حرفی... چقدر می تونه با احساس بیان بشه؟ هزاران حس و هزاران جمله و حرف، تو این چهار حرف پنهونه... 

- خیلی زیاد!

- خوشحالم... الان از همیشه خوشحالترم!

«چقدر خوبه که اینجایی!»

این جمله رو هر دومون با هم گفتیم!... چشمامون بی اراده، به سمت هم چرخید... لبخندی شیرین روی لب هامون نشست... 

حرکات تند و شتاب زده ی مهراد، ما رو از بهشتی که دَرِش بودیم، بیرون برد... 

****

خیره خیره تو چشمام زل زده بود... نمی دونستم علتش چیه؟... آخر سر طاقت نیاوردم و بی میل و رغبت پرسیدم... 

- چی شده؟!

- هیچی!

نگاهشو از رو صورتم برداشت، دلخور و تلخ، ازمون فاصله گرفت. مهراب از رو پله بلند شد و با لحنی شاد و شوخ گفت: 

- برم ببینم باز این پسره چشه؟

بی دلیل از جام پا شدم!... نگاه شادش، متعجب شد... 

- تو کجا؟ چرا بلند شدی؟

دست و پامو گم کردم... نمی دونستم چه جوابی باید بدم... طبق عادت... وقتی که هول یا دستپاچه می شم... دستمو به بازوم می کشم... یک پله اومد پایین تر، دستشو به طرف بازوم جلو آورد... گرمای متفاوت دستش حتی از روی مانتو هم احساس می شه.

- بازوت چی شده؟!

تازه متوجه پارگی مانتوم و پانسمان دستم شدم! کف دستم رو گذاشتم رو بازوم... 

- چیزی نیست... خوب شده... یادم رفته که بازش کنم!

- باشه قبول! ولی کی این طوریش کرده؟

- خوردم زمین!... 

نگاه عمیق و نفوذ پذیری به نی نی چشمام انداخت... نفس پر صدایی کشید، دستشو از رو بازوم برداشت و یک طرف صورتم گذاشت... با لحن جدی و کمی خشن گفت: 

- راستشو نمی خوای بگی، نگو! ولی دروغ... هیچ وقت بهم دروغ نگو!

دستشو کشید و رفت... 

****

قرار شد من و مهراد و فرهاد، تو ماشین مهراب بشینیم و مهراب هم رانندگی ماشین فرهاد رو به عهده گرفت... به دو دلیل... یکی اینکه ماشین مهراد خراب شده بود و همین طور پنچر! و دیگه اینکه دست مهراد زخمی شده و قادر به رانندگی نبود... راضی هم نشد که فرهاد، رانندگی ماشین خودشو بر عهده بگیره... چون احتمال می داد که فرهاد ممکنه کلک بزنه!... بنابراین من، شدم راننده ی ماشین مهراب... به ماشین فرهاد زیاد وارد نبودم و نمی تونستم کنترلشو در دست داشته باشم... واسه همین مهراب داوطلب شد... دو تا ماشین در ظاهر خیلی شبیه هم بودند... شیشه ها سیاه و دودی... شاسی بلند... تنها تفاوت در شماره ی پلاک ماشین ها بود، که اون هم در شب زیاد قابل تشخیص نبود!... مهراب جلوتر از من بود و من پشت سرش به آرومی حرکت می کردم... مسیر خیلی گِل آلود و دشوار بود... فرهاد و مهراد مثل دو تا دشمن کنار هم نشسته بودند اخماشون تو هم بود... یه لحظه حواسم از مهراب پرت شد و گمش کردم... به یک دو راهی رسیدیم... مستأصل و سردرگم از آیینه به مهراد نگاه کردم... متوجه نگاهم شد... 

- چرا ایستادی؟

- مهراب رو گم کردم! نمی دونم از کدوم مسیر برم!

- بپیچ به راست... 

فرمون رو به راست چرخوندم... قبل از اینکه کامل تو مسیر خیابون اصلی قرار بگیرم... یه ماشین واژگون شده در تیر رس نگاهم قرار گرفت... ناخودآگاه ضربان قلبم تند شد... انگار یه پارچ آب یخ روم خالی کردند... یه ماشین دیگه ام کنار خیابون به صورت کج پارک شده بود... راننده ش مبهوت و متحیر، محو صحنه ی تصادف بود... دلشوره ی بدی تو تمام وجودم نفوذ کرد... پامو رو ترمز گذاشتم و بلافاصله پیاده شدم... هر چی نزدیکتر می شدم تلخی حادثه، بیشتر خودشو نشون می داد... راننده ی ماشین مدام فریاد می زد... خدایا نه... نمی خواستم... خدایا غلط کردم... اشتباه کردم... نذار بمیره!... نمی خواستم... 

مهراد و فرهاد از کنارم رد شدند مثل طوفان... یه لحظه گیج شدم... سر جام ایستادم... در سمت چپ ماشین واژگون شده از جا کنده شده بود و راننده ش بیرون افتاده بود... از فاصله ی نه چندان دور پاهای آویزون شده شو می دیدم... دست و پام سست شد... 

****

باورم نمی شه... یعنی اینقدر تنفر برانگیزم؟... تا حدی که قصد داشته منو از بین ببره؟... آخه چرا؟ گناه من چیه؟... هنوز مبهوت حقیقت تلخی ام که ساعتی پیش از اعتراف های فرد ضارب شنیدم... خیلی راحت اومده می گه؛ یه لحظه غافل شدم! شیطون گولم زد... مقصر فقط شیطان بوده؟! چقدر ما آدما رو داریم! تمام کارها رو با اراده و اختیار خودمون انجام می دیم، بعد که به بی راهه می رسیم... خیلی راحت می گیم... شیطون گولم زد؟... خدایا! خودت بگو گناه من چیه؟... چرا باید مهراب تاوان غفلت برادرش رو پس بده؟ آخه چرا؟ چی شد که همه چی به هم ریخت؟

همیشه باید یه چیزی مانع خوشبختی بشه... هیچ وقت برای هیچ کدوم از آدما خوشی دائم وجود نداره... یعنی واسه ی من که این طوری بوده... جالبه! حتی برای من خوشی و شادی لحظه ای هم خیلی زود گذر بوده یا اصلاً نبوده!

روز دیدار شیرین و هیجان انگیز من و مهراب، چه پایان تلخی داشت! حالا جای من و اون با هم عوض شد... من باید منتظر باشم... منتظر لحظه ای که دوباره چشماشو باز کنه... دوباره نگاهم در دشت سرسبز چشماش غرق بشه... من می شم پرستار عشقم!... پرستار بیماری که یه لحظه لبخندش منو به اوج می بره... پرستار عشقم! عشق! چه واژه ی تلخ و غریبی!

زمان روال عادی خودشو طی می کنه... هیچ وقت متوقف نمی شه... تند و شتاب زده... حتی لحظه ای برای نگاه به گذشته نداره... زمان به عقب بر نمی گرده... پشیمونی واسه ی کاری که انجام شده و به خطا رفته! هیچ فایده ای نداره!... حتی واسه ی یه برادر!... یه هم خون!... یه برادر خاطی!... برادر مقصر... به خطا رفته!... وقتی مهراب به هوش بیاد و متوجه بشه شمشیر انتقام برادرش! سینه ی اون رو نشونه رفته!... ماهان چه طوری می تونه تو روی برادرش نگاه کنه؟

****

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل سیزدهم: 

1. غیر ممکن

موضوع طلاق من و فرهاد، با حادثه ی تصادف مهراب به فراموشی سپرده شد. کار این روزهای من... چشم انتظاری پشت درهای سی سی یو! 

جسم نیمه جون مهراب به وسیله ی دستگاه های مختلف حیاتی جون گرفته. پزشک مخصوص مهراب خبرهای ناگواری رو طی این بیست روز برامون به ارمغان داشته... خبرهای تلخ و وحشتناک... فقط پنج درصد احتمال به هوش اومدنش هست! اونم در حالی که صد در صد قطع نخاع شده! یعنی از کمر به پایین فلج!

شنیدن این خبر اون قدر دردناک بود که به مرز نیستی و مرگ رفتم، پنج روز در بیمارستان بستری شدم... خودم رو مسبب اصلی تمام این اتفاقات می دونم. بعد از اینکه ترخیص شدم برخلاف توپ و تشرهای مهراد، باز هم در بیمارستان پیش مهراب موندم. ضعف و بی حالی این روزهام رو به پای همون پنج روز می ذارم. گاهی وقت ها اون قدر بدحال می شم که حتی قادر به هضم غذاها هم نیستم و بلافاصله هر چه خوردم رو پس میارم!

مهراد بیچاره ی من! نمی دونه مواظب چی و چه کسی باشه! حواسش به من باشه یا به مهراب! موضوع پرونده ی ماهان رو پیگیری کنه یا پرونده ی فرهاد! خلاصه از کار و زندگی افتاده... و اینا همه ش به خاطر منه!

****

طبق معمول هر روز، داخل راهروی بیمارستان روی یکی از نیمکت ها نشستم... بدون هدف خاصی به نقطه ای خیره شدم... هجوم افکار مختلف و دردناک چشمام رو بارونی کرد. قطره های اشک بی وقفه و پشت سر هم روی صورتم می ریخت. دلم می خواست با تمام وجودم فریاد بزنم... بلند بلند گریه کنم... جیغ بزنم... خدا رو صدا کنم... بگم خدایا! مهراب رو ازم نگیر! دیگه هیچی ازت نمی خوام... فقط زنده بمونه... نذار تا آخر عمر عذاب بکشم... آخه خدا گناه من چی بود؟ این همه عذاب برای چیه؟ نه از دوران کودکیم خوشی دیدم... نه از زندگی الانم! آخه این چه زندگیه که من دارم! چرا همه ش پشت سرهم بد میارم؟ چرا خدا؟... چرا... 

یه دفعه نمی دونم چی شد که دور و برم شلوغ شد!... مردم و پرسنل بیمارستان اطرافم جمع شده بودند... مضطرب و عصبی پرخاش کردم... 

- چیه؟ به چی نگاه می کنین؟ برین دنبال کارتون... غم و غصه دیگران، دیدن داره؟؟

چند نفرشون همون اول از جمعیت خارج شدند... اما هنوزم بودند پنج- شش نفری.

دوباره فریاد زدم: 

- برین پی کارتون!

یکی از پرستارهایی که مسئول اون بخش بود نزدیکم شد... 

- خانوم! لطفاً آروم باشید اینجا بیمارستانه!

تند و عصبی گفتم:

- من آرومم... اینا دور و برم جمع شدند.

یه پسر جوون با اخم و کنایه جواب داد:

- شما آرومین؟

رو به پرستار کرد و ادامه داد:

- بیمارستانو گذاشته رو سرش بعد میگه آرومم... هه هه!

اینقدر خشمگین از روی نیمکت بلند شدم که یکی از پایه هاش در رفت! اما نیفتاد!

پسره با حرکت من، کم نیاورد و یک قدم اومد جلوتر... طلبکارانه زل زد تو چشمام... 

- ها چیه؟ می خوای با من در بیفتی؟ هه هه! ترسیدم!

هنوز می خواستم جوابشو بدم... یکی دستمو کشید و از جمعیت خارجم کرد!

سرمو چرخوندم تا ببینم کیه! هُلم داد به سمت جلو... تعادلمو از دست دادم... نزدیک بود با سر از پله ها سقوط کنم... باز هم توسط اون فرد نادیده! گرفته شدم... دو تا دستاشو محکم به بازوهام گرفته بود و به سمت محوطه بیرون بیمارستان هُلم می داد... از درد دستام بدنم ضعف کرد... جلوی چشمام سیاه و روشن می شد... نمی تونستم حتی حرف بزنم... تنها کلمه ای که به زور از دهانم خارج شد این بود... 

- اَه ه ه!

دستاش شل شد، من هم که انگار زهوارم در رفته باشه همون جا نزدیک بود پخش زمین بشم... البته وسط زمین و هوا گرفته شدم... چشمای نیمه بازم با نگاه غبار گرفته و خاکستری فرهاد گره خورد.

آروم نشوندم روی صندلی و خودشم کنارم نشست... دستشو انداخت دور شونه م و به خودش نزدیکترم کرد... آروم پرسید:

- حالت خوبه؟

تلخ و تند گفتم:

- به تو ربطی نداره!

- چرا خیلی هم ربط داره!

دستشو از رو شونه م پس زدم:

- برو کنار!

- ماندانا چرا این جوری می کنی؟ من نگرانتم!

- لازم نکرده! همه این بلاهارو تو سرم آوردی... حالا می گی نگرانی!

بعد از گفتن این جمله، بازم صورتم خیس از اشک شد... منو کشید تو بغلش... 

- گریه نکن عزیز دلم! هر چی بگی حق داری! همه ش تقصیر منه! حالا دیگه گریه نکن!

نمی دونم چرا حالم دگرگون شد؟ نزدیک بود رو لباسش بالا بیارم... اما سریع سرمو کشیدم کنار... حالت تهوع داشتم ولی چیزی تو معده م نبود که بخوام برگردونم!

- چی شد یهو؟ چرا رنگت پریده؟

دوباره خواست بهم نزدیک بشه که پرخاش کردم... 

- اَه! بهم دست نزن حالم بد می شه!

متعجب و حیرت زده خیره شد تو چشمام... چند ثانیه بعد حالت چشماش عوض شد... برق تو چشماش دلمو لرزوند!... لبخند آرومی زد... و بعد از لحظه ای قهقهه ش بلند شد... بدون اینکه بفهمم... تو آغوشش بودم!

- عزیـــز دلم!

صداش از خوشحالی می لرزید... 

- همیشه خودمو به خاطر اون اتفاق سرزنش می کردم... هیچ وقت نتونستم خودمو ببخشم... اما حالا... 

با شتاب خودشو ازم جدا کرد... لبخند جذاب و شیرینی زد... 

- تو دوباره... دوباره باردار شدی!

احساس کردم داره از مغزم دود بلند می شه! هنگ کردم... همه ش با خودم تکرار می کردم... این چی میگه؟... یعنی چی؟ امکان نداره!... 

عصبی بهش توپیدم... 

- چی می گی تو؟ چرا چرت و پرت می گی؟

هیچ تغییری تو وضعیتش ایجاد نشد... همون طور سرخوش و خرم بود.

دستاشو دو طرف صورتم گذاشت... صداش شاد بود اما نگاهش... شرم زده... 

- یادته وقتی کانادا بودیم، تو بعد از چند ماه فهمیدی که بارداری؟

گیج و مبهم فقط سر تکون دادم... انگار دنیا رو بهش دادند!

- خب اون موقع هم همین طوری بودی... 

از نگاهم سؤالمو خوند... 

- همین طوری دیگه... از من بدت می اومد... نمی ذاشتی نزدیکت بشم.

اینقدر گیج بودم که اصلاً منظورش رو نمی فهمیدم!

- یادت نیست؟! یه شب که می خواستی از پله ها بیای پایین، پات به لبه ی فرش گیر کرد و نزدیک بود بیفتی زمین، من گرفتمت؟!

یه تصویر مبهم جلوی چشمام شکل گرفت... 

- یادت اومد؟!... البته حق داری که یادت نباشه... چون بعد از اون ماجرا تو دچار یک فراموشی موقت شدی... دکترت می گفت ضربه ی بدی به گیجگاهت وارد شده!

صداش غمگین شد... 

- ماه دوم بارداریت بود، لحظه ای که گرفتمت تا نیفتی، واکنش نشون دادی و بهم پرخاش کردی... منم عصبی شدم و تو رو وسط پله ها رها کردم و رفتم پایین... اولش که سر پا بودی و داشتی یواش یواش می اومدی پایین، اما... 

سرشو انداخت پایین و مغموم و شرمگین ادامه داد:

- نمی دونم چی شد که چند پله ی باقی مونده رو ندیدی و محکم زمین خوردی؟... سرت به مجسمه ی سنگی کنار پله ها برخورد کرد و بیهوش شدی... هنوز صدای زمین خوردنت تو گوشمه!... 

یه قطره اشک از چشم چپش جاری شد... 

- دست و پامو گم کرده بودم... نمی دونستم چی کار کنم؟... بعد یک دقیقه به خودم اومدم و با اورژانس تماس گرفتم... وقتی دکتر معاینه ت کرد، گفت، متأسفانه بچه شو از دست داده!... زیاد ناراحت اون بچه نبودم... فقط نگرانیم واسه ی خودت بود... سرتو پانسمان کردند... تا چند روز بیهوش بودی.

نفس عمیقی کشید... 

- روزهای سختی بود... هیچ وقت خودمو واسه ی اون اتفاق نمی بخشم.

****

حقیقت مثل آواری روی سرم خراب شد... فرهاد درست حدس زده بود... من باردارم!

همون طور خیره به برگه ی آزمایش سر جام خشک شده بودم... آخه باورش برام خیلی سخته... بیماری من صد در صد تأیید شده است. با این وجود شاید فرهاد هم به بیماری من مبتلا باشه... الان که چیزی مشخص نیست... ولی اگه اونم مثل من... وای خدای من! چه طور چنین چیزی امکان داره؟ یعنی ممکنه این بچه سالم به دنیا بیاد؟ این بچه چه گناهی کرده که باید آلوده به این ویروس لعنتی بشه؟ اگه ناقص به دنیا بیاد؟ اگه با همه ی بچه ها فرق داشته باشه؟ چه سرنوشت شومی! بچه ی من هم مثل خودم ناخواسته و به اجبار می خواد دنیا بیاد! این دیگه چه مصیبتی بود؟ نه! من طاقت ندارم ببینم بچه م جلوی چشمام پر پر بشه!

- بسه دیگه! یک ساعته زل زدی به این برگه که چی بشه؟

دنبال یه بهانه می گشتم تا تمام عصبانیت و ناراحتیم رو از وجودم بیرون بریزم... بهانه هم جور شد!... برگه رو به سمت صورتش پرت کردم و خشمگین زل زدم تو چشماش!... 

- نکنه این هم جزءِ بازیاته؟ بازم قصد داری داغونم کنی، بعد خیلی راحت برگردی بهم بگی که از بازی کردن با تو لذت می برم؟! هـــا!... تو چه جور آدمی هستی؟ همه ش نقشه بود آره؟ خواستی منو وادار کنی تا ازت جدا نشم؟ درسته؟... دِ حرف بزن لعنتی!

برگه به کنار لبش برخورد کرد... دستشو آروم کشید گوشه ی لبش... سرانگشت اشاره ش قرمز شد... یک دستمال از جعبه بیرون کشید و گذاشت رو لبش و فشار داد... بعد از چند ثانیه دستمالو پرت کرد روی میز... لبخند تلخی به صورت ملتهبم پاشید... 

- خودت می فهمی داری چی می گی؟ موضوع طلاق من و تو رو، مهراد، وسط کشید... پس اگه یه کم منصف باشی می بینی من تو این ماجرا هیچ نقشی نداشتم... قرارم نیست که حرفای خودم رو مثل پتک تو سرم بکوبی! من همه چیز رو برات تعریف کردم... از تلخی گذشته هام گفتم. باید فهمیده باشی که اون اعمال و رفتار دست خودم نبود... درسته... تو راست می گی و حق هم داری... خیلی اذیت شدی... بهم یه فرصت دیگه بده... جبران می کنم ماندانا... باور کن!... من از همون روزی که تو رو تو راه دانشگاه دیدم، عاشقت شدم و هنوز هم هستم... اما اون موقع... فقط می خواستم انتقام بگیرم... می خواستم از طریق تو، به پدرت آسیب بزنم... خوب... اشتباه فکر می کردم... می دونم این توقع خیلی زیادیه که ازت بخوام منو ببخشی... شاید از نظر تو یه آدم فرصت طلب و طماعی جلوه کنم ولی باور کن ماندانا... از صمیم قلبم دوستت دارم... همیشه آرزوم بود که بچه م از وجود تو باشه... قلب ناآرومش، تو آغوش پاک و مهربون تو به آرامش برسه... ماندانا خواهش می کنم بهم فرصت بده... ببخشم ماندانا... ببخش!... 

- چه فرصتی؟ برای من دیگه هیچ فرصتی باقی نمونده! نه برای من، نه برای این بچه... و نه حتی برای تو... ما هر سه تامون دچار یک مرگ تدریجی می شیم! می فهمی فرهاد! مرگ تدریجی!!

- این جوری نگو ماندانا، دلم می گیره! شاید یه درمانی برای این بیماری وجود داشته باشه! هر جا که لازم باشه می برمت تا درمانت کنم... 

- چرند نگو فرهاد! این بیماری هیچ درمانی نداره! پس بی خودی به خودم و خودت وعده نده!

صداش پر از عجز شد... 

- ماندانا باور کن نمی خواستم این جوری بشه! نمی خواستم... آخه چه طور تونستم تو رو با اون کثافت تنها بذارم؟ من یه احمقم! یه احمق به تمام معنا!... می کشمش! پیداش کنم می کشمش!... 

- بازم می خوای یک اشتباه رو دوباره تکرار کنی؟! کشتن اون چه دردی از من دوا می کنه؟ نه فرهاد! اشتباه نکن... انتقام و کینه هیچ وقت به سرانجام نمی رسه! همین طور که تا الان به هیچ جا نرسیدی، بعد از کشتن اون هم نخواهی رسید... 

- تو بگو چی کار کنم؟ هر چی تو بگی همونو انجام می دم.!

این فکر تلخ مثل خوره به جونم افتاده! چاره ای نیس... بهترین راه در حال حاضر همینه!

- من این بچه رو نمی خوام! می خوام سقطش کنم!

- چـــی؟ تو چی گفتی؟

- می خوام بچه رو سقط کنم!

- امکان نداره! من نمی ذارم!

- منطقی باش فرهاد! هیچ چیز خوبی در انتظار این بچه نیست! صد در صد اونم مبتلا به ایدزه! تو وجدانت اجازه می ده که یه موجود بی گناه، ناخواسته وارد دنیای ما بشه؟! می دونی چقدر مسئولیتت سنگین می شه؟ می دونی چقدر سخته مراقبت ازش؟ اگه یه سرما خوردگی خفیف هم بگیره، ممکنه با یه غفلت، یا تأخیر، جونش به خطر بیفته! تو اینو می خوای فرهاد؟ می خوای بچه ت جلوی چشمات پر پر بشه؟

این جمله رو که گفتم زد به سیم آخر!... از ته دل شروع کرد به داد زدن! هوار کشیدن... هر چی شکستنی دم دستش بود کوبوند به در و دیوار... سیل اشک هام سد بغضمو شکست و طغیان کرد... تمام بدنم می لرزید... قلبم از دیدن فرهاد در این حالت فشرده شد... 

در اتاق به شدت باز شد... اول مهراد، پشت سرش هم دو تا پرستار مرد... یه نگاهش به من بود، یه نگاهش به فرهاد... گیج و شتاب زده به سمت فرهاد رفت و دست مشت شده شو که می خواست به پنجره ضربه بزنه، تو هوا گرفت... 

بغض تلخ و سنگین فرهاد، تو نگاه مبهوت مهراد شکست... 

مثل بچه ای بی پناه و بی دفاع به آغوش مهراد فرو رفت... شونه هاش از شدت گریه می لرزید... مهراد بدون هیچ حرکتی سر جاش خشک شد... لحظاتی بعد، این دست مهراد بود که به دور بازوهای فرهاد حلقه شد و مثل پدری دلسوز موهاشو نوازش می کرد... 

****

2. تولد... مرگ!...

حرارت بدنش لحظه به لحظه زیادتر می شه... مدام با خودش حرف می زنه... هذیون می گه... از بین کلمات نامفهومش، مدام این جمله رو تکرار می کنه... اون بچه ی منه. اون بچه ی منه... دستشو با حالت عصبی بالا میاره و دوباره پایین میندازه.

نمی دونم چی باعث می شه که ناخودآگاه دستشو تو دستام می گیرم و نوازش می کنم؟!... صورتش در حالت خواب خیلی معصوم و دوست داشتنیه. از دیروز بعد از ظهر تا همین الان وضعیتش چیزی بین خواب و بیداریه. حتی کمپرس آب سرد و پاشویه و انواع و اقسام داروهای مسکن و تب بر، به حالش افاقه نکرده!

دلم شور می زنه... همه ش نگران این مسئله م که نکنه بیماریش به خاطر ویروس پنهان اچ آی وی به اوج رسیده! یا اینکه همین تبِ ساده، مسببِ... 

حتی فکر کردن درباره ش برام عذاب آوره. خدایا! چی کار کنم؟... چرا دنیا دست از سرم بر نمی داره؟

مهراد، شوک زده و متعجب زل می زنه به چشمای خیسم... حتماً با خودش می گه چرا من این همه نگران فرهادم. مگه این من نبودم که از فرهاد فرار کردم... حالا چرا براش زانوی غم بغل گرفتم؟... نفس عمیقی می کشم... صورتم رو بالا می گیرم تا مانع اشک هام بشم... قبل از اینکه چیزی بگم، صدای مهراد طنین انداز شد... 

- نگران نباش... دکترش گفت به خاطر فشار عصبیه... یه کم که استراحت کنه بهبود پیدا می کنه... راستش یه موضوعیه که خیلی وقته می خواستم بهت بگم اما به خاطر حوادث چند روز گذشته نشد... حالا می تونم بگم؟ حوصله داری؟

ضربان قلبم خود به خود تند شد. بدون اینکه پلک بزنم گفتم:

- آره بگو.

لرزش صدام کاملاً محسوس بود... لبخند نیمه آرومی زد و شروع به صحبت کرد... 

- ازت می خوام قبل از اتمام حرفام چیزی نگی... باشه؟

- بگو مهراد، خواهش می کنم!

- حرف نگران کننده ای نمی خوام بگم، فقط یه سری حقایقه که به تازگی فهمیدم... وظیفه ی خودم می دونستم که تو رو هم در جریان بذارم... پس لطفاً آرامش خودت رو حفظ کن!

- مهراد جان!

- باشه! مقدمه چینی نمی کنم... می رم سر اصل مطلب... من در مورد اون حرف فرهاد که می گفت طلاق شما دو تا، رسمی نبوده، تحقیق کردم... متأسفانه یا خوشبختانه باید بگم که گفته ی فرهاد صحت داره!

- یعنی چی؟

- ماندانا! من بهت چی گفتم؟

- باشه باشه دیگه چیزی نمی گم!

- فرهاد، از شناسنامه و سند ازدواج، و خلاصه هم ی مدارک تو یه نسخه ی جعلی ساخته! و همچنین مدارک خودش رو! مدارک جعلی تو رو با طلا و جواهراتت، می ده دست خودت و اصل مدارک رو پیش خودش نگه می داره... دیروز رفته بودم پیش وکیلم، اون بهم گفت که طلاق شما دو تا به صورت رسمی ثبت نشده... و همه چی فرمالیته بوده! از من خواست که اصل مدارک رو ببرم پیشش... احتمالاً باید پیش فرهاد باشه... می خواستم دیروز بابت همین موضوع با فرهاد صحبت کنم که این طوری شد... نمی دونم علت این کارش چی بوده؟ ولی در هر حال به گفته ی فرهاد و تأیید وکیلم، شما دو تا رسماً هنوز زن و شوهرید!

- پس چه طور وکیل خودم تو کانادا این موضوعو نفهمیده؟!

نفس پر صدا و عصبی ای کشید... انگار از گفتن پاسخ سؤالم هراس داشت... 

- شما علت طلاقتون چی بود؟ یعنی تو چی به قاضی مسئول گفتی؟

- خب... عدم تفاهم... از این حرفا دیگه!

- ولی داخل پرونده ی طلاقتون، یه برگه از یه روانپزشک معروف تو کاناداست! که نوشته، تو عدم تعادل روانی داری!! پایین برگه هم مهر و امضاش کرده! یعنی تأیید کرده بود!

- عدم تعادل روانی! یعنی فرهاد... حتی حاضر شده منو متهم کنه به بیماری روانی! دروغ بگه؟ آخه برای چی؟ چرا همچین کاری کرده؟

- نمی دونم! برای خودمم سؤاله! اصلاً نمی تونم این رفتارهای ضد و نقیضشو درک کنم! الان اینقدر ادعای عاشقی و دوست داشتن تو رو می کنه! در حالی که قبلاً یه رفتار دیگه داشته! در ضمن در مورد وکیلتم یه کم مشکوکم! مگه نمی گی تا همین چند وقت پیش هوای تو رو داشته، طرفدارت بوده!... پس چه طور به همین راحتی برگه ی این روانپزشک رو ضمیمه ی پرونده ت کرده؟

- یعنی تو میگی وکیل من روژان، با فرهاد همکاری کرده؟

- نمی تونم صریح بگم! چون هنوز هیچ مدرکی ازش ندارم! نمی خوامم تهمت بزنم! ولی خب به هر حال این قضیه مشکوکه! تو خودت متوجه چیزی نشدی؟ اصلاً موقع امضای طلاق نامه متوجه نشدی که چی نوشته؟

- نه! آخه اون روزها به حدی داغون بودم که به هر ریسمانی برای رهایی از اون وضعیت چنگ می زدم! تازه اوضاع زبان انگلیسی هم افتضاح بود... چیزی از نوشته ها سر در نمی آوردم! همه چی رو به وکیلم واگذار کرده بودم... در مورد روژان هم هیچ شکی ندارم... چون خیلی کمکم کرد... تلاش ها و پیگیری های اون بود که من تونستم برگردم ایران!

- به نظرم بهترین راه اینه که تو از طریق ایمیل دوباره باهاش ارتباط برقرار کنی، ازش بخوای که حقیقتو بهت بگه... اون موقع شاید خیلی از ابهامات برطرف بشه.

- آره باید حتماً این کار رو انجام بدم.

- اتفاقاً یه بخشی از این بیمارستان اختصاص داره به سالن اینترنت... می تونیم همین الان بریم.

- الان؟

- نمی دونم، هر موقع که دوست داری.

- نه بهتره همین الان بریم.

- باشه بریم.

دستمو آروم گذاشتم رو پیشونی فرهاد... خدا رو شکر! تبش پایین اومده... نمی دونم با اینکه به خاطر اون گواهی پزشکی مبنی بر اینکه منو یه بیمار روانی معرفی کرده بود، ازش دلخور شدم... اما بازم نمی تونم نسبت به وضعیت حالش، بی تفاوت باشم!

از روی صندلی بلند شدم... نگاهم با چشمای نافذِ مهراد در هم آمیخت... می تونستم از نگاهش، حرفای دلشو بخونم... چند قدم به سمت در برداشتم و رو به روش ایستادم... مثل یک انسان خطاکار، سرمو پایین انداختم و زیر لب گفتم: 

- بریم.

همزمان با باز شدن در، توسط مهراد، چهره ی خندان پرستاری جلوی در ظاهر شد. نفس زنان گفت: 

- آقای دکتر! مژدگونی بدین!

مهراد متعجب پرسید:

- مژدگونی؟!

- بله آقای دکتر... بیمارتون بهوش اومده!

اینقدر سریع سرم رو بالا آوردم که احساس کردم مهره های گردنم شکست! بغض آلود نالیدم... 

- بهوش اومده؟!

پرستار:

- بله خانوم!

مهراد نگاه سریعی به من کرد و گفت:

- معطل چی هستی؟ بدو بریم!

تقریباً به انتهای سالن رسید که برگشت سمتم، متوجه شد من سر جام خشک شدم!

دوید طرفم و بدون معطلی دستمو کشید... 

- بیا دیگه!

****

خورشیدِ سبز چشماش رو هاله ای کبود رنگ در بر گرفته بود... هیچ اثری از مهراب گذشته بر جای نمونده!... فقط رنگ خاصِ چشماش... 

بدون لحظه ای پلک زدن، مردمک غمگین چشم هام تسلیمِ طلسمِ خورشید پر فروغ نگاهش بودند.

با شنیدن تک سرفه ی مهراد، احساس کردم چقدر زود تمام شد این وصالِ نگاه ها!

دستام ناخودآگاه به طرف روسریم حرکت کردند... بی دلیل و بی هدف گرهِ محکم روسریم رو شُل تر کردم... بدون اینکه علتش رو درک کنم... حس می کردم تمام حجم معده م در هم می پیچه!... جرقه ای در ذهنم زده شد که باعث بدتر شدن حالم شد... دستمو جلوی دهانم گرفتم و از روی صندلی بلند شدم... نگاهِ مهراب همون طور خیره و پر سؤال تمام حرکاتمو زیر نظر داشت... به سمت مهراد چرخیدم، وخامت حالم رو درک کرد... در اتاق رو بی معطلی باز کرد و من از اتاق بیرون رفتم.

مُشت مُشت آب به صورتم می ریختم... صورتم از سرمای آب می سوخت... اما باز هم دستام مصمم تر از قبل زیر شیر آب قرار می گرفت و پر آب می شد... تمام پوست صورتم بی حس شده بود و سرخ... همه ی تلاشم بی نتیجه بود، چون هرگز این تصویر شکست خورده ی درون آینه تغییر نمی کرد... بلکه بدتر و رنجورتر شد... دلم می خواست همون دختر بی خیال و درسخون هجده ساله بودم... همون دختری که تمام فکر و ذکرش درس بود و درس... هیچ دغدغه ای نداشت... اهمیتی به رفتار دیگران، که او را دختری منزوی و گوشه گیر می دانستند، نمی داد... متلک های هم کلاسیانش... طعنه ها و کنایه ها... چرا؟ چون او فقط سرش به کار خودش بود!... درس می خواند!... فعال بود!... همیشه در مورد سؤال هایی که داشت تحقیق می کرد!... بدون فکر و تحقیق، حرفی یا مطلبی را ارائه نمی داد!... اینها که مسئله ای نبود... 

اما حالا... به هر که بگوید ایدز دارد! اولین چیزی که به ذهنش می رسید، رابطه ی نامشروعه!!... هیچ گاه نگاهِ آن پرستار را فراموش نمی کند... نگاهی که سر تا پایش را سوزاند... مگر او چه کرده بود؟... 

مگر من چه گناهی کردم؟... جز اینکه همیشه سعی کردم پاک و سالم زندگی کنم!... موقعیت های خوبی برام تو کانادا فراهم بود... به راحتی می تونستم در نبودِ فرهاد... یا حتی در کنار فرهاد! خودم رو در خوشی های زود گذری غرق کنم... اما... 

حالا این منم که متهم شدم؟! به خاطر اشتباه نکرده؟! فقط واسه اینکه یک مادرِ اچ آی وی مثبت هستم؟!

آره دیگه! من گناه کارم! تقصیر من بود که کم آوردم... که از حال رفتم... که نتونستم جلوی فرهاد رو بگیرم... تقصیر من بود... همه ش تقصیر من بود... آره!... اون پرستار حق داشت که اون طوری نگام کنه... که زیر لب، اما، بلند!... بگه... خودت کردی که لعنت بر خودت باد!!... 

- لعنت به من... لعنت به من... لعنت به... 

نمی دونم توهمه یا واقعیت؟... روی آینه خون پاشیده!... احساس کردم دلم می خواد به هم بخوره... جلوی چشمام تیره و تار شد... تصویر خون آلود درونِ آینه دور سرم می چرخید... من هم باهاش می چرخیدم... اینقدر چرخید و چرخیدم تا اینکه حس کردم زانوهام می لرزه... توان ایستادن نداشتم... پاهام خود به خود خم شد و سُر خوردم روی زمین... تصویر خون آلود هر لحظه نزدیکتر می شد... اون قدر نزدیک که تبدیل به شبهی سیاه رنگ شد... از ترس چشمامو بستم و نالیدم... 

- نــــه!!

****

فصل چهاردهم: 

بی قراری

تموم درد و رنجمو به فراموشی سپردم... وقتی عزیزترین شخص زندگیم به ملاقاتم اومده، دیگه چرا غصه بخورم؟ یک نگاه سبز و آرومش، سر تا پامو غرق خوشی و آرامش می کنه! با اینکه قامت رشید و بی نقصش، حالا دیگه بواسطه ی یک صندلی فلزی با دو چرخ بزرگ، نصف شده! ولی همون امواج آرامش و محبت رو می شه در کنارش احساس کرد... دسته گل قشنگی رو جلوی صورتش می گیره و با آرامش کنار دستم می ذاره... 

- حسودیت شد که همه برام گل میارن؟ خودتو زدی به بیماری؟!

لبخند شیطنت باری روی صورتش نقش بست... 

- آره، من خیلی حسودم... خیلی زیاد!

- خیلی خوب خانوم خیلی زیاد حسود! حالت خوبه؟ مشکلی نداری؟

- چی بگم؟

صندلیشو به تختم نزدیکتر کرد... سرشو پایین آورد کنار دسته گل روی تختم... یک شاخه رز سرخ رو جدا کرد و بو کشید... گل رو گذاشت روی دستم... هـُرم نفس های گرمش، به قلبم هیجان می بخشید... 

صدای پر مهرش طنین انداز شد... 

- چیزی نمی خواد بگی... فقط لبخند بزن و خدا رو شکر کن!... به این گـُلا نگاه کن!. ببین... با اینکه ریشه شون از خاک بیرون کشیده شده و می دونند که چند روز بیشتر زنده نمی مونند... ولی همین چند روز رو شاداب و با طراوت زندگی می کنند... گلبرگ هاشونو صبح به صبح با لبخند و شادی از هم باز می کنند و بوی خوش زندگی رو به اطرافیانشون هدیه می کنند... همیشه هم شکر خدا رو به جا میارند!

سوزش قلبم... التهاب چشمام... خبر از دردی می داد که پایان ناپذیره... اولین قطره ی اشکم که جاری شد... خندید!

- من می گم بخند!... اون وقت تو گریه می کنی؟!

لرزش صدام انکار ناپذیر بود... 

- چه جوری بخندم؟ وقتی یه آدم بی گناه رو از زندگی ساقط کردم؟ مسبب اصلی تمام این حوادث منم! اگه من بر نمی گشتم... اگه تو رو نمی دیدم... اگه به تو زنگ نمی زدم که بیای ویلا... اگه... الان تو سالم و سرحال بودی... الان این صندلی لعنتی همراهت نبود!... اگه... فقط اگه... ای کاش بر نمی گشتم!

- صبر کن، صبر کن!... بذار منم حرف بزنم... اگر تو برنمی گشتی... اگر من نمی دیدمت... اونوقت من هرگز این حس خوب رو درک نمی کردم... این حس دوست داشتن... احساس دوست داشته شدن... اگر نمی اومدم ویلا، شاید هرگز ماهان هم نمی تونست شما رو پیدا کنه!... اما قبل از اینکه زنگ بزنم به تو یا مهراد، احساس بدی داشتم... احساس می کردم شاید دیگه نبینمت!... دلم می خواست هر طور شده ببینمت!... حتی اگر آخرین دیدارمون می بود!

دستشو گذاشت رو قلبش، ادامه داد:

- حتی حسِ دوباره ندیدنت هم برام تلخه!... پس دیگه این حرفا رو تکرار نکن! نه پیش من... نه در تنهایی های خودت!... حالا هم اشکاتو پاک کن و لبخند بزن!

بی اختیار لبخندی روی لبام نقش بست، به وسعت مهرِ مهراب!... گل رز رو برداشت و بوسید و در یک حرکت سریع و غیرمنتظره، گل رو به گونه م کشید و رها کرد... 

به اندازه ی یک پلک زدن، از اتاق رفته بود!... 

****

با یه لقمه نون و گریه... 

با دل پاره و پیرم... 

زنده موندم تا بیای و بعد دیدنت بمیرم... 

صدای موزیک، سکوت تلخمونو تلخ تر می کرد... سرمو به شیشه تکیه دادم و غرق افکارم شدم... یاد حرفای مهراب مثل خنجری تو سینه م فرو می رفت... می دونم که حرفاش از عمق قلبش نبود... اما به هر حال قلبمو خراشید!... دو سه روز بعد ملاقاتمون تو بیمارستان، مرخص شدم... ولی مهراب به دلیل یه سری آزمایش، زمان بستریش طولانی تر شد... بعد از اینکه از اتاقم خارج شدم... به اولین جایی که سر زدم اتاق مهراب بود... البته بهتره بگم... اولین مکان و آخرین دیدار!

تلاقی نگاهم با نگاهش، برای من مثل همیشه نبود... نمی دونم چرا حس می کردم نگاه مهراب سرد شده؟... دیگه اون حرارت همیشگی از خورشید چشماش ساطع نمی شد!

با لبخند سلام کردم و کنار تختش ایستادم... جواب سلاممو داد... اما بی لبخند!... بی اختیار دل نگران شدم... یعنی چی باعث شده که مهراب نمی خنده؟

سؤالمو به زبون آوردم... 

- طوری شده؟ احساس می کنم ناراحتی؟

کمی روی تخت جا به جا شد و دستاشو مصمم و جدی روی سینه ش قلاب کرد!... جدی تر از هر زمانی، تو چشمام زل زد و گفت:

- فکر نمی کنم به تو ارتباطی داشته باشه!

انگار یه پارچ آب داغ رو تنم خالی کردند!... گر گرفتم... حس کردم تمام آب بدنم خشکید!... نمی دونستم چی بگم!... چند لحظه ای سکوت شد... بی رحم تر از قبل دوباره پرسید:

- جوابمو ندادی! پرسیدم به تو ربط داره؟!

با تته پته گفتم:

- چ... چرا این جوری صحبت می کنی؟

- چه جوری باید صحبت کنم؟

- مهراب!

- چه زود پسرخاله شدی!

- م... من... ت... تو... چرا؟

- آها! حالا فهمیدم!... منظورت اینه که چرا مثل قبل دیگه تحویلت نمی گیرم؟ درسته؟

- تو... تو... 

- جوابش خیلی ساده س!... چون همه ش یه نقشه بود!... تو یه بازیچه بودی واسه یه مدت کوتاه!... حالا دیگه ازت خسته شدم!... برو بچسب به زندگیت... به شوهرت!... به بچه ت!!

زبونم از این همه صراحت و وقاحت!... تو دهنم قفل شد!... چند دقیقه ای تو چشماش زل زدم و اون هم!... نگاهش تیز و برنده شد!... 

- نفهمیدی چی گفتم!... برو!... برو پیش شوهرت!... برو و دیگه هرگز برنگرد!

صداش اینقدر بلند بود که یه دفعه نمی دونم چی شد که تعادلمو از دست دادم و محکم خوردم به دیوار!... آه از نهادم بلند شد... حس کردم چشماشو برای یه لحظه بست... دوباره سر جام ایستادم و تمام رنجشمو تو نگاهم ریختم!... حالت چشماش تغییر کرد... لباشو تکون می داد اما صدایی شنیده نمی شد!... یه چیزی رو زیر لب زمزمه می کرد... این بار من گفتم: 

- چرا؟ چی شده؟ به من بگو!

- هیچی نپرس! فقط برو!

- آخه... 

- آخه بی آخه!... همین که گفتم!... خواهش می کنم برو!... بیشتر از این رنجم نده!

لبش یه چیزی می گه... چشماش یه چیز دیگه... من دیگه فهمیدم، کدوم دروغ می گه!

قطره اشک سمجی رو گونه م جاری شد... به سمت در اتاق چرخیدم... آروم و دلشکسته قدم برمی داشتم... دستم رو دستگیره ی لغزید اما بی حرکت بود!... منتظر بودم... منتظر یه جمله، یه حرف، یه گرما، حرارت صداش... اما بی نتیجه بود... زیر لب نالیدم:

- خیلی بی انصافی!... 

در آخرین لحظه یه صدایی شنیدم... مثل شکستن بغض!... مثل اشک ریختن... 

قبل از اینکه در کامل بسته بشه... چشم تو چشم شدیم... چشماش پر آب بود... صداش می لرزید... 

- با اون خوشبخت تری!

****

سه چهار ماه از اون روز می گذره و من دیگه مهراب رو ندیدم!... حتی خونواده ش هم ازش بی خبرند... انگار یه قطره آب شده رفته تو زمین!... ماهان، برادرش هم آزاد شد با رضایت کتبی مهراب.

احساس می کنم مهراد چیزی رو از من مخفی می کنه... احتمالاً به درخواست مهراب، اگر چیزی هم می دونه، بهم نمی گه!

درگیری بین مهراد و فرهاد، به طرز مشکوکی خاموش شده!... انگار وجود این بچه، باعث این اتفاق شده!... نمی دونم خوشحال باشم یا غمگین!... از یه طرف خوشحالم بابت اینکه دارم مادر می شم... و از طرف دیگه غمگینم برای از دست دادن مهراب واسه همیشه... یا تا زمانی که خودش بخواد منو ببینه!

در مورد فرهاد هم دچار تردید شدم!... با حرفایی که از مهراد در مورد فرهاد شنیدم، به سلامتی روح و روان فرهاد شک بردم!... وقتی چند وقت پیش با وکیلم مکاتبه کردم... متوجه شدیم که اون هم از گواهی روانپزشک بی خبر بوده!... و اینکه تمام این برنامه ها و نقشه ها رو فرهاد برام کشیده بوده!... واسه همین نمی تونم بهش اعتماد کنم!

با شنیدن صدای مهراد به خودم اومدم... 

- کجایی مامان خانوم؟

- همین جا... چه طور مگه؟

- این چهارمین باره که صدات زدم!

- ببخشید حواسم نبود!

- حواستون کجا تشریف داشتند؟

- مهراد خواهش می کنم سر به سرم نذار!

- اوه! چه بد اخلاق!... چشم! دیگه چیزی نمی گم!... فقط ببین مطب خانوم دکتر همینه؟ درست اومدیم؟

نگاهی به سمت راستم انداختم... یه ساختمان چند طبقه بود که تابلوهایی بالای در ورودیش نصب شده بود... اسم چند تا دکتر بود... بله درسته... خانوم دکتر سمیرا صابری... فوق تخصص زنان!

- آره همین جاست.

- پس بذار یه جا پارک پیدا کنم، با هم بریم.

- تو می خوای بیای چی کار؟

- نیام؟

خنده م گرفت... 

- نه نیا... فقط اگه دوست داری همین جا منتظر بمون... یا اگه کاری داری انجام بده... من خودم بهت زنگ می زنم.

- حالا منم نمی خواستم بیام مطب همین خانوم دکتر!... تو سالن انتظار می شینم تا برگردی.

- باشه... فقط حوصله ت سر می ره ها!

- تو نگران نباش!

- خود دانی!

****

یه احساس خوشایند آمیخته با ترس بهم دست داده... از بین تمام حرفای دکتر، فقط اینو یادم مونده... تبریک می گم عزیزم! بچه ت پسره!... انگار دنیا رو بهم دادند... اینقدر خوشحال شدم که دلم می خواست از خوشحالی جیغ بزنم... من عاشق پسر بچه م... خدایا ممنونتم که بهم این حس زیبا رو دادی... ممنونم برای فرصت دوباره مادر شدن... ممنونم واسه اینکه پسرم سالمه... ممنونم خدا... خیلی دوستت دارم!

شاد و سرحال وارد سالن انتظار شدم... با چشم دنبال مهراد می گشتم... بالاخره پیداش کردم... مثل همیشه کنار پنجره!... اما انگار نه!... این دفعه یه چیزی متفاوته!... اونم چشمای لبریز از شوق و خجالتشه!... رنگ نگاهش برام آشناس... مثل اون اوایل که اومده بودم خونه ش!... یعنی... یعنی... وای خدای من!... مهراد!... خدایا شکرت... یعنی مهراد بالاخره تونست دلشو گرفتار کنه؟... خدایا هزاران بار شکرت!... که منو از این عذاب نجات دادی... حالا دیگه هیچ ناراحتی در مورد مهراد ندارم... دیگه عذاب وجدان ندارم... خدایا شکرت... به قول معروف ؛منو این همه خوشبختی محاله!

****

فصل پانزدهم: 

پایان راه

دلهره و استرس، تمام انرژیمو تحلیل برده. از صبح ورد زبونم شده؛ خدایا بچه م سالم بمونه!... خدایا تنها دلخوشیمو ازم نگیر!... خدایا بچه مو، زندگیمو ازم نگیر!... امروز باید عمل بشم... می خوان بچه مو بذارن تو دستگاه... چون آخرای ماه سوم بارداریم هستم... بچه م اگه بیشتر بمونه، ممکنه مبتلا بشه به این ویروس خانمان سوز!... دلم شور می زنه... 

منتظرم تا دکتر بیاد... مثلاً باید برای عمل آماده بشم!... دریغ از یه ذره آمادگی!

تقه ای به در خورد و بعد از مکثی باز شد... انتظار دیدن هر کسی رو داشتم جز فرهاد!

- سلام عزیزم... دلم برات تنگ شده بود... چه طور دلت اومد منو نبینی!

- تو هم هیچ تلاشی نکردی واسه دیدنم!

- تلاش نکردم، چون نمی خواستم تو این وضعیت باعث سلب آرامشت بشم!... وگرنه بیشتر از همیشه دل تنگت می شدم!

- باشه قبول کردم!

- ماندانا احساس می کنم رفتارت با من خیلی تغییر کرده!... فکر نمی کنم هیچ نقطه ی مبهمی بینمون باشه!... دلیل این رفتارت رو نمی فهمم! می شه به منم بگی تا بدونم!

- الان وقت این حرفاست؟ نمی بینی اوضاعمو؟!... دست و دلم می لرزه فرهاد!... طاقت ندارم دوباره... 

صورتمو به سینه ش فشرد... اشکای داغم رو لباسش می ریخت و بخار می شد... چقدر به این آغوش نیاز داشتم... به این همدلی... خدایا من چه مرگمه؟... چرا نمی تونم یه تصمیم قاطع بگیرم؟... 

- مانی... عزیزم... آروم باش... مطمئن باش همه چی به خوبی انجام می شه... اصلاً نگران نباش... تو الان باید آروم باشی... هر چی آروم تر باشی، عمل جراحی هم بهتر انجام می شه... آفرین... آروم باش... همین طوری خوبه... چند تا نفس عمیق بکش... آفرین... خوبه... همین طوری ادامه بده.

پیشونیمو آروم بوسید... دستامو تو دستاش گرفت و مشغول نوازش شد.

- دیگه نبینم چشمای مامانی خوشگلم بارونی بشه... باشه؟... راستی ماندانا در مورد اسم پسرمون فکر کردی؟... دوست داری اسمشو چی بذاریم؟

لبخندی از عمق قلبم، روی لبام نقش بست... 

- فکر که چه عرض کنم!... هر لحظه و ثانیه، کارم همین بوده... انتخاب یه اسم قشنگ واسه پسرم!

- خب، نتیجه!

- اوووم... همیشه از اسم امیرسام خوشم می اومد... دوست دارم اسمشو بذاریم امیرسام!... تو موافقی؟

- امیرسام... اسم با مسماییه... هم قشنگه، هم شیک!... معلومه که موافقم!... امیرسام، پسر ماندانا و فرهاد... هرسه تامون اسمامون اسطوره ای می شه... مگه نه؟!

- آره خیلی جالبه!

لبخند از رو لبام پاک نمی شد... هر لحظه عمیق تر و شیرین تر!

- فدای خنده هات! همیشه بخند عزیز دلم!

- ازت ممنونم فرهاد! خیلی حالم بهتر شد.

دستامو گذاشت رو قلبش... نبض منظم و کوبنده ای زیر دستام حس می شد... حس آرامش عجیبی تو وجودم منعکس شد!

- خوشحالم که بهتری... اینو همیشه تو گوشِت فرو کن!... تو اگه نباشی... اگه نخندی... اگه شاد نباشی... اگه نتونم شادت کنم... مطمئن باش این قلب دیگه نمی زنه!

****

لحظه ای ذهنم آروم و قرار نداشت. فکر اینکه پسرم، عزیز دلم، تو بیمارستان، داخل یه دستگاهه... قلبمو می سوزوند. فقط گذاشتند یه دقیقه از پشت شیشه ببینمش... نمی دونم چرا نمی ذارن بیشتر نگاش کنم؟ چرا نمی تونم بچه ی خودمو ببینم؟ مگه اون بچه ی من نیست!... پس چرا ازم دورش می کنند؟... 

تصویر بدن کوچولو و عریانش لحظه ای از یادم نمی ره. خیلی ضعیف و رنجور به نظر می رسید... از یه جوجه ام کوچک تر!... خدایا بهم ببخشش!

فرهاد مثل پروانه دورم می گرده... مدام غذاهای خوب و مقوی برام سفارش می ده، حتی گاهی اوقات خودش برام غذا درست می کنه!... بدون اغراق می تونم بگم؛ دست پختش حرف نداره... عالیه!

این روزا کمتر مهراد رو می بینم. توقعی ازش ندارم. تازه داره از زندگی لذت می بره. دختر مورد علاقه شو پیدا کرده، حق بهش می دم، دختر مهربون و خوش قلبیه... اسمشم بهش میاد... ریحانه... واقعاً از صمیم قلبم برای مهراد خوشحالم... قراره خانواده ی مهراد بیان تهران. البته نمی دونم کی؟ یعنی اصلاً این روزا اینقدر ذهنم درگیر امیر سامه که از همه ی دنیا عقب موندم... تا نه ماهگی هنوز دو ماه دیگه مونده!... نگرانی و دلشوره راحتم نمی ذاره.

- ماندانا جان!

- جانم!

- ای جونم به فدات!

- خودتو لوس نکن! بگو چی کارم داری؟

- موافقی بریم بیرون یه دوری بزنیم؟

- شاید از بیمارستان... 

- صد دفعه گفتم، بازم می گم... آخه قربونت برم... کاری داشته باشند به تلفن همرامون زنگ می زنند!... شماره هامونو برای چی گرفتند؟ ها؟!

- چی کار کنم؟ دست خودم نیست... دل نگرانم!

- قربون دل مهربونت... چرا نگرانی؟ تا حالا که همه چی خوب پیش رفته... نگرانیت واسه ی چیه؟

هیچی نداشتم بگم! فقط زل زدم تو چشماش... تو این چند ماه اینقدر بهم محبت کرده، که اگر هم بخوام ازش دلگیر باشم، نمی تونم!... بی انصافیه!... آدم کینه ای نیستم... در هر حال می تونم بعنوان یه شوهر خوب و ایده آل بهش تکیه کنم!... تا می خوام به یاد مهراب بیفتم... تصویر اندام برهنه ی پسر کوچولوم جلوی چشمام شکل می گیره!... به این باور رسیدم که حتی فکر کردن در مورد مهراب هم خیانت محسوب می شه!... منم نمی خوام آدم خائنی باشم!... بالاخره فرهاد در تمام این لحظه ها و موقعیت های حساس، کنارم بوده و حمایتم کرده... مگر یک زن از همسرش چه انتظاری بیش از این داره؟... جز اینکه همسرش حامیش باشه؟!... مواظبش باشه؟!... همدل و همدردش باشه؟!... درسته که بانی تمام این دلواپسی ها و دلشوره های من برای امیر سام، شخص فرهاد بوده... اما نباید از حکمت و تقدیر خدا غافل بشم!... می تونم بگم وجود این بچه، که هدیه ی خداست... باعث شده که من صراحتاً پیش وجدان خودم اعتراف کنم که دوستش دارم!

- چی تو اون چشمای خوشگلته که منو از خود بی خود می کنه؟!

- ها؟!

- ها نه بله... عروس خانوم وکیلم؟ برای صدمین بار عرض می کنم؛ آیا وکیلم قلب پاک و مهربون شما را برای چند ساعت، فقط و فقط واسه ی قلب بی قرار خودم، قرض بگیرم؟!

- آره عزیزم... با کمال میل قبول می کنم!

- الهی من پیش مرگ این عزیزم گفتنات بشم!

- لوس! این چه حرفیه؟ من تازه دارم نفس می کشم... تازه دارم خوشبختی رو حس می کنم!... تازه بهت دل بسته شدم!... اون وقت تو از... 

نذاشت حرفم تموم بشه... منو به آغوشش فشرد... در همون حالت دور خودش چرخید... دلم براش سوخت!... چقدر دیر بهش گفتم که دوسش دارم... از صبوری و مردونگیش خجالت کشیدم!

با احساس و عشق سرشار تو چشمام خیره شد و گفت: 

- دوباره بگو خواهش می کنم!... چی گفتی؟ نشنیدم... بازم بگو!

حلقه ی اشکِ تو چشماشو می دیدم... از این همه زلالی دلم لرزید!... بی اختیار دستمو کشیدم به گونه ش و از اعماق وجودم گفتم: 

- دوستت دارم... خیلی دوستت دارم... دوستت دارم فرهاد... 

همزمان با این جمله ها بغضم شکست... قطره های زلال اشک از چشم فرهاد رو صورتم می ریخت... و از چشم من به دستای مهربون فرهاد!... آروم و با احساس، اشک گونه شو به انگشتای لرزونم سپردم... اونم دستاشو قاب صورتم کرد و همین طور که اشکامو از صورتم پاک می کرد... صدای لرزون و پر بغضش گوشمو نوازش کرد... 

- منم دوستت دارم... خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر کنی... بیشتر از ستاره های تو آسمون... بیشتر از گلبرگ های گل های رز و یاس... بیشتر از... بیشتر از خودم... بیشتر از همه!

****

فرهاد از عصبانیت و ناراحتی در حال انفجار بود! قدم های تند و محکمی بر می داشت و دست من رو هم می کشید. هر چقدر تلاش کردم تا آرومش کنم، نشد... هر چند که حال خودم هم اصلاً خوب نبود... ولی خوب دیگه هیچ کاری نمی تونیم انجام بدیم!... این قدر دستمو محکم می کشه که احساس می کنم نزدیکه بشکنه!... از تک و تا افتادم... نفس نفس می زدم و قلبم تیر می کشید... دست فرهادو کشیدم تا یه کم وایسه... با عصبانیت برگشت طرفم... همین که نگاهش متوجه صورتم شد... دستش شل شد!... منم از خدا خواسته کنار دیوار سر خوردم و نشستم.

دستاشو با حرص تو موهاش فرو می کرد و می کشید، در همون حال به دور و بر نگاهی کرد... خم شد و دوباره دستمو گرفت... با عجز و ناتوانی گفتم: 

- به خدا دیگه نا ندارم!

دست انداخت زیر بازوهام و با صدای نه چندان آرومی گفت: 

- می دونم! بیا برو اون جا روی صندلی بشین تا حالت بهتر بشه... من خودم تنها می رم!

- فرهاد جان! الان دیگه چه فایده داره؟ کار از کار گذشته! به جز اینکه عذابمون بیشتر بشه، هیچ فایده ی دیگه ای نداره!

- یعنی چی؟ بذارم همین طور واسه خودشون خوش و خرم بگردند! تا همین دیروز بچه مون سالمِ سالم بود!... بعد امروز صبح زنگ می زنند که بچه تون حالش بده!... فکر کردن ما هالوییم!... حقشونو کف دستشون می ذارم! بشین و تماشا کن!

- فرهاد خواهش می کنم نرو!

- دستمو ول کن!... الان عصبانیم... به پر و پام نپیچ! می فهمی؟ عصبانیم!

دستشو رها کردم و فرهاد ازم دور شد!

****

- آقای محترم! اینجا بیمارستانه... لطفاً آروم باشین!

- چه طوری آروم باشم؟ بچه ی من سالم و سلامت بود... چرا الان می گین کلیه ش مشکل داره؟ ها!

- پسر شما از همون اول نارسایی کلیه داشت!

- اِاا! پس چرا همون اول بهمون نگفتین؟ چرا الان؟ ببین دکتر جون! دروغ تحویل من نده... من بچه مو سالم می خوام!... می فهمی؟ سالم!

- دلیل اینکه از اول نگفتیم این بود که؛ سعی کردیم درمانش کنیم... اما متأسفانه نشد! پسرتون ضعیف بود... 

- نارسایی کلیه مگه درمان پذیره؟ اونم برای یه بچه ی چند ماهه که تو دستگاه نگه داری می شه؟

- من دکترم یا شما؟ اصلاً من چرا دارم با شما بحث می کنم؟ پرونده ی پزشکی پسرتون در دسترسه! می تونین به هر دکتری که قبولش دارین، برین نشون بدین! من چه دروغی دارم به شما بگم آقای محترم؟

- هه هه! واسه شما کاری نداره که! حتماً اونم دست کاری کردین!

- احترام خودتونو نگه دارین آقا!

- مثلاً اگه نگه ندارم چی می شه؟ فکر کردی چون دکتری می تونی هر کاری دلت خواست انجام بدی؟ نه جانِ من! کور خوندی!... نمی ذارم یه آب خوش از گلوت... 

- فرهاد!!

براق شد تو صورتم!... 

- چیه؟ چی کارم داری هی فرهاد فرهاد می کنی؟ 

اشک تو چشمام حلقه زد... بدون اینکه فکر کنم... بهش پشت کردم و به طرف خروجی راهرو شروع کردم به دویدن... لحظه به لحظه شدت اشکام بیشتر می شد... چشمام تار می دید... چند دفعه به دیگران تنه زدم... نزدیک بود بخورم زمین!... اما هر طور بود تعادلمو حفظ کردم... بالاخره از اون راهروی نفرت انگیز خارج شدم... پله ها رو دو تا یکی طی کردم و خودمو به محوطه رسوندم... یه گوشه ی خلوت نظرمو جلب کرد... تکیه کردم به یکی از درختا و از ته دل زار زدم!

****

صدای قدم هایی از پشت سرم توجهمو جلب کرد. بدون اینکه برگردم می دونستم فرهاده... نفس های تند و مضطربش وجودم رو به آتش می کشید! صدای بم و گیراش تو هو هوی نفس زدناش گم می شد... 

- من ازت معذرت می خوام ماندانا... دست خودم نبود... نباید اون طوری باهات برخورد می کردم... منو ببخش عزیزم!

با اتمام حرفاش دستشو دور شونه م انداخت و منو به طرف خودش برگردوند... 

- خدای من چی کار کردی با خودت؟ چرا چشمات سرخه؟ پووف! خدا منو بکشه که چشماتو اشکی کردم!... عزیـــــز دلم!

نرم در آغوشم کشید... 

همون طور که موهامو از روی روسری نوازش می کرد... دوباره و دوباره زیر گوشم زمزمه وار ازم معذرت خواهی می کرد. گلومو صاف کردم و بیقرار، صدای بغض آلودشو قطع کردم.

- بسه فرهاد! به خدا بخشیدمت... من از تو ناراحت نبودم... بیشتر ناراحتیم برای پسرمونه! بعد از این همه انتظار و خون دل خوردن، توقع نداشتم که این حرفا رو از دکترش بشنوم... خودمو آماده کرده بودم برای در آغوش کشیدنش!... فرهاد باور کن دلم پر می کشه براش!... اما الان... حتماً باید تو بیمارستان بازم بمونه!... آره فرهاد؟!

- نمی دونم ولی فکر نمی کنم نیازی به نگهداریش تو بیمارستان باشه... چون... دیگه... چون... 

صورتمو از آغوشش بیرون کشیدم... قلبم تو دهنم بود!... یه لحظه یه فکر وحشتناک پیچید تو ذهنم... نه خدایا نه! خواهش می کنم... چشمامو با هراس بهش دوختم... اما باز هم این قطره های اشک بود که دیدمو تار کرد... نگاهش وحشت زده شد... با هول و ولا صورتمو محکم تو دستاش گرفت... 

- نه نه! نه عزیزم! اون چیزی که تو فکرته نیست... مطمئن باش... اون زنده س! زنده س! گریه نکن عزیزم... عمرم... همه ی وجودم... نفسم... آخ! گریه نکن تو رو خدا! 

هق هق تو گلوم تبدیل به سرفه شد... مخم هنگ کرد... نمی دونستم بخندم یا گریه کنم!... دو سه تا آروم با دستش زد پشتم... یه کم بهتر شدم... با هم نشستیم روی یکی از صندلی های توی محوطه ی بیمارستان.

یه آرامش خاصی تو وجودم نشست... این قدر خوشحال بودم که تو پوست خودم نمی گنجیدم!... دست و پام از شادی می لرزید... حتی فکر کردن به اینکه پسرمو می تونم بغل کنم، احساس وصف نشدنی بهم می داد... با قلبی سرشار از آرامش و شادی و لبی پرخنده... سرمو رو سینه ش گذاشتم... انگار خوشحالی من هم به فرهاد منتقل شده بود... چون بلافاصله سرشو به صورتم چسبوند و کنار چشممو با لبخند بوسید.

****

صدای گریه ی پسرم دلم رو ریش می کرد، پرستارش سعی داشت به اون شیر خشک بده اما مدام سر کوچولوشو به طرف دیگه ای حرکت می داد... آخر طاقت نیاوردم و گفتم:

- چرا نمی خوره؟ شاید بدش میاد از شیر خشک!

- صبور باشین... بالاخره وقتی بفهمه از شیر مادر خبری نیست مجبور می شه بخوره!

- اما آخه خیلی بی تابی می کنه. می شه بذارین من این کار رو انجام بدم؟

- فکر خوبیه! شاید با احساس آغوش مادرش یه کم آروم تر بشه!

پسرمو با احتیاط از داخل تخت کوچیک و مخصوصش برداشتم و در آغوش گرفتم... دست و پای کوچولوشو تند تند حرکت می داد و گریه می کرد... بی اختیار صورتشو به قلبم فشردم... چند ثانیه ی اول باز هم بیقراری می کرد اما بعد از اون آروم شد... سرِ کم موشو آروم نوازش کردم و بوسیدم... همین که خواستم شیشه ی شیر مخصوصشو از دست پرستار بگیرم چشمم به فرهاد افتاد که از پشت شیشه نگاهمون می کرد... می دونستم اونم مثل من آروم و قرار نداره، واسه همین بهش اشاره کردم که بیاد داخل... انگار منتظر همین بود... خیلی سریع درو باز کرد و اومد کنارم ایستاد... و با شوق به تصویر پسرش در آغوش من زُل زد... پرستار با اومدن فرهاد، دیگه موندن رو جایز ندونست و از اتاق خارج شد.

همین که در بسته شد، فرهاد دستشو دور شونه م انداخت و کمی خم شد... اول فکر کردم می خواد امیر سام رو ببوسه، اما نه فکرم اشتباه بود... چون خیلی آروم و سریع، اول، گونه ی منو بوسید... بعد سرِ امیر سام رو.

- مامان خانوم خوشگل من! مادر شدنو بهت تبریک می گم!

- مرسی فرهاد جان... منم بهت تبریک می گم عزیزم!

- ای به فدای تو بشم من... 

گریه ی دوباره ی امیر سام، نذاشت فرهاد ادامه ی حرفشو بزنه... به همدیگه نگاه کردیم و لبخند زدیم... فرهاد صداشو بچه گونه کرد و گفت:

- حسودیت شد پسر گلم! اشکال نداره فدای تو هم می شم بابایی!

گریه ش شدیدتر شد، هول و دستپاچه سریع شیشه ی شیرشو به لباش نزدیک کردم... اول قبول نمی کرد اما کم کم با نوازش های پدرش، دست از لجاجت برداشت و شروع کرد به خوردن... 

- الهی قربونش بشم! ببین چه خوشگل می خوره!

- آره فسقلی! همین یک ساعت، بدجور تو دلم خودشو جا کرده!

- اِ! این فسقلی بی خود می کنه با باباش! تو دلِ تو فقط من جا دارم و بس! شیر فهم شد مامان خوشگله؟!

- حسود!

- حسادتم داره!

چند تا ضربه به در اتاق خورد... کنجکاو به پشت شیشه نگاه کردیم... مهراد و ریحانه بودند... 

مهراد:

- اجازه هست؟

فرهاد:

- خواهش می کنم! بفرمایین!

مهراد:

- سلام... تبریک می گم. امیدوارم همیشه همین طور خنده رو لباتون باشه.

ریحانه:

- وای خدای من چقدر نازه! البته با داشتن همچین پدر و مادر خوشگلی بایدم ناز باشه! مگه نه مهراد جان؟

- آره واقعاً! ماشاالله!... می گم ماندانا می شه همین الان یه قولی به من بدی؟

- چی تو سرته مهراد؟

- هیچی به خدا! تو فقط یه قول بده... کاریت نباشه!

- نمی شه که همین طوری نسنجیده قول بدم؟

- بابا تو دیگه کی هستی؟ یه قول ازت خواستما!

- خیلی خوب ناراحت نشو... قول می دم!

- بچه ی من اگه دختر شد... می خوام پسرت بشه دامادم!

ریحانه:

- این چه حرفی بود که زدی مهراد؟ خجالت نمی کشی؟ 

- خجالت برای چی عزیز من؟ ما که تا دو هفته دیگه قراره مراسم ازدواجمونو بگیریم بریم سر خونه و زندگیمون!

ریحانه:

- مهراد!... وای تو رو خدا ببخشین!... خجالتم خوب چیزیه آقا مهراد!

- نه عزیزم... چرا عذرخواهی می کنی! بذار دلش خوش باشه بچه مون! تو ذوقش نزن!

- دستت درد نکنه ماندانا خانوم! حالا شدم بچه؟ فرهاد تو نمی خوای چیزی بهش بگی؟

- نه! من حرف رو حرف خانومم نمی زنم!

مهراد آروم زد رو سرِ فرهاد و دوباره گفت:

- حالا گذشته از شوخی... راستش اومدیم اینجا تا شما رو رسماً دعوت کنیم برای جشن ازدواجمون!

- جدی می گی مهراد؟ مگه خونواده هاتون با هم صحبت کردند؟

- آره بابا! کجای کاری؟ تلفنی سر و تهِ قضیه رو هم آوردیم و ریحانه خانومو دزدیدیم! مگه نه خانوم!

- مهراد راست می گه... قراره تا دو سه روز دیگه خونواده ی مهراد تشریف بیارن تهران و حدوداً تاریخ مراسم می شه... ده، دوازده روز بعدش!

فرهاد:

- بابا ایول! دمت گرم! ماشاالله به این سرعت!!

مهراد:

- ما اینیم دیگه!

با شک و دودلی پرسیدم:

- فقط مامان و بابای تو میان تهران، مهراد؟

- فعلاً آره... اما برای روز مراسم اکثر اقواممون میان، مثل خاله اینا، خونواده ی تو و بقیه ی فامیلا... 

نگاه من و فرهاد درهم گره خورد... اخماش تو هم بود... دستشو از دور گردنم برداشت و به طرف پنجره چرخید... نگاهی به چهره ی معصوم پسرم انداختم... الهی بمیرم!... خوابِ خواب بود!... آروم گونه شو بوسیدم و گذاشتمش تو تخت... پتوی نازک و کوچیکشو روی بدنش کشیدم و به دیوار بالا سرش تکیه دادم... مهراد و ریحانه کنجکاوانه متوجه ی حرکت من و فرهاد بودند... لبخند زورکی زدم... هنوز می خواستم فرهاد رو صدا بزنم که صداش طنین انداز شد... 

- مهراد جان باور کن خیلی خوشحال شدم این خبر رو شنیدم... اما متأسفانه باید بگم که ما نمی تونیم تو عروسیتون شرکت داشته باشیم!... چون تا چند روز دیگه می خوایم بریم شمال پیش عموم!

- خب پسر خوب... این که مشکلی نداره! یه چند روز بمونین و حال و هوایی عوض کنین و بعد دوباره برگردین تهران! واسه ی ابد که نمی خواین برین!

فرهاد خیلی صریح و رُک جواب داد:

- چرا اتفاقاً قراره برای همیشه از تهران بریم!

ضربان قلبم تند شد... دستام یخ زد... چرا چیزی نگفته بود؟ یعنی چی برای همیشه؟

همین که خواستم لب به اعتراض باز کنم... از پشت پنجره کنار اومد و به ستم چرخید و گفت:

- بعداً با هم حرف می زنیم ماندانا جان!

****

فصل شانزدهم: 

بهشت گمشده ی من!

کمتر از چهل و هشت ساعت مقدمات سفرمون فراهم شد. فرهاد اینقدر مضطرب و پریشون بود که من توانایی مخالفتو در وجودم نمی دیدم، درسته حرفاش منطقی و قابل قبول بود اما این همه عجله اصلاً خوب نبود! نه برای خودمون و نه برای پسرمون!

البته موضوع سفرمون رو برای دکترش گفتم، اون هم بهم اطمینان کامل داد که هیچ خطری تهدیدش نمی کنه... ولی خُب، نمی تونم نگرانیمو بابت بیماری کلیوی پسرم نادیده بگیرم! فرهاد هم که در حال حاضر تنها دغدغه اش مسافرته... در حقیقت فرار از تهران!

- ماندانا کجایی؟ بجنب دیگه آژانس منتظره!

به سرعت امیر سام رو با ساک وسایلش برداشتم، اما هر کار کردم نتونستم چمدون کوچک خودمو بردارم!... ناچاراً با پام اونو تا نزدیکی در اتاقم کشیدم... همین که خواستم دستگیره ی در رو فشار بدم، در باز شد و چهره ی مهراد جلوی در ظاهر شد... نگاهی عمیق و متفکر به چشمام انداخت... تو دستش یک پاکت بزرگ مثل یک جعبه بود... قبل از اینکه چیزی بگم دوباره صدای اعتراض وار فرهاد بلند شد... 

- ماندانا!

- اومدم فرهاد... اومدم!

مهراد سرشو آروم تکون داد و گفت:

- برو ماندانا، من چمدونتو میارم.

- مرسی مهراد جان.

لبخند دلنشینی زد و گونه ی امیر سام رو بوسید.

از اتاق بیرون اومدم و سریع خودمو به پله ها رسوندم... اخمای فرهاد درهم بود... ساک بچه رو از دستم کشید و با دست دیگه ش بازومو گرفت... با هم به طرف در حیاط حرکت کردیم، یک لحظه برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم... حجم وسیعی از خاطرات تلخ و شیرین توی نگاهم شکل گرفت... 

- چرا وایسادی؟ بیا دیگه!

- تو چرا اینقدر عصبی هستی؟ صبر کن تا مهراد چمدونمو بیاره! لطفاً اخماتم باز کن! اصلاً دوست ندارم این طوری با مهراد رو به رو بشی!

کلافه دستی به صورتش کشید و لبخند زد... لبخندی وسیع اما سطحی!

- الان خوبه؟

چیزی نگفتم. در همین لحظه مهراد هم به ما ملحق شد... 

- بفرما، اینم چمدونت ماندانا جان.

فرهاد:

- دستت درد نکنه مهراد جان... خوبی بدی دیدی حلالمون کن!

- این چه حرفیه؟ مواظب خودتون باشین... رسیدین حتماً باهام تماس بگیرین.

- نظر لطفته... چشم حتماً... فعلاً... 

و همدیگه رو مردانه در آغوش کشیدند... 

از همین لحظه احساس دلتنگی می کردم... بغض گلومو گرفت... صدام می لرزید... 

- برای همه چیز ازت ممنونم مهراد... خیلی اذیتت کردم... منو ببخش!

- اِ... ماندانا! یه جوری حرف می زنی که انگار دیگه قرار نیست همدیگه رو ببینیم!... شما رو نمی دونم... اما من به ریحانه قول دادم برای ماه عسل حتماً بریم شمال!... پس زیاد خوشحال نباش!... برو خودتو آماده کن برای یک پذیرایی شاهانه!

اشک تو چشمام حلقه زد... 

- جدی می گی مهراد؟ وای این عالیه! قدمتون روی چشمم... خیلی خوشحال می شیم... نه فرهاد؟

- خیلی کار خوبی می کنید... همه ش نگران تنهایی ماندانا بودم... این طوری یه کم خیالم راحت تر شد.

- باشه! پس واجب شد حتماً مزاحم بشیم!

- مزاحم چیه؟ تو و ریحانه مثل خواهر و برادر می مونین برام... 

- ما مخلصیم!

صدای بوق راننده ی آژانس هم بلند شد!... هر سه مون به هم نگاه کردیم و خندیدیم!... 

فرهاد گفت:

- خب دیگه اگه کاری نداری ماندانا جون، دیگه رفع زحمت کنیم!

- نه بریم.

- خُب خدا رو شکر... مهراد جان منتظرما!... ما رو چشم انتظار نذاری... به امید دیدار.

- نه خاطرت جمع... مردِ و قولش!... به سلامت.

- فعلاً خداحافظ مهراد جان، از طرف ما، از ریحانه جون، هم خداحافظی کن، هم عذرخواهی... 

- ماندانا!!

- باشه بابا! بریم!

مهراد لبخندی زد و گفت:

- مواظب خودتون باشین، یادتون نره حتماً زنگ بزنین!

- باشه حتماً، خداحافظ.

- در پناه خدا!

****

روی یک تابلوی کوچیک رنگ و رو رفته ای نوشته بود: «روستای شیخ علی توسه»

با اینکه روستای زیاد آبادی نبود، اما زیبایی خیره کننده ای داشت. یه طبیعت بکر و دست نخورده... یه طراوتی که هنوز به دست انسان از بین نرفته!... خودمونو که نمی تونیم گول بزنیم... اگه ما انسان ها قبل از نابودی طبیعت زیبای خدا، یه کم... فقط یه ذره فکر کنیم... دیگه هیچ وقت با ویرانی و آتش سوزی رو به رو نمی شیم.

در حینی که نگاهم متوجه اطرافم بود، تکون خوردن پسرم تو بغلم، احساس غیرقابل وصفی رو در وجودم منعکس کرد... زیر گلوشو بوسیدم و از داخل ساکش شیشه ی شیرشو بیرون کشیدم... فلاسک مسافرتیمو برداشتم کمی آب جوش داخل ظرفی ریختم... چند ثانیه بعد، پسر نازنینم با چشمای بسته و لبای غنچه شده، آروم آروم شیر می خورد... از نگاه کردن به امیر سام سیر نمی شدم... نوازش موهای کم پشت طلاییش منو به وجد می آورد... مژه هایی بلند و بور... پوستی سفید و شفاف... رنگ چشماشم ترکیبی از رنگ چشمای منو و فرهاده... آبی روشن با ته رنگ عسلی... خیلی باید دقت کنی که رگه های عسلی عمق چشماش رو بتونی ببینی... با یادآوری اسم فرهاد، تو ذهنم، تازه متوجه شدم که دقایقی خیره شده به یک نقطه و کمی غمگین به نظر می رسه... دستمو آروم گذاشتم رو دستش... بعد از لحظاتی که داشت برام عذاب آور می شد... دستمو فشار خفیفی داد و لبخند زد... این شد شروعی برای حرف زدن من.

- چیزی شده؟

نفس عمیقی کشید:

- هـــا!... خیلی وقته نیومدم اینجا... چیزی نیست... فقط یه کم درگیر خاطرات تلخ گذشته شدم!

نگاهم نوازشگر شد... 

- خودتو ناراحت نکن... اونا فقط خاطره اند نه چیز دیگه!

- نمی تونم... تا آخرین لحظه ی زندگیم هم نمی تونم تصویر جون دادن پدرم... مادرم... عموی نازنیم... زن عموی مهربونم... 

هق هق صداش نذاشت حرفش تموم بشه... حس کردم خشک شدم... شوک سختی بهم وارد شد... یعنی این فرهاد منه که این طوری داره زار می زنه؟!... یه چیزی تو وجودم بالا و پایین می شد... حالت کسی رو داشتم که فلج شده... ناتوانه... نمی تونه واسه تکیه گاهش کاری انجام بده!... بی اختیار امیر سام رو به آغوشم فشردم... طفلی از خواب نازش بیدار شد و شروع کرد به گریه کردن... گریه ی پدر و پسر با هم!... چه تفاهمی!... پس از لَختی، فرهاد به خودش اومد و بچه رو آروم ازم گرفت... می تونم قسم بخورم این زیباترین تصویریه که من تو عمرم دیدم... فرهاد، امیر سام رو لالایی وار تو آغوشش تکون می داد و زیر لب اصواتی رو زمزمه می کرد... شاید به دو دقیقه هم نرسید... که خوابش برد!

فرهاد آروم نشست پایین پام... رو به روی تکه سنگی که من نشسته بودم... امیر سام رو تو آغوشم گذاشت و دستاشو رو بازوهام گذاشت... نفس گرمشو تو صورتم فوت کرد... 

- ببخش عزیزم... نباید ناراحتت می کردم... دست خودم نبود!

سرمو آوردم پایین جلوی صورتش... رنگ نگاهش عوض شد... رگه هایی از شیطنت تو چشمای تیله ای و شفافش چشمک می زد... تا به خودم بیام و بجنبم... لبام سوخت!

هاج و واج مونده بودم... این چرا همچین کرد؟ من که منظوری نداشتم! فقط می خواستم... 

- پاشو عزیزم... باید بریم خونه ی عمو... حتماً تا الان نگران شده.

از حالت شوک خارج شدم و دستمو به دستای مردونه و گرمش سپردم.

****

تصویری که از عموی فرهاد تو ذهنم ساخته بودم خیلی متفاوته با مردی که چند قدمی بیشتر باهاش فاصله ندارم. اصلاً انتظار همچین تیپ و قیافه ای رو نداشتم! یه لحظه، فقط یه لحظه، به فرهاد مشکوک شدم... که البته اون یه ذره شک هم، با دیدن شباهت های ظاهری و مخصوصاً رنگ چشماشون، از بین رفت.

رو به روی یه خونه ی سنتی ولی زیبا و دل انگیز، همزمان با فرهاد ایستادم... یه خونه ی دو طبقه، طرح چوب. که پله های ورودیش از بیرون خونه ساخته شده بود و در انتها یک ایوان یا تراسِ با صفا رو تشکیل می داد... از بالای پله ها برامون دست تکون داد و با شوق و هیجان خودشو به ما رسوند... به دو قدمی فرهاد که رسید، فرهاد ساک و چمدونارو زمین انداخت و به آغوش باز شده ی عمو طهماسب فرو رفت... 

عمو:

- چقدر دیر کردین! کم کم داشتم نگران می شدم... 

فرهاد:

- شرمنده عموجان... 

- دشمنت شرمنده پسرم.

- دلم خیلی براتون تنگ شده بود... متأسفم که این قدر دیر به دیدنتون اومدم

- خودتو ناراحت نکن پسر... می دونم گرفتار بودی.

- قربونت برم عموجون... به خدا یه دونه ای!

- خوب دیگه خودتو لوس نکن... برو کنار بذار خانومت رو هم ببینم.

- ای به چشم... 

دستشو دور شونه م انداخت و با شیفتگی زل زد تو چشمام... 

- ایشون ماندانا خانوم هستن... تک ستاره ی زندگیم... این کوچولو هم که تو بغلشه، امیر سام، پسر من و مانی جونمه!

پیشقدم شدم و گفتم:

- سلام... خیلی مشتاق بودم ببینمتون.

- سلام از بنده س دخترم... منم خیلی دوست داشتم یادگار حوریه خانومو ببینم!... خوش اومدی دخترم... اینجا رو مثل خونه ی خودت بدون... بیاین بریم داخل که کلی باهاتون حرف دارم... ببینم این آقا پسر خوشگلو... چقدر خوشگل و شیرینه پدر سوخته!

فرهاد اعتراض کنان گفت:

- دستت درد نکنه عمو... حالا من شدم سوخته؟

عمو نگاه دقیقی به چهره ی فرهاد کرد و متفکرانه گفت:

- هنوز به طور کامل نسوختی!... امیدی هست... اصلاً ناراحت نباش!

به هم دیگه نگاه کردیم و صدای خنده مون، سکوت مزرعه رو شکست!

****

فرهاد و عمو با هم به ایوان تکیه کرده بودند و صحبت می کردند... خیلی دوست داشتم بدونم در مورد چی با هم حرف می زنند؟... اما نمی تونستم امیر سام رو تنها بذارم... طفلی خوابش می اومد... تنها در حالتی می خوابید که تو بغلم راهش ببرم... ولی مثل اینکه این دفعه قصد نداره بخوابه!... نفس عمیقی کشیدم و بازدمش رو تو صورت ناز و مظلومش فوت کردم... مجبور شد چشماشو ببنده... از فرصت استفاده کردم و شروع کردم به راه رفتن داخل اتاق... چند دقیقه ای گذشت و به خواب عمیقی فرو رفت... آروم تو تخت گذاشتم و از اتاق بیرون اومدم.

پاورچین پاورچین خودمو به پنجره رسوندم و کمی بازش کردم... هوای سردی به داخل خونه هجوم آورد... یه کمی لرز کردم... با خودم گفتم؛ آخه این چه کاریه که داری انجام می دی!... خجالت نمی کشی مثل دزدها فالگوش وایسادی؟... اومدم بی خیال بشم و پنجره رو ببندم که با شنیدم اسم خودم، منصرف شدم!

- تو دیگه باید از انتقام و انتقام کشی دست برداری... الان یه خونواده داری... خونواده ای که همیشه آرزوت بود... ماندانا زن خوبیه... مطمئنم می تونه خوشبختت کنه... تازه از سرتم زیاده!

هر دو شون خنده ی آرومی کردند و عمو دوباره ادامه داد:

- پس باید تمام فکر و ذکرت زن و بچه ت باشه!... یقین دارم که هرگز دوست نداری اونا در رنج و عذاب باشند و دوباره سختی بکشند و اینو هم می دونم که هیچ وقت دیگه راضی نمی شی چشمای ماندانا گریون بشه... درسته پسرم؟

- مطمئن باشین عمو... من بهتون قول می دم که نذارم آب تو دلشون تکون بخوره!... من دوستشون دارم و از ته قلبم اونا رو می پرستم... 

عمو دستی به بازوی فرهاد زد و گفت:

- آفرین پسرم... من به قولت ایمان دارم... راستی تو گفتی که می خوای برای همیشه اینجا بمونی؟

- بله عمو جان... و با اجازه ی شما قبلاً ویلایی رو خریدم... البته از ویلا کمی کوچکتره، ولی می شه بهش گفت ویلا... یادتونه چند سال پیش همیشه می گفتم دلم می خواد واسه ی ماندانا یه قصر بخرم؟

عمو سرشو به معنی آره تکون داد.

فرهاد آه بلندی کشید و ادامه داد:

- اما متأسفانه تنها جایی که تو این روستا پیدا می شه، همین ویلاییه که خریدم... هم به شما نزدیکه و هم به خونه ی پدر و مادرم... دیگه دلم راضی نمی شه که دوباره روستای پدر- مادریمو ترک کنم... دلم می خواد به تعداد روزهای نبودنم، براشون شمع روشن کنم و بذارم سر مزارشون... درسته که الان دیگه نیستند ولی من که می تونم حداقل سر مزارشون برم... 

صداش رنگ خوشحالی گرفت و با شوق پرسید:

- راستی عمو! هنوز اون بهشت گمشده رو به خاطر دارین؟ اون جا همون طور گمنام مونده؟... وای چه دورانی داشتم... دلم پر می زنه که هر چه زودتر دست زن و بچه مو بگیرم و ببرمشون اون جا... دوست دارم مانی رو غافلگیر کنم... 

- آره پسرم... مطمئنم ماندانا هم از اون جا خوشش میاد... حتماً این کار رو انجام بده!

- ببخشید عمو... الان این قدر خوشحالم که تو پوستم نمی گنجم!... باید هر چه زودتر به مانی بگم!

- خوشحالم که خوشحالی... برو پسرم... برو!

گونه ی عمو رو بوسید و با عجله و اشتیاق به سمت در خونه هجوم برد!

هول و دستپاچه شدم... مثل مجرمایی که حین ارتکاب جرم گرفتار می شن، دست و پامو گم کردم... بدون اینکه پنجره رو ببندم. خودمو سریع داخل اتاق پرت کردم و برای اینکه مچم باز نشه... سرگرم باز کردن چمدونم شدم... همین که زیپ چمدون به طور کامل باز شد... چشمم به جعبه ی کادو پیچ شده ای افتاد که به طرز زیبایی تزیین شده بود... تعجب کردم... من که همچین چیزی رو نگذاشتم داخل چمدون... پس از کجا اومده؟... فلش بک کوتاهی تو ذهنم زده شد... لحظه ی خداحافظی با مهراد... جعبه ی تو دستاش... حتماً اون گذاشته... اما واسه چی؟

وقت رو تلف نکردم و سریع کادو رو باز کردم... همین که در جعبه رو برداشتم، کارتی از روی جعبه افتاد... سریع برِش داشتم... روی کارت نوشته بود؛ 

«تولدت مبارک عمو جون!»

... کاغذی داخل کارت به طور ماهرانه ای کار شده بود... بازش کردم و شروع کردم به خوندن... 

«خوشبختی حق تو بود... خیلی خوشحالم که دوباره خندون می بینمت... امیدوارم همیشه خوشبخت باشی... از طرف دوستت مهراب»

یه لحظه حس کردم این جاست و داره منو نگاه می کنه... به دور و برم نگاه کردم... دستی به صورتم کشیدم... پس این کادو از طرف مهرابه... باور نکردنیه... اون چه طور تونسته... یعنی این همه مدت مهراب کنارم بوده و من نفهمیدم! یعنی مهراد هم می دونسته و به من نگفته!... سرمو تکون دادم... برای چی باید به من می گفت؟ من الان دیگه یه شوهر دارم... دیگه مادر شدم... آه خدایا... چقدر این مرد فهمیده س... خدایا ازت خواهش می کنم هر جا که هست مواظبش باش!... خواهش می کنم خدا... 

صورتم از اشک خیس شده بود... کاغذ رو به حالت اولش داخل کارت گذاشتم... چشمای خیس و نمدارم با دیدن یه عروسک خرسی و ملوس و ناز، درخشید... با شوق سرشاری برداشتمش و به خودم فشردمش... یه دفعه صدایی ضبط شده داخل اتاق پیچید... 

- آی لاو یو مامی... آی لاو یو مامی...!

جوشش اشکام بیشتر شد کم کم به هق هق افتادم... کلاً یادم رفت برای چی اومدم سراغ چمدون... فقط گریه می کردم... اشک و خنده م با هم قاطی بود!

دستی دور بازوم حلقه شد و منو در آغوش کشید... عطر تنشو با عشق بلعیدم و بیشتر به آغوشش فرو رفتم... یه کم آروم تر شدم... فرهاد با ترس پرسید:

- چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

تو بغلش خندیدم!... یه خنده از ته دل... خنده ای آروم کننده اما بلند... خنده ای از سر خوشبختی... 

صورتمو از سینه ش جدا کرد و با هراس بهم خیره شد!

همون طور در حالت خنده گفتم:

- چیزی نیست عزیزم... نگران نشو... دیوونه نشدم... این خنده ها و گریه ها از خوشحالیه... من خیلی خوشبختم... خیلی زیاد... فرهاد... من... دوستت دارم... دوستت دارم... من خیلی احساس خوشبختی می کنم... ازت ممنونم فرهاد... ازت ممنونم.

از حالت بهت خارج شد و لبخند زد... 

- من اومدم غافلگیرت کنم... حالا خودم غافلگیر شدم!... آخه من با تو چی کار کنم؟ تو چقدر شیرینی دختر!... منم دوستت دارم... تو بهشت منی... بهشت گمشده ی من!... 

پایان

پنج آبان هزار و سیصد و نود و یک.

م. ص.

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 